ເມື່ອໄດ້ມອບລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ, ພຣະທຳທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວຕໍ່ອັບຣາຮາມກໍໄດ້ຖືກບັນລຸ. ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າຢຸດຢູ່ພຽງສໍ່ານີ້; ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ແຜນການທີ່ວິເສດຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມລອດພົ້ນຂອງມະນຸດຊາດຫາກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ແລະ ການທີ່ພຣະອົງອວຍພອນລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມເປັນພຽງບົດເລີ່ມຕົ້ນສູ່ແຜນການຄຸ້ມຄອງໂດຍລວມຂອງພຣະອົງ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ຜູ້ໃດຈະຮູ້ວ່າການສູ້ຮົບຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊາຕານແມ່ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນຢ່າງງຽບໆໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອັບຣາຮາມຖວາຍອີຊາກ?

ພຣະເຈົ້າບໍ່ສົນໃຈວ່າມະນຸດໂງ່ຈ້າ, ພຣະອົງພຽງແຕ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດເປັນຈິງ

ຕໍ່ໄປ, ໃຫ້ພວກເຮົາມາເບິ່ງໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າເຮັດຕໍ່ອັບຣາຮາມ. ໃນປະຖົມມະການ 22:2, ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບຄຳສັ່ງດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ກັບອັບຣາຮາມ: “ຈົ່ງນໍາເອົາລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ອີຊາກ ເຊິ່ງເປັນລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຈົ້າຮັກ ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງໄປໃນດິນແດນແຫ່ງໂມຣີຢາ ແລ້ວຖວາຍລາວໃນທີ່ນັ້ນເພື່ອເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາຢູ່ເທິງພູເຂົາທີ່ເຮົາຈະບອກເຈົ້າ”. ຄວາມໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າກໍຊັດເຈນ: ພຣະອົງກຳລັງບອກໃຫ້ອັບຣາຮາມມອບລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງເພິ່ນ ຊື່ອີຊາກ ຜູ້ທີ່ເພິ່ນຮັກໃຫ້ເປັນເຄື່ອງເຜົາບູຊາ. ເມື່ອເບິ່ງເຫດການນີ້ຈາກປັດຈຸບັນ, ຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າຍັງຂັດກັບແນວຄິດຂອງມະນຸດບໍ? ແມ່ນແລ້ວ! ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນເວລານັ້ນກໍກົງກັນຂ້າມກັບແນວຄິດຂອງມະນຸດ; ມະນຸດບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈມັນໄດ້ເລີຍ. ໃນແນວຄິດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຄົນເຊື່ອດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ເມື່ອມະນຸດບໍ່ເຊື່ອ ແລະ ຄິດວ່າມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ພຣະເຈົ້າກໍມອບລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ເຂົາ ແລະ ຫຼັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບເອົາລູກຊາຍ, ພຣະເຈົ້າກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຂົາຖວາຍລູກຊາຍຂອງເຂົາ. ເລື່ອງນີ້ຊ່າງເປັນຕາເຫຼືອເຊື່ອແທ້ໆ! ພຣະເຈົ້າເຈດຕະນາທີ່ຈະເຮັດຫຍັງແທ້? ແມ່ນຫຍັງຄືເຈດຕະນາທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ? ພຣະອົງມອບລູກຊາຍໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ແຕ່ພຣະອົງກໍຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອັບຣາຮາມຖວາຍໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂເຊັ່ນກັນ. ການຮຽກຮ້ອງນີ້ຫຼາຍເກີນໄປບໍ? ຈາກທັດສະນະຂອງບຸກຄົນທີສາມ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງເປັນການຮຽກຮ້ອງທີ່ຫຼາຍເກີນໄປເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມັນຍັງຂ້ອນຂ້າງເປັນກໍລະນີທີ່ “ສ້າງບັນຫາໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ”. ແຕ່ອັບຣາຮາມເອງກໍບໍ່ໄດ້ເຊື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຫຼາຍເກີນໄປ. ເຖິງແມ່ນເພິ່ນເອງມີຄວາມຄິດເຫັນເລັກນ້ອຍກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນ ແລະ ເຖິງແມ່ນເພິ່ນສົງໄສພຣະເຈົ້າຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ເພິ່ນກໍຍັງກະກຽມເພື່ອຖວາຍບູຊາ. ໃນຈຸດນີ້, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຍັງທີ່ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າອັບຣາຮາມເຕັມໃຈທີ່ຈະຖວາຍລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ? ແມ່ນຫຍັງທີ່ຖືກເວົ້າເຖິງໃນປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້? ຂໍ້ຄວາມຕົ້ນສະບັບໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງລາວດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: “ແລະ ໃນຕອນເຊົ້າຂອງມື້ນັ້ນ ອັບຣາຮາມກໍລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລ້ວໃສ່ອານເທິງລາຂອງລາວ ແລະ ນໍາຊາຍໜຸ່ມສອງຄົນໄປກັບລາພ້ອມດ້ວຍອີຊາກ ເຊິ່ງເປັນລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ຫັກເອົາໄມ້ສຳລັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ຂຶ້ນໄປ ເທິງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກລາວ” (ປະຖົມມະການ 22:3). “ແລະ ພວກເຂົາມາເຖິງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກລາວ ແລະ ອັບຣາຮາມກໍສ້າງແທ່ນບູຊາຂຶ້ນໃນທີ່ນັ້ນ ແລະ ວາງໄມ້ໄວ້ເປັນລະບຽບ ແລະ ມັດອີຊາກ ເຊິ່ງເປັນລູກຊາຍຂອງລາວ ແລະ ວາງລາວລົງເທິງແທ່ນບູຊາເທິງໄມ້. ແລ້ວອັບຣາຮາມໄດ້ເດ່ມືຂອງລາວອອກ ແລະ ເອົາມີດເພື່ອຂ້າລູກຊາຍຂອງລາວ” (ປະຖົມມະການ 22:9-10). ເມື່ອອັບຣາຮາມເດ່ມືຂອງເພິ່ນອອກ ແລະ ຈັບມີດມາເພື່ອຂ້າລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນການກະທຳຂອງເພິ່ນບໍ? ແມ່ນແລ້ວ. ຂະບວນການທັງໝົດ ຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອັບຣາຮາມຖວາຍອີຊາກ ຈົນເຖິງຕອນທີ່ອັບຣາຮາມຍົກມີດຂອງເພິ່ນເພື່ອຂ້າລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ ກໍໄດ້ສະແດງໃຫ້ພຣະເຈົ້າເຫັນເຖິງຫົວໃຈຂອງອັບຣາຮາມ ແລະ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມໂງ່ຈ້າ, ຄວາມບໍ່ຮູ້ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ຜ່ານມາຂອງເພິ່ນກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ, ໃນເວລານັ້ນ ຫົວໃຈຂອງອັບຣາຮາມສຳລັບພຣະເຈົ້າກໍເປັນຈິງ ແລະ ຊື່ສັດ ແລະ ເພິ່ນກຳລັງຈະມອບອີຊາກ ເຊິ່ງລູກຊາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ເພິ່ນນັ້ນ ຄືນໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ໃນຕົວເພິ່ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຊື່ອຟັງ, ຄວາມເຊື່ອຟັງແທ້ຈິງທີ່ພຣະອົງປາຖະໜາ.

