​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ເຈົ້າຮູ້ຫຍັງແດ່ກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອ?

ໃນມະນຸດມີພຽງພຣະທໍາທີ່ບໍ່ແນ່ນອນກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອ, ແຕ່ມະນຸດຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງທີ່ປະກອບເປັນຄວາມເຊື່ອ, ເປັນຫຍັງເຂົາຈິ່ງມີຄວາມເຊື່ອໜ້ອຍລົງ. ມະນຸດເຂົ້າໃຈໜ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ມະນຸດເອງກໍ່ຍັງຂາດແຄນຫຼາຍເກີນໄປ; ເຂົາພຽງມີຄວາມເຊື່ອໃນຕົວເຮົາແບບບໍ່ໃສ່ໃຈ ແລະ ບໍ່ຫົວຊາ. ເຖິງເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມເຊື່ອແມ່ນຫຍັງ ແລະ ຍັງບໍ່ຮູ້ອີກວ່າເປັນຫຍັງເຂົາຈິ່ງມີຄວາມເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ, ເຂົາກໍຍັງສືບຕໍ່ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຢ່າງຫຼົງໄຫຼ. ສິ່ງທີ່ເຮົາຂໍຈາກມະນຸດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໃຫ້ເຂົາເອີ້ນຫາຢ່າງຫຼົງໄຫຼໃນທາງນີ້ ຫຼື ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາໃນຮູບແບບທີ່ບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ. ເພາະພາລະກິດທີ່ເຮົາກະທຳນັ້ນກໍເພື່ອໃຫ້ມະນຸດໄດ້ເຫັນເຮົາ ແລະ ໄດ້ມາຮູ້ຈັກເຮົາ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ມະນຸດປະທັບໃຈ ແລະ ເບິ່ງເຮົາໃນແສງສະຫວ່າງອັນໃໝ່ຍ້ອນພາລະກິດຂອງເຮົາ. ກ່ອນໜ້ານີ້ເຮົາໄດ້ສະແດງສັນຍານ ແລະ ສິ່ງມະຫັດສະຈັນຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ໄດ້ກະທຳການອັດສະຈັນຫຼາຍໆຢ່າງ. ຊາວອິດສະຣາແອນໃນເວລານັ້ນໄດ້ສະແດງຄວາມເຫຼື້ອມໃສທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ໄດ້ສະແດງຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງຕໍ່ຄວາມສາມາດພິເສດຂອງເຮົາໃນການປິ່ນປົວຄົນເຈັບປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີປີສາດ. ໃນເວລານັ້ນ, ຊາວຢິວຄິດວ່າອຳນາດການປິ່ນປົວຂອງເຮົາແມ່ນມີຄວາມຊ່ຽວຊານ ແລະ ບໍ່ທຳມະດາ. ເພາະການກະທຳທັງຫຼາຍຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາທັງໝົດຈິ່ງເຄົາລົບເຮົາ; ພວກເຂົາຮູ້ສຶກເຫຼື້ອມໃສຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ລິດອຳນາດທັງໝົດຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ເຫັນເຮົາເຮັດປະຕິຫານແມ່ນໄດ້ຕິດຕາມເຮົາຢ່າງໃກ້ຊິດ, ດັ່ງທີ່ຫຼາຍໆພັນຄົນໄດ້ຫ້ອມລ້ອມເຮົາເພື່ອເບິ່ງເຮົາປິ່ນປົວຄົນເຈັບປ່ວຍ. ເຮົາໄດ້ສະແດງສັນຍານ ແລະ ສິ່ງມະຫັດສະຈັນຫຼາຍໆຢ່າງ, ແຕ່ມະນຸດພຽງຖືວ່າ ເຮົາເປັນແພດທີ່ຊ່ຽວຊານເທົ່ານັ້ນ; ເຮົາຍັງໄດ້ກ່າວຫຼາຍໆພຣະທໍາແຫ່ງການສິດສອນຕໍ່ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໃນເວລານັ້ນອີກດ້ວຍ, ແຕ່ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຖຶວ່າ ເຮົາເປັນອາຈານສອນທີ່ເໜືອກວ່າລູກສິດຂອງເພິ່ນເທົ່ານັ້ນ! ແມ່ນແຕ່ທຸກມື້ນີ້, ຫຼັງຈາກທີ່ມະນຸດໄດ້ເຫັນການບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງພາລະກິດຂອງເຮົາແລ້ວ, ການຕີຄວາມໝາຍຂອງພວກເຂົາຍັງສືບຕໍ່ເວົ້າວ່າ ເຮົາເປັນແພດທີ່ດີເລີດ ຜູ້ທີ່ປິ່ນປົວຄົນເຈັບປ່ວຍ ແລະ ເປັນອາຈານສອນໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຫຍັງ. ພວກເຂົາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຮົາເປັນພຣະເຢຊູຄຣິສ ຜູ້ທີ່ມີເມດຕາ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຕີຄວາມໝາຍຄຳພີອາດໄດ້ລື່ນທັກສະໃນການປິ່ນປົວຂອງເຮົາ ຫຼື ອາດເປັນສາວົກຜູ້ທີ່ຕອນນີ້ໄດ້ລື່ນອາຈານຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ແຕ່ຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງເຊັ່ນນີ້ ຜູ້ທີ່ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໄປທົ່ວໂລກ ແມ່ນຖືວ່າ ເຮົາເປັນພຽງແພດຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍເທົ່ານັ້ນ! ການກະທຳຂອງເຮົາມີຈຳນວນຫຼາຍກວ່າເມັດຊາຍຢູ່ເທິງຫາດ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງເຮົາກໍຫຼາຍກວ່າຂອງບັນດາບຸດຊາຍຂອງຊາໂລມອນ, ແຕ່ມະນຸດພຽງແຕ່ຄິດວ່າ ເຮົາເປັນແພດທີ່ບໍ່ສໍາຄັນ ແລະ ເປັນອາຈານສອນຂອງມະນຸດທີ່ບໍ່ມີຊື່ສຽງ! ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາເທົ່ານັ້ນ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ປິ່ນປົວພວກເຂົາ? ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ໃຊ້ລິດອຳນາດຂອງເຮົາຂັບໄລ່ຈິດຊົ່ວຮ້າຍອອກຈາກຕົວເຂົາ? ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມສຸກຈາກເຮົາ? ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງເພື່ອວອນຂໍຄວາມມັ່ງຄັ້ງທາງວັດຖຸຫຼາຍຂຶ້ນຈາກເຮົາ ແລະ ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງເພື່ອໃຊ້ຊີວິດນີ້ຢູ່ໃນຄວາມປອດໄພ ແລະ ເພື່ອມີຄວາມປອດໄພຢູ່ໃນໂລກທີ່ຈະມາເຖິງ? ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງຢາກຫຼີກລ່ຽງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງນາຮົກ ແລະ ເພື່ອໄດ້ຮັບພຣະພອນຂອງສະຫວັນ? ມີຈັກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມສະດວກສະບາຍຊົ່ວຄາວ ແຕ່ບໍ່ສະແຫວງຫາເພື່ອໄດ້ຮັບສິ່ງໃດໆໃນໂລກທີ່ຈະມາເຖິງ? ເມື່ອເຮົາໄດ້ນຳເອົາຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາມາສູ່ມະນຸດ ແລະ ຍຶດເອົາຄວາມມ່ວນຊື່ນ ແລະ ຄວາມສະຫງົບທັງໝົດທີ່ເຂົາມີໃນຕອນຕົ້ນ, ມະນຸດກໍຈະມີຄວາມສົ່ງໄສ.​ ເມື່ອເຮົາໄດ້ມອບຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງນາຮົກໃຫ້ມະນຸດ ແລະ ເອົາພຣະພອນຈາກສະຫວັນກັບຄືນມາ, ຄວາມອັບອາຍຂອງມະນຸດກໍໄດ້ປ່ຽນເປັນຄວາມໂກດຮ້າຍ. ເມື່ອມະນຸດໄດ້ຂໍໃຫ້ເຮົາປິ່ນປົວເຂົາ, ເຮົາບໍ່ສົນໃຈເຂົາ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ກໍຮູ້ສຶກກຽດຊັງເຂົາ ເນື່ອງຈາກວ່າ ມະນຸດໄດ້ອອກຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ແລະ ຫັນໄປຫາໝໍຜີ ແລະ ເວດມົນ. ເມື່ອເຮົາໄດ້ຖອນເອົາສິ່ງທັງໝົດທີ່ມະນຸດໄດ້ຮ້ອງຂໍຈາກເຮົາອອກ, ທຸກຄົນກໍ່ຫາຍໄປຈົນບໍ່ເຫຼືອໄວ້ແມ່ນແຕ່ຮອຍ. ສະນັ້ນ, ເຮົາຈິ່ງເວົ້າໄດ້ວ່າມະນຸດມີຄວາມເຊື່ອຕໍ່ເຮົາຍ້ອນວ່າເຮົາມອບພຣະຄຸນໃຫ້ຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ມີຫຼາຍເກີນໄປທີ່ຈະໄດ້ຮັບ. ຊາວຢິວເຊື່ອໃນຕົວເຮົາກໍເພື່ອພຣະຄຸນຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ຕິດຕາມເຮົາບໍ່ວ່າເຮົາຈະໄປໃສກໍຕາມ. ຄົນໂງ່ຈ້າເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ມີຄວາມຮູ້ ແລະ ປະສົບການທີ່ຈຳກັດ ພຽງແຕ່ສະແຫວງຢາກເຫັນສັນຍານ ແລະ ສິ່ງມະຫັດສະຈັນທີ່ເຮົາໄດ້ສຳແດງເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາຖືເອົາເຮົາເປັນຫົວໜ້າຂອງເຮືອນຂອງຊາວຢິວ ຜູ້ທີ່ສາມາດເຮັດປະຕິຫານທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໄດ້. ສະນັ້ນແລ້ວ, ເມື່ອເຮົາຂັບໄລ່ຜີປີສາດອອກຈາກຄົນ, ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້ານໍາກັນດ້ວຍຄວາມສັບສົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍເວົ້າວ່າເຮົາແມ່ນເອລີຢາ, ວ່າເຮົາແມ່ນໂມແຊສ, ວ່າເຮົາແມ່ນປະພາສົກທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນບັນດາປະພາສົກທັງໝົດ ແລະ ວ່າເຮົາແມ່ນແພດທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ນອກຈາກເຮົາຈະເວົ້າວ່າ ເຮົາແມ່ນຊີວິດ, ຫົນທາງ ແລະ ຄວາມຈິງ, ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກຄວາມເປັນຢູ່ ແລະ ຕົວຕົນຂອງເຮົາ. ນອກຈາກເຮົາຈະເວົ້າວ່າ ສະຫວັນແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາອາໃສຢູ່, ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ. ນອກຈາກເຮົາຈະເວົ້າວ່າ ເຮົາຈະນຳເອົາການໄຖ່ບາບມາສູ່ມວນມະນຸດທັງໝົດ ແລະ ໄຖ່ເອົາມວນມະນຸດ, ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນຜູ້ໄຖ່ມວນມະນຸດ; ມະນຸດຮູ້ຈັກເຮົາພຽງແຕ່ວ່າ ເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ເຫັນອົກເຫັນໃຈມະນຸດ. ນອກຈາກເຮົາຈະສາມາດອະທິບາຍທຸກສິ່ງທີ່ກ່ຽວກັບເຮົາແລ້ວ, ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະ ບໍ່ມີໃຜທີ່ເຊື່ອວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່. ມະນຸດພຽງມີລັກສະນະຂອງຄວາມເຊື່ອທີ່ມີຕໍ່ເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຫຼອກລວງເຮົາດ້ວຍວິທີນີ້. ແລ້ວມະນຸດຈະເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອເຂົາມີມຸມມອງເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ເຮົາ?

ມະນຸດມີຄວາມເຊື່ອຕໍ່ເຮົາແຕ່ບໍ່ສາມາດເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາໄດ້ ແລະ ກ່ອນເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ໂຕເຮົາເອງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ, ມະນຸດກໍບໍ່ສາມາດເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາໄດ້. ມະນຸດເຫັນພຽງວ່າ ເຮົາເໜືອກວ່າສັບພະສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ເໜືອກວ່າຄົນທີ່ສັກສິດທັງໝົດ ແລະ ເຫັນວ່າພາລະກິດທີ່ເຮົາເຮັດນັ້ນ ແມ່ນມະນຸດບໍ່ສາມາດເຮັດສຳເລັດໄດ້. ສະນັ້ນ, ນັບແຕ່ຊາວຢິວຈົນມາຮອດຄົນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ, ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ເຫັນການກະທຳອັນສະຫງ່າງາມຂອງເຮົາ ແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຕໍ່ເຮົາ, ແຕ່ສັບພະສິ່ງແມ່ນແຕ່ຜູ້ດຽວກໍບໍ່ສາມາດເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາໄດ້. ມີພຽງພຣະບິດາຂອງເຮົາທີ່ໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາ; ພຣະອົງໄດ້ສ້າງເສັ້ນທາງໃຫ້ເຮົາທ່າມກາງສັບພະສິ່ງທັງໝົດ. ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າເຮົາຈະກະທຳສິ່ງໃດກໍຕາມ, ມະນຸດຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ໄດ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຊົງສ້າງ ເພາະມະນຸດຮູ້ພຽງແຕ່ຈະເອົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີຄວາມເຊື່ອຕໍ່ເຮົາ ຍ້ອນພາລະກິດຂອງເຮົາ. ມະນຸດຮູ້ຈັກເຮົາພຽງເພາະເຮົາບໍລິສຸດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນເປັນຜູ້ທີ່ມີບາບ ຍ້ອນເຮົາສາມາດອະທິບາຍສິ່ງລຶກລັບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໄດ້, ຍ້ອນເຮົາຢູ່ເໜືອຝູງຊົນ ຫຼື ຍ້ອນມະນຸດໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຫຼາຍຈາກເຮົາ. ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ເຊື່ອວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຊົງສ້າງ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເຮົາເວົ້າວ່າ ມະນຸດບໍ່ຮູ້ວ່າ ເປັນຫຍັງເຂົາຈິ່ງມີຄວາມເຊື່ອຕໍ່ເຮົາ; ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈຸດປະສົງ ຫຼື ຄວາມສຳຄັນຂອງການມີຄວາມເຊື່ອທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ. ຄວາມຈິງຂອງມະນຸດແມ່ນຂາດຫາຍ, ຈົນເຂົາເກືອບຈະບໍ່ເໝາະສົມເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາຊ້ຳ. ພວກເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງໜ້ອຍເກີນໄປ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອໜ້ອຍເກີນໄປ, ສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈິ່ງມີປະຈັກພະຍານໜ້ອຍເກີນໄປ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກເຈົ້າເຂົ້າໃຈໜ້ອຍເກີນໄປ ແລະ ຍັງຂາດຫຼາຍເກີນໄປ, ຈົນວ່າເຈົ້າເກືອບບໍ່ເໝາະສົມທີ່ຈະເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ການກະທຳຂອງເຮົາຊ້ຳ. ຄວາມເດັດຂາດຂອງເຈົ້ານັ້ນສຳຄັນຫຼາຍ ແຕ່ພວກເຈົ້າແນ່ໃຈບໍວ່າ ພວກເຈົ້າຈະສາມາດເປັນພະຍານເຖິງແກ່ນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສຳເລັດ? ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປະສົບ ແລະ ໄດ້ເຫັນແມ່ນເໜືອກວ່າບັນດາອາດີດນັກບຸນ ແລະ ປະພາສົກ ແຕ່ພວກເຈົ້າສາມາດໃຫ້ການເປັນພະຍານຫຼາຍກວ່າຄຳເວົ້າຂອງບັນດາອາດີດນັກບຸນ ແລະ ປະພາສົກໄດ້ບໍ? ສິ່ງທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າຕອນນີ້ເໜືອກວ່າໂມແຊສ ແລະ ຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າດາວິດອີກ, ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈິ່ງຂໍໃຫ້ການເປັນພະຍານຂອງພວກເຈົ້າເໜືອກວ່າຂອງໂມແຊສ ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນຂໍໃຫ້ຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງດາວິດ. ເຮົາໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນຮ້ອຍເທົ່າ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາກໍຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຕອບແທນເຮົາຄືກັນ. ເຈົ້າຕ້ອງຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນຜູ້ດຽວທີ່ປະທານຊີວິດໃຫ້ມວນມະນຸດ ແລະ ແມ່ນພວກເຈົ້າທີ່ໄດ້ຮັບຊີວິດນັ້ນຈາກເຮົາ ແລະ ຕ້ອງເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາ. ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າ ເຊິ່ງແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາສົ່ງລົງມາໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຄວນເຮັດເພື່ອເຮົາ. ເຮົາໄດ້ປະທານລັດສະໝີທັງໝົດຂອງເຮົາໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ປະທານຊີວິດ ທີ່ຜູ້ທີ່ເລືອກສັນ ກໍຄືຊາວອິດສະຣາແອນບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບ ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ. ຕາມຈິງແລ້ວ, ພວກເຈົ້າຄວນເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາ ແລະ ອຸທິດຄວາມເຍົາໄວ ແລະ ມອບຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ກັບເຮົາ. ຜູ້ໃດທີ່ເຮົາໄດ້ມອບລັດສະໝີໃຫ້ຈະເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ແລະ ຈະມອບຊີວິດຂອງເຂົາໃຫ້ເຮົາ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ມາເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ. ມັນແມ່ນໂຊກຂອງພວກເຈົ້າທີ່ເຮົາໄດ້ປະທານລັດສະໝີຂອງເຮົາໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າຄືການເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ລັດສະໝີຂອງເຮົາ. ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອໃນຕົວເຮົາພຽງເພື່ອໄດ້ຮັບໂຊກລາບແລ້ວ, ພາລະກິດຂອງເຮົາກໍຈະບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ ແລະ ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດໄດ້. ຊາວອີດສະຣາແອນໄດ້ເຫັນພຽງແຕ່ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຫຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຊາວຢິວກໍພຽງເປັນພະຍານແກ່ຄວາມອົດທົນ ແລະ ການໄຖ່ບາບຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານຂອງເຮົາພຽງເລັກໜ້ອຍ; ມັນອາດເປັນໄປໄດ້ວ່າ ລະດັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາແມ່ນໜຶ່ງໃນໝື່ນສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແລະ ໄດ້ເຫັນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນຫຼາຍເກີນກວ່າຂອງພວກບັນດາຫົວໜ້ານັກບວດ. ໃນມື້ນີ້, ຄວາມເຊື່ອທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນເໜືອກວ່າຂອງພວກເຂົາ; ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນມື້ນີ້ແມ່ນຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນໃນຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຢັດ ເຊັ່ນດຽວກັບຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປະສົບນັ້ນເໜືອກວ່າທີ່ໂມແຊສ ແລະ ເອລີຢາໄດ້ປະສົບ. ເພາະສິ່ງທີ່ຊາວອິດສະຣາແອນໄດ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນແມ່ນມີພຽງແຕ່ພຣະບັນຢັດຂອງພຣະເຢໂຮວາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແມ່ນເປັນພຽງພາບດ້ານຫຼັງຂອງພຣະເຢໂຮວາເທົ່ານັ້ນ; ສິ່ງທີ່ຊາວຢິວເຂົ້າໃຈມີພຽງການໄຖ່ບາບຂອງພຣະເຢຊູເທົ່ານັ້ນ, ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບມີພຽງພຣະຄຸນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານໃຫ້ເທົ່ານັ້ນ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນມີພຽງພາບຂອງພຣະເຢຊູຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຊາວຢິວ. ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນໃນມື້ນີ້ແມ່ນລັດສະໝີຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ການໄຖ່ບາບຂອງພຣະເຢຊູ ແລະ ການກະທຳທັງໝົດຂອງເຮົາໃນມື້ນີ້. ເຈົ້າຍັງໄດ້ຍິນພຣະທໍາຂອງພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ຊື່ນຊົມສະຕິປັນຍາຂອງເຮົາ, ໄດ້ມາຮູ້ຈັກສິ່ງມະຫັດສະຈັນຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ຮຽນຮູ້ອຸປະນິໃສຂອງເຮົາອີກດ້ວຍ. ເຮົາຍັງໄດ້ບອກພວກເຈົ້າທັງໝົດກ່ຽວກັບແຜນການປົກຄອງຂອງເຮົາ. ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພຣະເຈົ້າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ເຕັມພຽບດ້ວຍຄວາມຊອບທຳອີກດ້ວຍ. ເຈົ້າໄດ້ເຫັນພາລະກິດອັນໜ້າອັດສະຈັນຂອງເຮົາ ແລະ ໄດ້ຮູ້ວ່າເຮົາເຕັມພຽບດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າ ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາໄດ້ນຳເອົາຄວາມໂກດຮ້າຍສຸດຂີດລົງມາສູ່ເຮືອນຂອງຊາວອິດສະຣາແອນ ແລະ ມື້ນີ້, ມັນກໍໄດ້ມາຫາພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສິ່ງລຶກຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນຫຼາຍກວ່າອີຊາຢາ ແລະ ຈອນອີກ; ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກຄວາມໜ້າຮັກ ແລະ ຄວາມໜ້າເຄົາລົບນັບຖືຂອງເຮົາຫຼາຍກວ່າພວກນັກບຸນທັງໝົດຂອງລຸ້ນກ່ອນໆອີກ. ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມຈິງຂອງເຮົາ, ເສັ້ນທາງຂອງເຮົາ, ຊີວິດຂອງເຮົາ, ແຕ່ຍັງແມ່ນວິໃສທັດ ແລະ ການເປີດເຜີຍທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງຈອນອີກ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງລຶກລັບຕ່າງໆຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນໂສມໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຮົາອີກດ້ວຍ; ພວກເຈົ້າໄດ້ຍອມຮັບການພິພາກສາຂອງເຮົາຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮູ້ຈັກອຸປະນິໃສອັນຊອບທຳຂອງເຮົາຫຼາຍຂຶ້ນອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ເກີດມາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຈົ້າກໍຍັງເປັນອັນເກົ່າ ແລະ ເປັນອາດີດຢູ່; ເຈົ້າຍັງໄດ້ປະສົບກັບສິ່ງທີ່ເປັນຂອງມື້ນີ້ອີກດ້ວຍ ແລະ ສິ່ງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງດ້ວຍມືຂອງເຮົາເອງ. ສິ່ງທີ່ເຮົາຮ້ອງຂໍຈາກພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນວ່າບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນ ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈາກເຮົາມາຫຼາຍແລ້ວ. ສະນັ້ນແລ້ວ, ເຮົາຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ຕໍ່ນັກບຸນຂອງທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ; ແລະ ນີ້ແມ່ນຄວາມປາດຖະໜາດຽວຈາກໃຈຂອງເຮົາ.

ພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ແຕ່ເຮົາສະແຫວງຫາທີ່ຈະໄດ້ຮັບລັດສະໝີທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ຄຳເວົ້າທີ່ເປັນປະຈັກພະຍານທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງສັບພະສິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈິ່ງໄດ້ມອບທຸກສິ່ງຂອງເຮົາໃຫ້ພວກເຈົ້າ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ນຳມາເຊິ່ງການສິ້ນສຸດພາລະກິດຂອງເຮົາທ່າມກາງມະນຸດ. ພວກເຈົ້າຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງມີຄວາມເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ. ຖ້າພວກເຈົ້າຕິດຕາມເຮົາພຽງແຕ່ເປັນຜູ້ຝຶກຫັກ ຫຼື ເປັນຄົນເຈັບຂອງເຮົາ ຫຼື ເພື່ອກາຍເປັນໜຶ່ງໃນບັນນັກບຸນຂອງເຮົາໃນສະຫວັນ, ແລ້ວຄວາມພະຍາຍາມຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີຄ່າຫຍັງເລີຍ. ການຕິດຕາມເຮົາໃນລັກສະນະນັ້ນແມ່ນເປັນພຽງການສູນເສຍຄວາມພະຍາຍາມໄປລ້າໆ; ການມີຄວາມເຊື່ອຕໍ່ເຮົາໃນລັກສະນະນັ້ນເປັນພຽງການເຮັດໃຫ້ມື້ຂອງເຈົ້າສັ້ນລົງ ແລະ ຜານຄວາມເຍົາໄວຂອງເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. ໃນຕອນທ້າຍ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການເຮັດວຽກແບບບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍບໍ? ເຮົາໄດ້ອອກຈາກທ່າມກາງຊາວຢິວມາເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເປັນແພດຂອງມະນຸດ ຫຼື ເປັນຢາສຳລັບມະນຸດອີກຕໍ່ໄປ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເປັນສັດຫາບເຄື່ອງສໍາລັບໃຫ້ມະນຸດຈູງ ຫຼື ເອົາໄປຂ້າຕາມໃຈ; ແຕ່ເຮົາໄດ້ມາຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດເພື່ອພິພາກສາ ແລະ ລົງໂທດມະນຸດ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຮູ້ຈັກເຮົາ. ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ເຮົາໄດ້ເຮັດພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ບາບແລ້ວໜຶ່ງຄັ້ງ; ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາເຄີຍເປັນພຣະເຢຊູ, ແຕ່ເຮົາບໍ່ສາມາດເປັນພຣະເຢຊູຕະຫຼອດໄປໄດ້. ຄືດັ່ງເຮົາເຄີຍເປັນພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນພຣະເຢຊູ. ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງມວນມະນຸດ, ພຣະເຈົ້າຂອງສິ່ງຖືກສ້າງ, ແຕ່ເຮົາບໍ່ສາມາດເປັນແຕ່ພຣະເຢຊູ ຫຼື ເປັນແຕ່ພຣະເຢໂຮວາຕະຫຼອດໄປໄດ້. ເຮົາໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ມະນຸດຖືວ່າເປັນແພດ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຽງແຕ່ແພດສຳລັບມວນມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າເຈົ້າເອົາມຸມມອງເກົ່າມາໃສ່ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍ. ບໍ່ວ່າມື້ນີ້ເຈົ້າຈະສັນລະເສີນເຮົາແນວໃດກໍຕາມ: “ພຣະເຈົ້າປ່ຽມດ້ວຍຄວາມຮັກພຽງໃດຕໍ່ມະນຸດ; ພຣະອົງປິ່ນປົວເຮົາ ແລະ ປະທານພຣະພອນ, ຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມສຸກໃຫ້ກັບເຮົາ. ພຣະເຈົ້າງຊົງດີຕໍ່ມະນຸດພຽງໃດ; ຖ້າພວກເຮົາພຽງມີຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ, ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ກັງວົນເລື່ອງເງິນ ແລະ ຄວາມມັ່ງຄັ້ງ,” ເຮົາຍັງບໍ່ສາມາດລົບກວນພາລະກິດເດີມຂອງເຮົາໄດ້. ຖ້າເຈົ້າເຊື່ອໃນຕົວເຮົາໃນມື້ນີ້, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພຽງແຕ່ລັດສະໝີຂອງເຮົາ ແລະ ເໝາະສົມທີ່ຈະເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແລະສິ່ງອື່ນໆອີກຈະເປັນສິ່ງທີ່ຮອງລົງມາທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບ. ເຈົ້າຕ້ອງຮູ້ສິ່ງນີ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ.

