​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ການເປັນມະນຸດແທ້ຈິງໝາຍເຖິງຫຍັງ

ການຄຸ້ມຄອງມະນຸດແມ່ນວຽກງານຂອງເຮົາ ແລະ ເມື່ອເຮົາສ້າງໂລກຂຶ້ນ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການກໍຄືການເອົາຊະນະມະນຸດ. ຜູ້ຄົນອາດຈະບໍ່ຮູ້ວ່າ ເຮົາຈະເອົາຊະນະພວກເຂົາໃນຍຸກສຸດທ້າຍຢ່າງສົມບູນ ແລະ ພ້ອມນີ້ອາດຈະບໍ່ຮູ້ວ່າ ຫຼັກຖານໃນການເອົາຊະນະຊາຕານຂອງເຮົາຄືການເອົາຊະນະຄົນຊົ່ວໃນກຸ່ມມະນຸດ. ແຕ່ ເມື່ອເວລາສັດຕູຂອງເຮົາໄດ້ລົງສະໜາມຮົບຕໍ່ສູ້ກັບເຮົາ, ເຮົາໄດ້ບອກມັນແລ້ວວ່າເຮົາຈະກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງຜູ້ຄົນທີ່ຊາຕານຄວບຄຸມ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ມັນບັງຄັບໃຫ້ເປັນລູກຂອງມັນ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ມັນບັງຄັບໃຫ້ເປັນຄົນໃຊ້ທີ່ເຊື່ອຟັງ ທີ່ຄອຍເຝົ້າເບິ່ງເຮືອນໃຫ້ມັນ. ຄວາມໝາຍດັ່ງເດີມຂອງການຄອບຄອງກໍຄືການເອົາຊະນະ ໂດຍເຮັດໃຫ້ສັດຕູອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ໃນພາສາຂອງຊົນຊາດອິສຣະເອນ ຄໍາວ່າຄອບຄອງ ໝາຍເຖິງການເອົາຊະນະ, ການທໍາລາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສັດຕູບໍ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານເຮົາໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ວ່າ ທຸກມື້ນີ້ ຄໍາວ່າຄອບຄອງທີ່ເຮົານໍາໃຊ້ກັບບັນດາພວກເຈົ້າ ແມ່ນໝາຍເຖິງການເອົາຊະນະ. ພວກເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງເຮົາແມ່ນເພື່ອດັບສູນ ແລະ ທໍາລາຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມະນຸດໃຫ້ແຕກກະຈາຍ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມະນຸດສາມາດຕໍ່ຕ້ານກັບເຮົາໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ຮ້າຍແຮງໄປກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດບໍ່ມີຮອດລົມຫາຍໃຈທີ່ຈະມາຂັດຂວາງ ຫຼື ລົບກວນພາລະກິດຂອງເຮົາໄດ້ອີກ. ສະນັ້ນ ສໍາລັບກ່ຽວກັບມະນຸດແລ້ວ ການຄອບຄອງແມ່ນໝາຍເຖິງການເອົາຊະນະ. ສະນັ້ນ ບໍ່ວ່າຄວາມໝາຍຂອງຄໍາສັບຈະສື່ເຖິງຫຍັງກໍຕາມ, ພາລະກິດຂອງເຮົາແມ່ນເພື່ອເອົາຊະນະມະນຸດ. ຍ້ອນວ່າ, ແມ່ນຢູ່ວ່າມະນຸດເປັນສ່ວນປະກອບໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງເຮົາ, ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ມະນຸດກໍຄືສັດຕູຂອງເຮົາ. ມະນຸດເປັນຄົນຊົ່ວຊ້າທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງເຮົາ. ມະນຸດເປັນລູກຫຼານຂອງຄົນຊົ່ວທີ່ເຮົາໄດ້ສາບແຊ່ງ. ມະນຸດເປັນລູກຫຼານຂອງເທວະທູດທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາ. ມະນຸດຄືມໍລະດົກຂອງພວກມານຮ້າຍທີ່ເຮົາໄດ້ປະຕິເສດມາດົນນານແລ້ວ ແລະ ໄດ້ເປັນສັດຕູອັນຮ້າຍກາດຂອງເຮົາທີ່ບໍ່ສາມາດຄືນດີກັນໄດ້ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ເທິງໂລກມະນຸດ, ທ້ອງຟ້າຕໍ່າລົງ, ມືດມົວ ແລະ ປາສະຈາກຄວາມສະຫວ່າງ. ໂລກມະນຸດຖືກຈົມຢູ່ໃນຄວາມມືດສະນິດ, ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດທີ່ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມມືດນັ້ນສາມາດເຫັນແມ່ນແຕ່ປາຍມືທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂອງຕົນເອົງໄດ້ ແລະ ບໍ່ມີໃຜ ເມື່ອເງີຍໜ້າຂຶ້ນເທິງຟ້າສາມາດເຫັນດວງຕາເວັນໄດ້. ເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຂົາຍ່າງເປັນຂີ້ຕົມ, ເຕັມໄປດ້ວຍບວກຂຸຸມ ແລະ ຄົດໂຄ້ງ. ທົ່ວແຜ່ນດິນມີແຕ່ຊາກສົບ. ໃນແຈມືດມີແຕ່ຊາກສົບຂອງຄົນຕາຍ ແລະ ໃນແຈຮົ່ມເຢັນເຕັມໄປດ້ວຍພວກມານຮ້າຍທີ່ຍຶດຄອງເອົາເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສ. ທົ່ວທຸກແຫ່ງຫົນໃນໂລກມະນຸດມີພວກມານຮ້າຍໄປມາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຝູງສັດສາວາສິ່ງທີ່ສົກກະປົກໄລ່ຊົນກັນ ກັດກັນ ສູ້ກັນສຽງດັງກ້ອງສະທ້ານວັ່ນໄຫວໃນຫົວໃຈ. ໃນເວລາດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ໃນໂລກທີ່ຢູ່ໃນສະພາບດັ່ງກ່າວນັ້ນ ແລະ ໃນ ”ສະຫວັນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ” ດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ຜູ້ຄົນຈະສະແຫວງຫາຄວາມສຸກແຫ່ງຊີວິດໄດ້ຢູ່ໃສ? ຜູ້ຄົນຈະຄົ້ນຫາປາຍທາງຊີວິດຂອງຕົນໄດ້ຢູ່ໃສ? ມະນຸດໄດ້ຖືກຢຽບຢໍ່າຢູ່ພາຍໃຕ້ຕີນຂອງຊາຕານມາເຫິງນານ ແລະ ໄດ້ຖືກຢຽບຢໍ່າຕັ້ງແຕ່ມະນຸດເລິ່ມຕົ້ນເປັນນັກສະແດງໃນຮູບພາບຂອງຊາຕານ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ມະນຸດທີ່ເປັນຕົວຢ່າງຂອງຊາຕານ ຄືຫຼັກຖານຢັ້ງຢືນວ່າມະນຸດເປັນພະຍານໃຫ້ກັບຊາຕານຢ່າງຊັດເຈນ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ມະນຸດຊາດ ເຊິ່ງເປັນຄົນທີ່ຕໍ່າຊາມ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງຊາດມະນຸດທີ່ຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານີ້ຈະສາມາດເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ແລ້ວຄວາມສະງ່າລາສີຂອງເຮົາມີຢູ່ໃສ? ໃຜຈະສາມາດເລິ່ມກ່າວຄໍາພະຍານຂອງເຮົາ? ເພາະວ່າ ສັດຕູທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເສື່ອມໂຊມ, ທີ່ຕັ້ງຕົນເປັນປໍລະປັກຕໍ່ເຮົາ ໄດ້ຍຶດເອົາມະນຸດທີ່ເຮົາສ້າງມາແຕ່ຕົນນານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສະງ່າລາສີຂອງເຮົາ ແລະ ຄວາມເປັນຢູ່ຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາໃຫ້ການດູແລພວກເຂົາ. ມັນໄດ້ຍາດຊີງເອົາຄວາມສະງ່າລາສີຂອງເຮົາໄປ ແລະ ສິ່ງດຽວທີ່ມັນເຮັດຄືປູກຝັງຈິດໃຈມະນຸດດ້ວຍຢາພິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານ ແລະ ດ້ວຍນໍ້າໝາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງສະຕິປັນຍາຂອງຄົນດີ ແລະ ຄົນຊົ່ວ. ໃນຕົ້ນເດີມນ້ັນ ເຮົາສ້າງມະນຸດ ນັ້ນກໍຄື ເຮົາສ້າງອາດາມຜູ້ທີ່ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງມະນຸດ. ອາດາມມີຮູບຮ່າງ ແລະ ຮູບພາບທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຊີວິດຊີວາ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເປັນຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສະງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ນັ້ນແມ່ນວັນແຫ່ງຄວາມສະຫງ່າລາສີໃນການສ້າງມະນຸດຂອງເຮົາ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ເຮົາສ້າງເອວາຈາກຮ່າງກາຍຂອງອາດາມ ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນ ເອວາກໍແມ່ນບັນພະບຸລຸດຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຄົນທີ່ເຮົາສ້າງແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍລົມຫາຍໃຈ ແລະ ຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ. ອາດາມແມ່ນເກີດຈາກກໍາມືຂອງເຮົາ ແລະ ເປັນຕົວແທນໜ້າຕາຂອງເຮົາ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມໝາຍດັ່ງເດີມຂອງ “ອາດາມ” ກໍຄືເປັນມະນຸດທີ່ເຮົາເປັນຜູ້ສ້າງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ທີ່ມີຮູບຮ່າງ, ໜ້າຕາ, ຈິດໃຈ ແລະ ລົມຫາຍໃຈ. ອາດາມຄືຜູ້ດຽວທີ່ມີຈິດໃຈ, ສາມາດເປັນຕົວແທນ, ເປັນໃບໜ້າ ແລະ ເປັນຊີວິດຈິດໃຈຂອງເຮົາ. ເມື່ອຕົ້ນເດິມນັ້ນ ເອວາເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ສອງທີ່ເຮົາສ້າງຂຶ້ນ ສະນັ້ນ ຄວາມໝາຍດັ່ງເດີມຂອງ “ເອວາ” ກໍຄືເປັນຜູ້ທີ່ເຮົາສ້າງເພື່ອສືບຕໍ່ກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາ ເຊິ່ງນາງເປັນຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດຊີວາຂອງເຮົາ ແລະ ນອກນັ້ນນາງຍັງເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງ່າລາສີຈາກເຮົາ. ເອວາເກີດຈາກອາດາມ ສະນັ້ນ ນາງເປັນອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນໜ້າຕາຂອງເຮົາ ເພາະວ່ານາງເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ສອງທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຮູບພາບຂອງເຮົາ. ຄວາມໝາຍດັ່ງເດີມຂອງ “ເອວາ” ກໍຄືເປັນມະນຸດທີ່ມີຊີວິດ, ມີຈິດໃຈ, ເນື້ອຫນັງ ແລະ ກະດູກທີ່ເປັນພະຍານ ແລະ ໃບໜ້າຄົນທີ່ສອງຂອງເຮົາໃນທ່າມກາງມະນຸດຊາດ. ພວກເຂົາເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງມະນຸດ, ເປັນມະນຸດທີ່ບໍລິສຸດ ແລະ ເປັນສົມບັດທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາເປັນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທໍາອິດທີ່ມີຈິດໃຈ. ແນວໃດກໍຕາມ ມານຮ້າຍໄດ້ເອົາລູກຫຼານຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງມະນຸດ ແລະ ຢຽບຢໍ່າທໍາລາຍ, ກັກຂັງພວກເຂົາ, ນໍາເອົາໂລກມະນຸດໄປສູ່ຄວາມມືດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລູກຫຼານຂອງມະນຸດບໍ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ. ຍິ່ງເປັນຕາເບື່ອນ່າຍໄປກວ່ານັ້ນ ໃນຂະນະມານຮ້າຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເສື່ອມໂຊມ ແລະ ຢຽບຢໍ່າພວກເຂົາລົງນັ້ນ, ມັນເປັນການທໍາລາຍກຽດຕິດຍົດ, ຄໍາພະຍານ, ຊິວິດຈິດໃຈທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ເຂົາ. ທໍາລາຍລົມຫາຍໃຈ ແລະ ຊີວິດທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ເຂົາ. ທໍາລາຍຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາໃນໂລກມະນຸດ ແລະ ທໍາລາຍເລືອດເນື້ອເຮື່ອແຮງທີ່ເຮົາສະລະໃຫ້ມະນຸດ. ມະນຸດບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ໄດ້ສູນເສຍທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ຖິ້ມຄວາມສະຫງ່າລາສີທີ່ເຮົາມອບໃຫ້. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮັບຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າເຮົາເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງທຸກສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນ? ພວກເຂົາຈະສືບຕໍ່ເຊື່ອວ່າເຮົາມີຕົວຕົນໃນສະຫວັນໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຂົາຈະຄົ້ນພົບການສະແດງຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ພວກຫຼານຊາຍ ຫຼານສາວເຫຼົ່ານີ້ຈະຮັບເອົາພຣະເຈົ້າທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄົາລົບບູຊາວ່າເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ສ້າງພວກເຂົາໄດ້ແນວໃດ? ພວກຫຼານຊາຍ ແລະ ຫຼານສາວທີ່ໜ້າອະນາດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຕັມໃຈ “ສະເໜີ” ຄວາມສະຫງ່າລາສີ, ໜ້າຕາພ້ອມດ້ວຍຄໍາພະຍານທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ ອາດາມ ແລະ ເອວາ ໃຫ້ກັບມານຮ້າຍໄປໝົດ. ພ້ອມທັງຊີວິດທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ມະນຸດ ເຊິ່ງພວກເຂົາໄດ້ອາໄສມັນເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດ ແລະ ໄດ້ເອົາຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາທັງໝົດມອບໃຫ້ມານຮ້າຍໂດຍບໍ່ສົນໃຈຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງມັນຈັກໜ້ອຍເລີຍ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນທີ່ມາຂອງຄໍາວ່າ “ຕໍ່າຊາມ” ບໍ? ແລ້ວຈະໃຫ້ພວກມະນຸດ, ພວກມານຊົ່ວຮ້າຍ, ພວກຊາກຜີດິບ, ພວກຕົ່ວຢ່າງຂອງຊາຕານ ແລະ ສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງເຮົາຮັບເອົາຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ເຮົາຈະຍຶດຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ, ຍຶດຄໍາພະຍານຂອງເຮົາທີ່ມີໃນບັນດາມະນຸດ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຮົາທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ມະນຸດໃນເມື່ອກ່ອນນັ້ນຄືນມາ. ເຮົາຈະເອົາຊະນະມະນຸດທັງໝົດ. ແຕ່ວ່າ ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ມະນຸດທີ່ເຮົາເຄີຍສ້າງນັ້ນແມ່ນເປັນຄົນບໍລິສຸດທີ່ເປັນໜ້າຕາ ແລະ ເປັນກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຄົນຂອງຊາຕານ ຫຼື ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຢຽບຢໍ່າຂອງມັນ ແຕ່ພວກເຂົາເປັນຕົວຢ່າງຂອງເຮົາທີ່ປາສະຈາກພິດຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານ. ສະນັ້ນ ເຮົາຂໍບອກໃຫ້ມະນຸດຮູ້ວ່າ ເຮົາຕ້ອງການແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮົາສ້າງດ້ວຍກໍາມືຂອງເຮົາ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດທີ່ເຮົາຮັກ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ເປັນຄົນຢູ່ພາຍໃຕ້ອໍານາດໃດໆ. ນອກນັ້ນ ເຮົາຈະຊື່ນຊົມໃນຕົວພວກເຂົາ ແລະ ພິຈາລະນາພວກເຂົາໃຫ້ເປັນກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາ. ແນວໃດກໍຕາມ ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການບໍ່ແມ່ນມະນຸດທີ່ຖືກເສື່ອມໂຊມດ້ວຍຊາຕານ, ທີ່ເປັນຄົນຂອງຊາຕານໃນປັດຈຸບັນ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນເຮົາສ້າງດັ່ງເດີມ. ເນື່ອງຈາກວ່າເຮົາມີຈຸດປະສົງທີ່ຈະຍຶດເອົາກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາໃນໂລກມະນຸດຄືນມາ, ເຮົາຈະເອົາຊະນະຕໍ່ບັນດາມະນຸດທີ່ລອດພົ້ນ ທັງໝົດ ເພື່ອພິສູດຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການເອົາຊະນະຊາຕານ. ເຮົາຮັບເອົາແຕ່ຄໍາພະຍານທີ່ເປັນແກ້ວປະເສີດສໍາລັບເຮົາ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຊື່ນຊົມ. ນີ້ແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງເຮົາ.