ສຳລັບມະນຸດແລ້ວ ພຣະເຈົ້າເຮັດຫຼາຍສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ ແລະ ເຖິງກັບບໍ່ເປັນຕາເຊື່ອ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະປັ້ນແຕ່ງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ, ການປັ້ນແຕ່ງນີ້ກໍມັກຈະຂັດກັບແນວຄິດຂອງມະນຸດ ແລະ ເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້, ແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ ແລະ ຄວາມບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈນີ້ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າທົດລອງ ແລະ ທົດສອບມະນຸດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ອັບຣາຮາມກໍສາມາດສະແດງຄວາມເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະເຈົ້າພາຍໃນຕົວເພິ່ນເອງ ເຊິ່ງເປັນສະພາບພື້ນຖານຂອງການທີ່ເພິ່ນສາມາດບັນລຸເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ມີແຕ່ເມື່ອນັ້ນ, ເມື່ອອັບຣາຮາມສາມາດເຊື່ອຟັງເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອເພິ່ນຖວາຍອີຊາກ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈ ແລະ ພໍໃຈໃນມະນຸດຊາດ, ພໍໃຈໃນອັບຣາຮາມ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ເລືອກໄວ້ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ມີແຕ່ເມື່ອນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໝັ້ນໃຈວ່າບຸກຄົນນີ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ເລືອກແມ່ນຜູ້ນໍາທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີ ຜູ້ທີ່ຈະສາມາດຮັບເອົາສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຮັບເອົາແຜນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ເຖິງແມ່ນມັນເປັນພຽງການທົດລອງ ແລະ ການທົດສອບ, ພຣະເຈົ້າຮູ້ສຶກພໍໃຈ, ພຣະອົງຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັກຂອງມະນຸດທີ່ມີຕໍ່ພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຮູ້ສຶກວ່າຖືກປອບໂຍນໂດຍມະນຸດດັ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກມາກ່ອນ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອັບຣາຮາມຍົກມີດຂອງເພິ່ນຂຶ້ນເພື່ອຂ້າອີຊາກນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຫ້າມເພິ່ນບໍ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ອັບຣາຮາມຖວາຍອີຊາກ, ຍ້ອນພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມີເຈດຕະນາທີ່ຈະເອົາຊີວິດຂອງອີຊາກເລີຍ. ສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຫ້າມອັບຣາຮາມໄດ້ທັນເວລາ. ສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງອັບຣາຮາມໄດ້ຜ່ານການທົດສອບແລ້ວ, ສິ່ງທີ່ເພິ່ນເຮັດກໍພຽງພໍ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນຜົນຕາມມາຂອງສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຈດຕະນາຈະເຮັດແລ້ວ. ຜົນຕາມມານີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າບໍ? ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ຜົນຕາມມານີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າຫຼາຍ, ມັນຄືສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຕ້ອງການ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຢາກເຫັນ. ນີ້ເປັນຄວາມຈິງບໍ? ເຖິງແມ່ນ ໃນບໍລິບົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ພຣະເຈົ້າໃຊ້ວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງກັນເພື່ອທົດສອບແຕ່ລະຄົນ, ສໍາລັບອັບຣາຮາມນັ້ນ ພຣະເຈົ້າເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕ້ອງການ, ພຣະອົງເຫັນວ່າຫົວໃຈຂອງອັບຣາຮາມເປັນຈິງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງເພິ່ນແມ່ນບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ. ມັນແມ່ນການ “ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ” ນີ້ທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາ. ຜູ້ຄົນມັກເວົ້າວ່າ “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖວາຍສິ່ງນີ້ແລ້ວ, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະຖິ້ມສິ່ງນັ້ນແລ້ວ, ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຍັງບໍ່ພໍໃຈກັບຂ້ານ້ອຍ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງສືບຕໍ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຕົກຢູ່ໃນການທົດລອງ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງສືບຕໍ່ທົດສອບຂ້ານ້ອຍ?” ສິ່ງນີ້ສະແດງເຖິງຂໍ້ແທ້ຈິງຢ່າງໜຶ່ງ: ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຫັນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງໃຈດັ່ງກ່າວ ຄືກັບຕອນທີ່ອັບຣາຮາມສາມາດຍົກມີດຂອງເພິ່ນຂຶ້ນເພື່ອຂ້າລູກຊາຍຂອງເພິ່ນດ້ວຍມືຂອງເພິ່ນເອງ ແລະ ຖວາຍລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມເຊື່ອຟັງທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຂອງເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຖືກປອບໃຈໂດຍເຈົ້າ. ແລ້ວມັນກໍເປັນເລື່ອງທຳມະຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຈະສືບຕໍ່ທົດລອງເຈົ້າ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງບໍ?

ພຣະທຳ, ເຫຼັ້ມທີ 2. ກ່ຽວກັບການຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ. ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າເອງ II