ດຽວນີ້ເຈົ້າຮູ້ແທ້ແລ້ວບໍວ່າເປັນຫຍັງເຈົ້າຈິ່ງເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ? ເຈົ້າຮູ້ຈັກຈຸດປະສົງ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງພາລະກິດຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວບໍ? ເຈົ້າຮູ້ຈັກໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າແທ້ບໍ? ເຈົ້າຮູ້ຈັກປະຈັກພະຍານຂອງເຮົາແທ້ບໍ? ຖ້າເຈົ້າພຽງແຕ່ເຊື່ອໃນຕົວເຮົາ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນລັດສະໝີ ຫຼື ປະຈັກພະຍານຂອງເຮົາໃນຕົວເຈົ້າ, ເຮົາຄົງຈະປະຖິ້ມເຈົ້າໄປດົນແລ້ວ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກໝົດທຸກຢ່າງ, ພວກເຂົາເປັນໜາມຢູ່ໃນຕາຂອງເຮົາ ແລະ ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຮົາ ພວກເຂົາກໍເປັນພຽງແຕ່ອຸປະສັກ. ພວກເຂົາແມ່ນຫຍ້າເຂົ້ານົກທີ່ຈະຖືກຜັດອອກຈາກພາລະກິດຂອງເຮົາ ໂດຍບໍ່ມີບົດບາດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍ ແລະ ບໍ່ມີນ້ຳໜັກ; ເຮົາກຽດຊັງພວກເຂົາມາດົນແລ້ວ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ປາດສະຈາກປະຈັກພະຍານ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາຕະຫຼອດການ ແລະ ທ່ອນໄມ້ຂອງເຮົາຈະບໍ່ບ່າຍເບ່ນໜີຈາກພວກເຂົາເລີຍ. ເຮົາໄດ້ມອບເຂົາໄປໃຫ້ມືຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍມາແຕ່ດົນນານແລ້ວ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນໃດໆຈາກເຮົາເລີຍ. ໃນວັນນັ້ນ, ການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາຈະໜັກກວ່າຂອງບັນດາແມ່ຍິງທີ່ໂງ່ຈ້າ. ດຽວນີ້ເຮົາກຳລັງເຮັດພຽງພາລະກິດເຊິ່ງເປັນໜ້າທີ່ທີ່ເຮົາຕ້ອງເຮັດ; ເຮົາຈະມັດຕົ້ນເຂົ້າສາລີທັງໝົດເປັນມັດ ພ້ອມກັບບັນດາຫຍ້າເຂົ້ານົກເຫຼົ່ານັ້ນ. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດຂອງເຮົາໃນຕອນນີ້. ຫຍ້າເຂົ້ານົກເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຜັດອອກທັງໝົດໃນເວລາທີ່ເຮົາຜັດເຂົ້າໃນລານ, ແລ້ວຈະເກັບຮວບຮວມເມັດພັນພືດໄວ້ໃນເລົ້າ ແລະ ສ່ວນເຫຼົ່າຫຍ້າເຂົ້ານົກທີ່ຖືກຜັດອອກນັ້ນຈະຖືກຖິ້ມໃສ່ກອງໄຟເພື່ອຖືກເຜົາໄໝ້ຈົນເປັນຝຸ່ນ. ພາລະກິດຂອງເຮົາຕອນນີ້ແມ່ນພຽງແຕ່ມັດມະນຸດທັງໝົດໃຫ້ເປັນມັດ ເພື່ອເອົາຊະນະພວກເຂົາຢ່າງສົມບູນ. ແລ້ວເຮົາຈະເລີ່ມການຜັດເພື່ອເປີດເຜີຍບັ້ນສຸດທ້າຍຂອງມະນຸດທັງໝົດ. ດັ່ງນັ້ນ ຕອນນີ້ເຈົ້າຄວນຮູ້ວິທີທີ່ເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ ແລະ ວິທີທີ່ເຈົ້າຄວນເດີນຢູ່ເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ. ສິ່ງທີ່ເຮົາສະແຫວງຫາຕອນນີ້ແມ່ນຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງເຈົ້າ, ຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າ ແລະ ປະຈັກພະຍານຂອງເຈົ້າ. ເຖິງແມ່ນວ່າຕອນນີ້ເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າ ປະຈັກພະຍານແມ່ນຫຍັງ ຫຼື ຄວາມຮັກແມ່ນຫຍັງ, ເຈົ້າກໍຄວນເອົາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ເຮົາ ແລະ ມອບຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າພຽງອັນດຽວທີ່ເຈົ້າມີໃຫ້ແກ່ເຮົາ ກໍຄື: ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະ ການເຊື່ອຟັງຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ພຣະຄໍາພີຂອງເຮົາໃນການເອົາຊະນະຊາຕານແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຟັງຂອງມະນຸດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄໍາພີຂອງເຮົາໃນການເອົາຊະນະມະນຸດຢ່າງສົມບູນ. ໜ້າທີ່ຂອງຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາຄືການເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາ, ຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາ ແລະ ບໍ່ຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ແລະ ໃຫ້ເຊື່ອຟັງຈົນເຖິງຕອນສຸດທ້າຍ. ກ່ອນເຮົາຈະເລີ່ມບາດກ້າວຕໍ່ໄປໃນພາລະກິດຂອງເຮົາ, ເຈົ້າຈະເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າຈະຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະ ເຊື່ອຟັງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າຈະອຸທິດຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີທັງໝົດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ບໍ ຫຼື ວ່າເຈົ້າຈະຍອມແພ້ງ່າຍໆ? ເຈົ້າຈະຍອມຮັບທຸກໆການກຽມການຂອງເຮົາ (ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄວາມຕາຍ ຫຼື ການທຳລາຍລ້າງ) ຫຼື ຈະໜີໄປກາງທາງເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການລົງໂທດຂອງເຮົາ? ເຮົາລົງໂທດເຈົ້າເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາ, ຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາ ແລະ ເຊື່ອຟັງເຮົາ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ການລົງໂທດໃນປັດຈຸບັນແມ່ນເພື່ອເປີດເຜີຍຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປຂອງພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອອະນຸຍາດໃຫ້ພາລະກິດກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຮົາຂໍຕັກເຕືອນເຈົ້າໃຫ້ມີຄວາມຮອບຮູ້ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຮັກສາປິ່ນປົວຊີວິດຂອງເຈົ້າ ຫຼື ຖືຄວາມສຳຄັນຂອງການມີຕົວຕົນຂອງເຈົ້າຄືດັ່ງເມັດຊາຍທີ່ໄຮ້ຄ່າ. ເຈົ້າສາມາດຮູ້ຈິງແທ້ບໍວ່າ ພາລະກິດທີ່ຈະມາເຖິງຂອງເຮົາແມ່ນຫຍັງແທ້? ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າ ເຮົາຈະເຮັດພາລະກິດແນວໃດໃນວັນຕໍ່ໄປ ແລະ ພາລະກິດຂອງເຮົາຈະຂະຫຍາຍອອກແນວໃດ? ເຈົ້າຄວນຮູ້ຄວາມສຳຄັນຂອງປະສົບການຂອງເຈົ້າກ່ຽວກັບພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ແມ່ນຄວາມສຳຄັນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເຮັດສຳເລັດມາຫຼາຍແລ້ວ; ຈະໃຫ້ເຮົາຍອມແພ້ເຄິ່ງທາງແບບເຈົ້າຈິນຕະນາການໄດ້ແນວໃດ? ເຮົາໄດ້ເຮັດພາລະກິດທີ່ກວ້າງຂວາງເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ; ຈະໃຫ້ເຮົາທຳລາຍມັນໄດ້ແນວໃດ? ຕາມຈິງແລ້ວ,​ ເຮົາໄດ້ມາເພື່ອນຳຍຸກສະໄໝໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ, ແຕ່ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າຕ້ອງຮູ້ວ່າເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນຍຸກໃໝ່, ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດໃໝ່ ແລະ ທັງໝົດທັງມວນແມ່ນເພື່ອເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດແຫ່ງອານາຈັກ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າພາລະກິດປັດຈຸບັນນີ້ເປັນພຽງການເລີ່ມຕົ້ນຍຸກສະໄໝ ແລະ ເພື່ອວາງຮາກຖານສຳລັບການເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດ ແລະ ນຳຍຸກສະໄໝໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດໃນເວລາຕໍ່ມາ. ພາລະກິດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ງ່າຍແບບທີ່ເຈົ້າຄິດ ຫຼື ບໍ່ມີຄ່າ ຫຼື ບໍ່ມີຄວາມໝາຍແບບທີ່ເຈົ້າເຊື່ອ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຂໍບອກເຈົ້າຄືແຕ່ກ່ອນວ່າ: ເຈົ້າຄວນມອບຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າກໍຄວນອຸທິດຕົວເຈົ້າເພື່ອລັດສະໝີຂອງເຮົາ. ນອກຈາກນີ້, ການເປັນພະຍານຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຮົາຄືສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຄອງຖ້າມາເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຮົາກໍປາດຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດຂອງເຮົາ. ເຈົ້າຄວນເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເຮົາ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ການເປັນມະນຸດແທ້ຈິງໝາຍເຖິງຫຍັງ

ຕໍ່​ໄປ:ເມື່ອໃບໄມ້ທີ່ລົ່ນໄດ້ກັບຄືນສູ່ຮາກເຫງົ້າຂອງມັນ, ເຈົ້າຈະເສຍໃຈກັບສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