ກ່ອນມະນຸດຈະມາເຖິງວັນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ພັດທະນາຜ່ານປະຫວັດສາດຫຼາຍສິບພັນປີ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມະນຸດແຫ່ງການສ້າງດັ່ງເດີມຂອງເຮົານັ້ນ ໄດ້ຖືກຈົມຢູ່ກັບຄວາມເສື່ອມໂຊມມາດົນນານແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ຢຸດເປັນໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການ ແລະ ສະນັ້ນ ໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ມະນຸດຊາດບໍ່ສົມຄວນໃຊ້ຊື່ວ່າມະນຸດອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາຄືຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງມະນຸດຊາດທີ່ຖືກຄວບຄຸມໂດຍຊາຕານ, ພວກເຂົາຄືຊາກຊົບເນົ່າເໝັນທີ່ຊາຕານອາໄສຢູ່ ແລະ ພວກເຂົາຄືເຄື່ອງນຸ່ງຮົ່ມຂອງຊາຕານ. ຜູ້ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ເຊື່ອຄວາມເປັນຢູ່ຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ຕ້ອນຮັບການມາຂອງເຮົາ. ມະນຸດພຽງຕອບສະໜອງຄໍາຮຽກຮ້ອງຂອງເຮົາແບບບໍ່ພໍໃຈ ແລະ ສະໜອງແຕ່ໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຫັນດີນໍາພຽງຊົ່ວຄາວ ແລະ ບໍ່ຍອມແບ່ງປັນຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມເສຍໃຈກັບເຮົາຢ່າງຈິງໃຈ. ຍ້ອນວ່າ ຜູ້ຄົນເຫັນເຮົາເປັນສິ່ງທີ່ລຶກລັບທີ່ເຂົ້າໃຈຍາກ ພວກເຂົາຈຶ່ງທໍາທ່າຍິ້ມໃສ່ເຮົາແບບບໍ່ພໍໃຈ, ສ້່າງນິໄສຕໍ່ແຫຼກັບຜູ້ມີອໍານາດ. ນີ້ຍ້ອນວ່າ ຜູ້ຄົນບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງເຮົາໃນປັດຈຸບັນ. ເຮົາຂໍເວົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍກັບພວກເຈົ້າດັ່ງນີ້: ເມື່ອວັນນັ້ນມາເຖິງ ທຸກຄົນທີ່ບູຊາເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານນ້ອຍກວ່າພວກເຈົ້າທີ່ບໍ່ບູຊາເຮົາ. ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ລະດັບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົ້າໃນຕົວເຮົາບໍ່ມີທາງທີ່ຈະເໜືອຄວາມເຊື່ອຂອງໂຢບໄດ້, ຂະໜາດຄວາມສັດທາຂອງພວກຟາຣີຊາຍຊາວຍິວຍັງເໜືອຄວາມສັດທາຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ. ສະນັ້ນ ຖ້າວັນແຫ່ງການເຜົາໄໝ້ມາເຖິງ ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພວກເຈົ້າຈະຮ້າຍແຮງກວ່າພວກຟາຣີຊາຍໃນຕອນພວກເຂົາຖືກລົງໂທດໂດຍພຣະເຢຊູອີກ, ຮ້າຍແຮງກວ່າພວກຜູ້ນໍາ 250 ຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານໂມເຊ ແລະ ຮ້າຍແຮງກວ່າເມືອງໂຊດົມທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ທໍາລາຍຢ່າງສິ້ນຊາກ. ເມື່ອເຮືອໂມເຊຄ້າງຢູເທິງຫິນ ແລ້ວພຣະເຢໂຮວາບັນດົນຟອງນໍ້າຊ່ວຍພັດຍູ້ເຮືອນັ້ນໃຫ້ຫຼຸດອອກຈາກຫິນ ນັ້ນກໍຍ້ອນມາຈາກຄວາມສັດທາຂອງໂມເຊ. ເມື່ອເດວິດຫຼິ້ນພີນສັນລະເສີນເຮົາ ກໍຄືພຣະເຢໂຮວາ ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງເດວີດ. ໂຢບສູນເສຍສັດລ້ຽງທີ່ເຕັມພູເຂົາ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີຢ່າງມະຫາສານ ແລະ ຕົນຕົວກໍເຕັມໄປດ້ວຍຕຸ່ມໜອງ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງລາວ. ເມື່ອລາວສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ກໍຄືພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ເຫັນຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ກໍຄືພຣະເຢໂຮວາ ນັ້ນກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງລາວ. ເປໂຕສາມາດຕິດຕາມພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງເປໂຕ. ລາວຖືກຕອກຕະປູຄືງໃສ່ໄມ້ກາງແຂນເພື່ອເຮົາ ແລະ ເພື່ອມອບປະຈັກພະຍານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ແດ່ເຮົາ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງລາວເຊັ່ນກັນ. ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນຮູບຮ່າງອັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະບຸດມະນຸດ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງເຢຮັນ. ລາວໄດ້ເຫັນວິໄສທັດແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງລາວເຊັ່ນກັນ. ສາເຫດກຸ່ມທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ຊາດຟາຣີຊາຍທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຈາກເຮົາ ແລະ ມາຮູ້ຈັກວ່າເຮົາໄດ້ກັບຄືນມາໃນຮ່າງກາຍມະນຸດເພື່ອກະທໍາພາລະກິດໃນທ່າມກາງມະນຸດ ກໍຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ຄົນທັງໝົດທີ່ຖືກໂຈມຕີດ້ວຍຄໍາເວົ້າຂອງເຮົາຢ່າງຮຸນແຮງ ແຕ່ສຸດທ້າຍໄດ້ຮັບເມດຕາ ແລະ ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ພວກເຂົາເຮັດໄປແບບນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມສັດທາຂອງພວກເຂົາບໍ? ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາ ແຕ່ຍັງທົນທຸກທໍລະມານຢູ່ກັບຄວາມທຸກຍາກຢູ່ນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິເສດຈາກໂລກນີ້ເຊັ່ນກັນບໍ? ຜູ້ທີ່ໃຊ້ຊີວິດຢູ່ນອກໂລກຂອງເຮົາ ທີ່ລົບໜີການທໍລະມານຂອງການຕັດສິ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນກໍາລັງໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນໂລກນີ້ຢ່າງໄຮ້ຄ່າບໍ? ພວກເຂົາ ໄຮ້ບ່ອນພັກອາໄສ ປຽບເໝືອນໃບໄມ້ຍາມລະດູໃບໄມ້ລົ່ນທີ່ຖືກລົມພັດໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງຫົນ. ເຖິງຂະໜາດນັ້ນແລ້ວ ຍາກທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຈາກພຣະທໍາຂອງເຮົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ການລົງໂທດຂອງເຮົາ ແລະ ການຊໍາລະລ້າງໃຫ້ບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້ໄລ່ຕາມພວກເຂົາ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນເໝືອນດັ່ງຄົນຂໍ້ທານບໍ ທີ່ພາກັນຊັດເຊຄະເນຈອນໄປບ່ອນນັ້ນບ່ອນນີ້ ທີ່ພາກັນຍ່າງໄປມາຕາມຖະໜົນຢູ່ນອກອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ? ແລ້ວໂລກນີ້ເປັນບ່ອນທີ່ເຈົ້າພັກເຊົາແທ້ບໍ? ເຈົ້າຄິດວ່າ ການລົບໜີຈາກການລົງໂທດຂອງເຮົາ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຈາກໂລກນີ້ແທ້ບໍ? ເຈົ້າສາມາດໃຊ້ຄວາມຊື່ນຊົມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງເຈົ້າແທນຄວາມຫວ່າງເປົ່າໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າທີ່ບໍ່ສາມາດປົກປິດມັນ ໄດ້ແທ້ບໍ? ເຈົ້າອາດຫຼອກທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າໄດ້ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຫຼອກເຮົາໄດ້. ເພາະວ່າ ຄວາມສັດທາຂອງເຈົ້າແມ່ນຕໍ່າຫຼາຍ, ທຸກມື້ນີ້ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດແມ່ນແຕ່ຈະຄົ້ນຫາຊີວິດຢ່າງມີວາມສຸກໄດ້. ເຮົາຂໍແນະນໍາໃຫ້ເຈົ້າ ທາງທີ່ດີໃຊ້ເຄິ່ງຊີວິດຂອງເຈົ້າເພື່ອເຮົາ ຢ່າງຈິງໃຈຈະດີກວ່າການໃຊ້ຊີວິດທັງຊີວິດໃນສະພາບທໍາມະດາ ແລະ ວຸ້ນວາຍຢູ່ກັບຮ່າງກາຍ ແລະ ທົນທຸກກັບຄວາມຍາກລໍ່າບາກທີ່ມະນຸດບໍ່ອາດສາມາດທົນໄດ້. ມັນມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະຍົກຄຸນຄ່າຕົນເອງສູງເຖິງຂະໜາດນັ້ນ ແລະ ມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ລົບໜີຈາກການລົງໂທດຂອງເຮົາ? ມັນມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ເຊື່ອງຊ້ອນຕົນເອງຈາກການລົງໂທດຂອງເຮົາພຽງຊົ່ວຄາວ ແລະ ເພື່ອພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ ແລະ ການລົງໂທດຕະຫຼອດໄປເທົ່ານັ້ນ? ຄວາມຈິງແລ້ວ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ໃຜເຮັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງເຮົາ. ຖ້າມະນຸດເຕັມໃຈຍອມຮັບເອົາແຜນການຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ, ເຮົາຈະປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຂົາຢ່າງດີ. ແຕ່ເຮົາຕ້ອງການໃຫ້ທຸກຄົນເຊື່ອໃນຕົວເຮົາເໝືອນດັ່ງໂຢບໄດ້ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ ນັ້ນກໍຄືພຣະເຢໂຮວາ. ຖ້າຄວາມສັດທາຂອງພວກເຈົ້າສູງກວ່າໂທມັດ ພວກເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກເຮົາ. ຖ້າພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຈາກເຮົາ ແລະ ແນ່ນອນເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາໃນວັນຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ວ່າ ສໍາລັບຜູ້ຄົນທີ່ເຊື່ອໃນໂລກມະນຸດ ແລະ ເຊື່ອໃນມານຮ້າຍ, ພວກທີ່ມີຈິດໃຈແຂງກະດ້າງ ພວກເຂົາເປັນເໝືອນຜູ້ຄົນຂອງເມືອງໂຊດົມທີ່ໃນຕາເຕັມດ້ວຍເມັດຊາຍ, ໃນປາກຖວາຍບູຊາມານຮ້າຍ ແລະ ໃນຈິດໃຈທີືຄອບງໍາໄປດ້ວຍຄວາມເສື່ອມໂຊມຂອງມານຮ້າຍມາແຕ່ດົນນານ, ມານຮ້າຍຜູ້ທີ່ຍາດຊີງເອົາອໍານາດໃນໂລກນີ້. ແນວຄິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກຄວບຄຸມໂດຍມານຮ້າຍຂອງສະໄໝບູຮານ. ສະນັ້ນ ຄວາມສັດທາຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກພັດໄປກັບລົມ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດແມ່ນແຕ່ຈະສັງເກດເຫັນພາລະກິດຂອງເຮົາ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຮັດໄດ້ກໍພຽງພະຍາຍາມປະຕິບັດຕາມແບບຄົນປັນຍາອ່ອນ ຫຼື ທໍາທ່າຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຈິງຈັງ. ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກຄອບງໍາໂດຍຜິດຊົ່ວຂອງຊາຕານມາດົນນານແລ້ວ.

