ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ພວກເຈົ້າຄວນພິຈາລະນາການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າ

ເມື່ອຕັດສິນຈາກການປະຕິບັດ ແລະ ການກະທຳໃນຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າທັງໝົດຕ້ອງການຂໍ້ພຣະທຳໃນທຸກມື້ເພື່ອຈັດຕຽມ ແລະ ເສີມກຳລັງໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າ, ຍ້ອນພວກເຈົ້າຂາດເຂີນຫຼາຍ ແລະ ພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງພວກເຈົ້າໃນການຮັບບໍ່ພຽງພໍ. ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າມີຊີວິດໃນບັນຍາກາດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປາສະຈາກຄວາມຈິງ ຫຼື ຄວາມສຳນຶກທີ່ດີ. ພວກເຈົ້າຂາດຕົ້ນທຶນໃນການມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ບໍ່ມີພື້ນຖານທີ່ຈະຮູ້ຈັກເຮົາ ຫຼື ຄວາມຈິງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົາພຽງແຕ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ເລື່ອນລອຍເທົ່ານັ້ນ ຫຼື ຈາກພິທີກຳທາງສາສະໜາ ແລະ ຄວາມຮູ້ທີ່ອີງຕາມທິດສະດີທັງໝົດ. ໃນແຕ່ລະມື້ ເຮົາເບິ່ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພິຈາລະນາເຈດຕະນາ ແລະ ຜົນງານທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າ. ເຮົາບໍ່ເຄີຍພົບໃຜຈັກຄົນທີ່ວາງຫົວໃຈ ແລະ ວິນຍານຂອງເຂົາເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ເຊິ່ງແທ່ນບູຊານັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກເຄື່ອນຍ້າຍເລີຍ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະຖອກເທພຣະທຳທັງໝົດທີ່ເຮົາປາຖະໜາສະແດງໃຫ້ມະນຸດຊາດດັ່ງກ່າວເຫັນຢ່າງເສຍຖິ້ມລ້າໆ. ໃນຫົວໃຈຂອງເຮົາ, ເຮົາກຳລັງວາງແຜນພຽງແຕ່ເຮັດພາລະກິດທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດຂອງເຮົາໃຫ້ສົມບູນ ແລະ ນໍາຄວາມລອດພົ້ນມາສູ່ມະນຸດຊາດທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຕິດຕາມເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນຂອງເຮົາ ແລະ ຄວາມຈິງທີ່ພຣະທຳຂອງເຮົາປະທານໃຫ້ກັບມະນຸດ. ເຮົາຫວັງວ່າ ມື້ໜຶ່ງເມື່ອເຈົ້າປິດຕາຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະເຫັນອານາຈັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມໃນອາກາດ ແລະ ມີແມ່ນໍ້າແຫ່ງຊີວິດລັ່ງໄຫຼໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ບໍ່ແມ່ນໂລກທີ່ເປົ່າຫວ່າງ ແລະ ເຢັນໜາວ ທີ່ມີຄວາມມືດມິດລອຍຢູ່ເທິງທ້ອງຟ້າ ແລະ ສຽງຫອນທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ.

ໃນແຕ່ລະມື້ ພຣະອົງໃສ່ໃຈການກະທຳ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງທຸກຄົນ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນກໍເພື່ອການຈັດຕຽມອະນາຄົດໃຫ້ກັບພວກເຂົາເອງ. ນີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງເຊິ່ງທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຕ້ອງຍ່າງຕາມ ແລະ ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເຮົາໄດ້ກຳນົດໄວ້ລ່ວງໜ້າສຳລັບທຸກຄົນແລ້ວ. ບໍ່ມີໃຜສາມາດໜີລອດຈາກສິ່ງນີ້ໄດ້ ແລະ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບການລະເວັ້ນເລີຍ. ເຮົາໄດ້ກ່າວພຣະທຳໂດຍນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຮົາໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດຫຼາຍຢ່າງ. ທຸກໆມື້ ເຮົາເບິ່ງມະນຸດແຕ່ລະຄົນປະຕິບັດທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາຕ້ອງປະຕິບັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບທຳມະຊາດທີ່ຕິດຝັງໃນຕົວຂອງເຂົາ ແລະ ວິທີການພັດທະນາ. ຫຼາຍຄົນບໍ່ຮູ້ວ່າ ຕົນເອງໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງໃນ “ເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ” ເຊິ່ງເຮົາໄດ້ຈັດຕັ້ງໄວ້ເພື່ອການເປີດເຜີຍມະນຸດທຸກປະເພດ. ເຮົາໄດ້ວາງມະນຸດແຕ່ລະປະເພດໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ແຕ່ລະຄົນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງລັກສະນະໃນຕົວຂອງພວກເຂົາຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຢູ່. ບໍ່ມີໃຜທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາ, ບໍ່ມີໃຜທີ່ລໍ້ລວງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາມີອິດສະລະໃນພວກເຂົາທັງໝົດ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສະແດງອອກມາກໍເປັນທຳມະຊາດ. ມີພຽງສິ່ງດຽວທີ່ຄວບຄຸມພວກເຂົາ ແລະ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນກໍຄືພຣະທຳຂອງເຮົາ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ມະນຸດຫຼາຍຄົນຈຶ່ງອ່ານພຣະທຳຂອງເຮົາແບບບໍ່ເຕັມໃຈ ແລະ ອ່ານພຽງເພື່ອວ່າຈຸດຈົບຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍນໍາເອົາພຣະທຳຂອງເຮົາເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດຕົວຈິງ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ມະນຸດບາງຄົນຄົ້ນພົບວ່າ ມັນເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະອົດທົນຢູ່ແຕ່ລະມື້ໂດຍບໍ່ມີພຣະທຳຂອງເຮົານໍາພາ ແລະ ຈັດຕຽມໃຫ້ກັບພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຍຶດໝັ້ນພຣະທຳຂອງເຮົາເປັນປົກກະຕິຕະຫຼອດເວລາ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຄົ້ນພົບຄວາມລັບຂອງຊີວິດມະນຸດ, ຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງມະນຸດຊາດ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງການເປັນມະນຸດ. ຕໍ່ໜ້າພຣະທໍາຂອງເຮົາ ມະນຸດຊາດບໍ່ໄດ້ນອກເໜືອໄປກວ່າສິ່ງນີ້ ແລະ ເຮົາພຽງແຕ່ປ່ອຍໃຫ້ເລື່ອງລາວຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທຳມະຊາດຂອງມັນ. ເຮົາບໍ່ເຮັດສິ່ງທີ່ບັງຄັບໃຫ້ມະນຸດມີຊິວິດຢູ່ໂດຍໃຊ້ພຣະທຳຂອງເຮົາເປັນພື້ນຖານຂອງການເປັນຢູ່ຂອງພວກເຂົາ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຈິດສຳນຶກ ຫຼື ຄຸນຄ່າໃນການເປັນຢູ່ຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງສັງເກດເບິ່ງຢ່າງງຽບໆວ່າ ທຸກສິ່ງຈະເປັນໄປແນວໃດ ແລະ ຫລັງຈາກນັ້ນກໍປະຖິ້ມພຣະທຳຂອງເຮົາຢ່າງກ້າຫານ ແລະ ເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາ. ພວກເຂົາເລີ່ມເບື່ອກັບຄວາມຈິງ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ມາຈາກເຮົາ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກເຂົາເບື່ອກັບການຢູ່ໃນວິຫານຂອງເຮົາ. ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ພັກເຊົາຢູ່ໃນວິຫານຂອງເຮົາຊົ່ວຄາວເພື່ອເຫັນແກ່ຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການລົງໂທດ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະປະຕິບັດເພື່ອຮັບໃຊ້ບໍລິການ, ແຕ່ເຈດຕະນາ ຫຼື ການປະຕິບັດຂອງພວກເຂົາແມ່ນບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນເປັນການຊຸກຍູ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບພອນ, ເພື່ອຮັບທາງຜ່ານທາງດຽວເຂົ້າສູ່ອານາຈັກ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຮັບທາງຜ່ານເຂົ້າສູ່ສະຫວັນຊົ່ວນິດນິລັນ. ຍິ່ງພວກເຂົ້າປາຖະໜາໃຫ້ມື້ຂອງເຮົາມາເຖິງໄວໆ ພວກເຂົາຍິ່ງຮູ້ສຶກວ່າ ຄວາມຈິງກາຍເປັນອຸປະສັກ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ກີດຂວາງເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອົດໃຈລໍຖ້າທີ່ຈະກ້າວຂາເຂົ້າໃນອານາຈັກເພື່ອຮັບພອນຈາກອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ຫຼື ຍອມຮັບການພິພາກສາ ແລະ ການຕີສອນ ແລະ ນອກເໜືອໄປກວ່ານັ້ນ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພັກເຊົາຢູ່ໃນວິຫານຂອງເຮົາຢ່າງນົບນ້ອມ ແລະ ປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າສູ່ວິຫານຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນເພື່ອປະຕິບັດຕາມຫົວໃຈທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ຫຼື ປະຕິບັດພາລະກິດຮ່ວມກັບການຄຸ້ມຄອງຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ປະສົງຈະເປັນໜຶ່ງໃນກຸ່ມຄົນທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍໃນຍຸກຕໍ່ໄປ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກວ່າ ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ ຫຼື ຮັບເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍວິທີໃດ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າ ເປັນຫຍັງມະນຸດດັ່ງກ່າວຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດຄວາມຈິງ ຫຼື ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ພັກເຊົາຢູ່ໃນວິຫານຂອງເຮົາໃນຖານະ “ຄົນຮັບໃຊ້” ຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາລໍຖ້າການມາຂອງມື້ຂອງເຮົາ “ຢ່າງອົດທົນ” ແລະ ບໍ່ຮູ້ຈັກອິດເມື່ອຍໃນເວລາພວກເຂົາຖືກໂຍນໄປມາດ້ວຍວິທີການຂອງພາລະກິດຂອງເຮົາ. ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະພະຍາຍາມຫຼາຍພຽງໃດ ແລະ ພວກເຂົາຈະຈ່າຍໃນລາຄາແພງເທົ່າໃດ, ບໍ່ມີໃຜເຫັນວ່າ ພວກເຂົາທົນທຸກເພື່ອຄວາມຈິງ ຫຼື ເສຍສະລະເພື່ອເຮົາ. ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດລໍຖ້າທີ່ຈະເຫັນມື້ທີ່ເຮົານໍາຈຸດສິ້ນສຸດມາສູ່ຍຸກເກົ່າ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະຮູ້ຈັກຢ່າງຮ້ອນໃຈວ່າ ລິດອຳນາດ ແລະ ສິດອຳນາດຂອງເຮົາຍິ່ງໃຫຍ່ພຽງໃດ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຮີບດ່ວນປະຕິບັດຈັກເທື່ອກໍຄືການປ່ຽນແປງຕົວພວກເຂົາເອງ ແລະ ການສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາຮັກສິ່ງທີ່ເຮົາເບື່ອນ່າຍ ແລະ ເບື່ອນ່າຍໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຮັກ. ພວກເຂົາປາຖະໜາໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຊັງ ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນ ກໍຢ້ານສູນເສຍສິ່ງທີ່ເຮົາກຽດຊັງ. ພວກເຂົາໃຊຊີວິດຢູ່ໃນໂລກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍກຽດຊັງມັນເລີຍ ແລະ ຊໍ້າບໍ່ໜໍາຢ້ານ ເຮົາຈະທຳລາຍມັນອີກ. ເຈດຕະນາທີ່ພວກເຂົາຍຶດໝັ້ນແມ່ນຂັດແຍ້ງກັນ: ພວກເຂົາພໍໃຈກັບໂລກນີ້ທີ່ເຮົາກຽດຊັງ ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນກໍປາຖະໜາໃຫ້ເຮົາທຳລາຍໂລກນີ້ໄວໆ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຫຼົງທາງເດີນຈາກເສັ້ນທາງທີ່ແທ້ຈິງ ພວກເຂົາຈະໄດ້ລອດພົ້ນຈາກຄວາມທົນທຸກແຫ່ງຄວາມພິນາດ ແລະ ຖືກປະຕິຮູບໃຫ້ເປັນຜູ້ມີອຳນາດໃນຍຸກຕໍ່ໄປ. ນີ້ກໍຍ້ອນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຄວາມຈິງ ແລະ ເບື່ອທຸກສິ່ງທີ່ມາຈາກເຮົາ.​ ບາງເທື່ອ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນ “ຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງ” ໃນເວລາສັ້ນໆ ເພື່ອເຫັນແກ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງການບໍ່ສູນເສຍໃນການຮັບພອນ, ແຕ່ຄວາມຄິດກະຕືລືລົ້ນພຽງຫວັງການຮັບພອນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມຢ້ານໃນຄວາມພິນາດ ແລະ ການເຂົ້າສູ່ທະເລສາບແຫ່ງໄຟເຜົາຜານຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຖືກປິດບັງໄດ້. ເມື່ອມື້ຂອງເຮົາໃກ້ເຂົ້າມາ ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາກໍຄ່ອຍໆແຂງກ້າຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຍິ່ງມີໄພພິບັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າໃດ ມັນກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຂາດທີ່ເພິ່ງພາຂຶ້ນຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າ ຈະເລີ່ມຕົ້ນຈາກໃສເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຮົາຍິນດີ ແລະ ຫຼີກເວັ້ນຈາກການສູນເສຍໃນການຮັບພອນທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາມາເປັນເວລາດົນນານ. ເມື່ອເຮົາເລີ່ມລົງມືປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາ ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະຢູ່ແຖວໜ້າພາກັນກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະລົງມືປະຕິບັດເພື່ອຮັບໃຊ້. ພວກເຂົາຄິດພຽງແຕ່ທີ່ຈະຫຼັ່ງໄຫຼໄປຢູ່ແນວໜ້າສຸດຂອງກອງທັບ ໂດຍຢ້ານແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ເຫັນພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຮັດ ແລະ ເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າຖືກຕ້ອງ ໂດຍບໍ່ເຄີຍຮູ້ວ່າການກະທຳ ແລະ ການປະຕິບັດຂອງພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຈິງເລີຍ ແລະ ພຽງແຕ່ທຳລາຍ ແລະ ແຊກແຊງແຜນການຂອງເຮົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາອາດພະຍາຍາມຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະ ອາດຈິງໃຈໃນຈຸດປະສົງ ແລະ ເຈດຕະນາຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະອົດທົນຜ່ານຄວາມຍາກລຳບາກ, ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດບໍ່ກ່ຽວຫຍັງກັບເຮົາເລີຍ, ຍ້ອນເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນການກະທຳຂອງພວກເຂົາມາຈາກເຈດຕະນາທີ່ດີ, ສະນັ້ນ ແຮງໄກທີ່ເຮົາເຄີຍເຫັນພວກເຂົາວາງສິ່ງໃດກໍຕາມເທິງແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາກະທໍາສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາເປັນເວລາຫຼາຍປີມາແລ້ວ.

ກ່ອນອື່ນ ເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະສະໜອງຄວາມຈິງໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າຫຼາຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແຕ່ເມື່ອທັດສະນະຄະຕິຂອງພວກເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ຄວາມຈິງນັ້ນ ແມ່ນເຢັນຊາຫຼາຍ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຫຼາຍເກີນໄປ, ເຮົາກໍຕ້ອງຍອມຈໍານົນ. ເຮົາບໍ່ປາຖະໜາເຫັນຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຮົາເສຍໄປລ້າໆ ຫຼື ເຮົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນຜູ້ຄົນຍຶດຖືໃນພຣະທຳຂອງເຮົາ ແຕ່ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ, ເວົ້າຮ້າຍໃສ່ເຮົາ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດເຮົາຢູ່ທຸກໆບ່ອນ. ຍ້ອນທັດສະນະຄະຕິຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຈຶ່ງພຽງແຕ່ສະໜອງສ່ວນເລັກນ້ອຍຂອງພຣະທຳທີ່ເຮົາຄິດວ່າ ມັນສຳຄັນຫຼາຍສໍາລັບພວກເຈົ້າເພື່ອໃຊ້ເປັນບົດທົດສອບໃນທ່າມກາງມະນຸດຊາດ. ຕະຫຼອດຜ່ານມາຈົນເຖິງປັດຈະບັນເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ການຕັດສິນໃຈ ແລະ ແຜນການທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງການ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຢືນຢັນວ່າ ທັດສະນະຄະຕິຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຊາດແມ່ນຖືກຕ້ອງ. ຫຼາຍປີທີ່ພວກເຈົ້າປະຕິບັດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳຕອບທີ່ເຮົາບໍ່ເຄີຍຮັບມາກ່ອນ. ຄຳຖາມສຳລັບຄຳຕອບນີ້ກໍຄື: “ແມ່ນຫຍັງຄືທັດສະນະຄະຕິຂອງມະນຸດທີ່ມີຕໍ່ຄວາມຈິງ ແລະ ພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ?” ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ເຮົາທຸ້ມເທໃສ່ມະນຸດໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນເຖິງແກ່ນແທ້ຂອງເຮົາໃນການຮັກມະນຸດ; ການປະຕິບັດ ແລະ ການກະທຳຂອງມະນຸດຕໍ່ໜ້າເຮົາໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນເຖິງທາດແທ້ຂອງມະນຸດໃນການກຽດຊັງຄວາມຈິງ ແລະ ໃນການຕໍ່ຕ້ານເຮົາເຊັ່ນດຽວກັນ. ເຮົາເປັນຫ່ວງທຸກຄົນທີ່ຕິດຕາມເຮົາຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ, ແຕ່ບໍ່ມີເວລາໃດເລີຍທີ່ຜູ້ຄົນທີ່ຕິດຕາມເຮົານັ້ນຈະສາມາດຮັບພຣະທຳຂອງເຮົາໄດ້; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຮັບແມ່ນແຕ່ຂໍ້ສະເໜີຕ່າງໆທີ່ມາຈາກເຮົາຢ່າງສົມບູນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາເສົ້າໃຈຕະຫຼອດເວລາ. ເຖິງແມ່ນວ່າທັດສະນະຄະຕິຂອງເຮົາຈະຈິງໃຈ ແລະ ພຣະທຳຂອງເຮົາອ່ອນໂຍນ ກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໃຈເຮົາ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຍອມຮັບເຮົາໄດ້. ທຸກຄົນກຳລັງປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ເຮົາມອບໝາຍໃຫ້ກັບພວກເຂົາເພື່ອສອດຄ່ອງກັບເຈດຕະນາດັ້ງເດີມຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມປະສົງຂອງເຮົາ ຢ່າວ່າແຕ່ຂໍຮ້ອງຈາກເຮົາເລີຍ. ພວກເຂົາຍັງອ້າງວ່າພວກເຂົາຮັບໃຊ້ເຮົາຢ່າງຊື່ສັດ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາພາກັນຕໍ່ຕ້ານເຮົາ. ຫຼາຍຄົນເຊື່ອວ່າ ຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຮັບໄດ້ ຫຼື ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດນໍາໄປປະຕິບັດຕົວຈິງໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ. ສຳລັບມະນຸດປະເພດດັ່ງກ່າວ ຄວາມຈິງຂອງເຮົາກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະ ຖືກປ່ອຍປະລະຖິ້ມ. ໃນເວລາດຽວກັນ ເຮົາກໍໄດ້ກາຍເປັນພຽງຜູ້ທີ່ມະນຸດຮັບຮູ້ໃນພຣະທຳເທົ່ານັ້ນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຍັງຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນຄົນນອກທີ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ, ບໍ່ແມ່ນຫົນທາງ ຫຼື ຊີວິດ. ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກຄວາມຈິງນີ້: ພຣະທຳຂອງເຮົາເປັນຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງຊົ່ວກາລະນານ. ເຮົາເປັນຜູ້ໃຫ້ຊີວິດແກ່ມະນຸດ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ນໍາທາງພຽງໜຶ່ງດຽວຂອງມະນຸດຊາດ. ຄຸນຄ່າ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງພຣະທຳຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ກຳນົດຂຶ້ນໂດຍອີງຕາມການຮັບຮູ້ ຫຼື ຍອມຮັບຈາກມະນຸດຊາດ, ແຕ່ກໍານົດຂຶ້ນອີງຕາມແກ່ນແທ້ຂອງພຣະທຳເອງ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ສາມາດຮັບຮູ້ພຣະທຳຂອງເຮົາກໍຕາມ, ຄຸນຄ່າຂອງພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຂອງພຣະທຳຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຊາດບໍ່ອາດສາມາດປະເມີນໄດ້ໂດຍມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອມີມະນຸດຫຼາຍຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານ, ໂຕ້ແຍ້ງ ຫຼື ດູຖູກພຣະທຳຂອງເຮົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຮົາຂໍກ່າວພຽງດັ່ງນີ້: ໃຫ້ເວລາ ແລະ ຄວາມຈິງເປັນພະຍານໃຫ້ກັບເຮົາ ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາແມ່ນຄວາມຈິງ, ແມ່ນຫົນທາງ ແລະ ຊີວິດ. ໃຫ້ພຣະທຳຂອງເຮົາສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແມ່ນຖືກຕ້ອງ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄວນມີ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄວນຍອມຮັບ. ເຮົາຈະໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຕິດຕາມເຮົາຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງນີ້: ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບພຣະທຳຂອງເຮົາຢ່າງເຕັມເມັດເຕັມໜ່ວຍ, ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດນໍາພຣະທຳຂອງເຮົາໄປປະຕິບັດຕົວຈິງ, ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບຈຸດປະສົງໃນພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດຮັບເອົາຄວາມລອດພົ້ນຈາກພຣະທຳຂອງເຮົາ ແມ່ນຄົນທີ່ຖືກພຣະທຳຂອງເຮົາກ່າວລົງໂທດ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເປັນຄົນທີ່ເຮົາບໍ່ສາມາດໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນໄດ້. ສະນັ້ນ ຄ້ອນເລັກຂອງເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ໄກພວກເຂົາເລີຍ.

ເມສາ 16, 2003

​ກ່ອນ​ນີ້ :ພຣະດໍາລັດ 10 ຂໍ້ ທີ່ຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກຕ້ອງໄດ້ປະຕິບັດຕາມ ໃນຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ

ຕໍ່​ໄປ:ພຣະເຈົ້າເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຊີວິດຂອງມະນຸດ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