ເຮົາຈະເອົາຊະນະມະນຸດ ເພາະວ່າເຮົາເປັນຜູ້ສ້າງມະນຸດ ແລະ ມະນຸດຄືສິ່ງທີ່ເຮົາມີ, ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ມະນຸດໄດ້ຊື່ນຊົມຫຼາຍສິ່ງຢ່າງທີ່ເຮົາສ້າງຂຶ້ນ. ແຕ່ມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດເຮົາເຊັ່ນກັນ ແລະ ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີເຮົາຢູ່ໃນໃຈ ແລະ ພວກເຂົາເຫັນເຮົາເໝືອນເປັນພາລະໃນການດໍາລົງຢູ່ຂອງພວກເຂົາ ຈົນເຖິງກັບວ່າ ເມື່ອເວລາໄດ້ເຫັນເຮົາກັບຕາ ມະນຸດກໍຍັງປະຕິເສດເຮົາ ແລະ ຄົ້ນຄິດຊອກຫາທຸກວິທີທາງເພື່ອກໍາຈັດເຮົາ. ຜູ້ຄົນບໍ່ຍອມໃຫ້ເຮົາປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຂົາຢ່າງຈິງຈັງ ຫຼື ວາງຄໍາສັ່ງເດັດຂາດຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະ ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮົາພິພາກສາ ຫຼື ລົງໂທດຄວາມບໍ່ທ່ຽງທໍາຂອງພວກເຂົາ. ແທນທີ່ຈະເຫັນສິ່ງນີ້ເປັນເລຶ່ອງສໍາຄັນ ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຂົາແມ່ນໜ້າເບື່ອນ່າຍທີ່ສຸດ. ສະນັ້ນ ພາລະກິດຂອງເຮົາແມ່ນເພື່ອຮັບເອົາມະນຸດຜູ້ທີ່ ກິນ, ດື່ມ ແລະ ສັນລະເສີນໃນຕົວເຮົາ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະເອົາຊະນະພວກເຂົາ. ເຮົາຈະທໍາລາຍມະນຸດຊາດ ແລ້ວຫລັງຈາກນັ້ນ ນໍາເອົາເທວະດາ ແລະ ຄວາມກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາກັບຄືນສູ່ສະຖານທີ່ພັກເຊົາຂອງເຮົາ.ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ກະທໍາໄປນັ້ນ ແມ່ນເຮັດໃຫ້ເຮົາເຈັບປວດໃຈທີ່ສຸດ ແລະ ໄດ້ທໍາລາຍພາລະກິດຂອງເຮົາແຕກເປັນຊີ້ນສ່ວນມາດົນນານແລ້ວ. ເຮົາຕັ້ງໃຈຍຶດເອົາຄວາມສະຫງ່າລາສີທີ່ມານຮ້າຍໄດ້ເອົາໄປຈາກເຮົາ ແລ້ວຍ່າງໜີຢ່າງມີຄວາມສຸກ ປ່ອຍໃຫ້ມະນຸດສືບຕໍ່ດໍາລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ, ສືບຕໍ່ “ໃຊ້ຊີວິດ ແລະ ເຮັດວຽກງານຢ່າງສະງົບ ແລະ ມີຄວາມສຸກ,” ສືບຕໍ່ “ປູກຝັງຕາມພື້ນໄຮ່ພື້ນນາຂອງພວກເຂົາ” ແລະ ຄິດວ່າເຮົາຈະບໍ່ໄປຫຍຸງກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ບັດນີ້ ເຮົາຕ້ອງການຍຶດເອົາກຽດຕິຍົດຂອງເຮົາຄືນຈາກກໍາມືຂອງມານຮ້າຍ, ເຮົາຈະເອົາຄວາມສະຫງ່າລາສີທັງໝົດຂອງເຮົາທີ່ເຮົາເອົາມາສູ່ມະນຸດໃນຕອນສ້າງໂລກນັ້ນຄືນ ແລະ ຈະບໍ່ມອບໃຫ້ມະນຸດເທິງແຜ່ນດິນໂລກນີ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຍ້ອນວ່າ ມະນຸດບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ສໍາເລັດໃນການຮັກສາຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ແຕ່ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເອົາມັນໄປແລກປ່ຽນກັບພາບພົດຂອງຊາຕານ. ຜູ້ຄົນບໍ່ໃຫ້ຄຸນຄ່າໃນການມາຂອງເຮົາ ຫຼື ພວກເຂົາໃຫ້ຄຸນຄ່າວັນແຫ່ງຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານກົວວ່າຈະໄດ້ຮັບການລົງໂທດຈາກເຮົາ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການຈະສົ່ງຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາຄືນໃຫ້ເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງການຂັບໄລ່ຜິດມານຮ້າຍນັ້ນອອກ. ມະນຸດຊາດຍັງສືບຕໍ່ຫຼອກລວງເຮົາເໝືອນເດີມ, ຍັງທໍາທ່າຍິ້ມໜ້າບານ ແລະ ໜ້າສົດໃສຢ່າງມີຄວາມສຸກເໝືອນເດີມ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເລິກເຖິງຄວາມມືດມົວທີ່ຈະມາສູ່ພວກເຂົາ ເມື່ອຂາດຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ, ໂດຍສະເພາະ ບໍ່ຮູ້ວ່າເມື່ອວັນຂອງເຮົາມາເຖິງໂລກມະນຸດ ພວກເຂົາຈະປະເຊີນກັບຄວາມຍາກລໍາບາກຮ້າຍແຮງວ່າຜູ້ຄົນໃນສະໄໝຂອງໂນອາອີກ. ຍ້ອນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າດິນແດນອິສຣະເອນມືດມົວພຽງໃດເມື່ອຂາດລັດສະໝີພາບຂອງເຮົາ, ຍ້ອນວ່າ ມະນຸດລືມໄປວ່າໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າມັນຍາກຊໍ່າໃດທີ່ຈະຜ່ານຜ່າຄວາມມືດສະນິດນັ້ນໄດ້. ເມື່ອຕາເວັນລັບຟ້າ ແລະ ນໍາຄວາມມືດລົງມາສູ່ມະນຸດ, ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ກັດແຂ້ວດ້ວຍຄວາມເຫຼືອໃຈຢູ່ໃນຄວາມມືດອີກຄັ້ງ. ພວກເຈົ້າໄດ້ລືມແລ້ວບໍ, ເມື່ອຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາໜີຈາກດິນແດນອິສຣະເອນ ມັນຍາກພຽງໃດສໍາລັບຜູ້ຄົນທີ່ຈະຜ່ານຜ່າວັນແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພວກເຂົານັ້ນໄດ້? ບັດນີ້ ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພວກເຂົ້າຈະເຫັນຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ແລະ ພ້ອມນີ້ ມັນເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄດຮັບວັນແຫ່ງລັດສະໝີພາບຂອງເຮົາ. ມະນຸດຈະຮ້ອງໄຫ້ໃນທ່າມກາງຂອງຄວາມມືດ ເມື່ອຄວາມສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາໜີຈາກແຜ່ນດິນອັນເປິເປື້ອນນີ້. ບັດນີ້ ເຖິງວັນແຫ່ງຄວາມສະຫງ່າລາສີ ທີ່ເຮົາຕ້ອງປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາແລ້ວ ແລະ ພ້ອມນີ້ ມັນເປັນວັນທີ່ເຮົາຍົກເວັ້ນມະນຸດຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານ ເພື່ອວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ແບ່ງປັນເວລາແຫ່ງການທໍລະມານ ແລະ ຄວາມຍາກລໍາບາກກັບພວກເຂົາ. ເຮົາຕ້ອງການເອົາຊະນະມະນຸດຢ່າງສົມບູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ເອົາຊະນະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງມະນຸດທັງໝົດ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເມື່ອເວົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າ, ເຈົ້າມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫຍັງແນ່?

ຕໍ່​ໄປ:ເຈົ້າຮູ້ຫຍັງແດ່ກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອ?

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