​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 19

ມັນຄືພັນທະຂອງມະນຸດຊາດທີ່ຈະຖືພຣະທຳຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນພື້ນຖານໃນການຢູ່ລອດຂອງເຂົາ. ມະນຸດຕ້ອງກຳນົດພາກສ່ວນໆຕົວຂອງເຂົາໃນທຸກພາກສ່ວນຂອງພຣະທຳຂອງເຮົາ; ການບໍ່ເຮັດຕາມຈະເປັນການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີບັນຫາ, ການສະແຫວງຫາຄວາມພິນາດຂອງເຂົາເອງ. ມະນຸດຊາດບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະ ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ແທນທີ່ຈະນໍາຊີວິດຂອງເຂົາເອງມາຫາເຮົາເພື່ອສະເໜີແລກປ່ຽນກັນ ສິ່ງທີ່ເຂົາເຮັດກໍຄືການແຫ່ຂຂະບວນຕໍ່ໜ້າເຮົາພ້ອມດ້ວຍຂີ້ເຫຍື້ອຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ, ເພື່ອພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມບໍ່ພໍໃຈໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຮົາສືບຕໍ່ຮຽກຮ້ອງຈາກມະນຸດຊາດ. ເຮົາຮັກການປະກອບສ່ວນຂອງມະນຸດ, ແຕ່ກຽດຊັງຄວາມຮຽກຮ້ອງຂອງເຂົາ. ມະນຸດທຸກຄົນມີຫົວໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂລບ; ມັນເປັນຄືກັບວ່າຫົວໃຈຂອງມະນຸດຕົກເປັນທາດໃຫ້ກັບຜີຮ້າຍ ແລະ ມະນຸດບໍ່ສາມາດເປັນອິດສະຫຼະ ແລະ ຖວາຍຫົວໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາໄດ້. ເມື່ອເຮົາກ່າວ, ມະນຸດຟັງສຽງຂອງເຮົາຢ່າງຕັ້ງອົກຕັ້ງໃຈ; ແຕ່ເມື່ອເຮົາເຊົາເວົ້າ, ເຂົາກໍເລີ່ມ “ກິດຈະການ” ຂອງເຂົາເອງອີກຄັ້ງ ແລະ ເຊົາໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະທຳຂອງເຮົາໂດຍສິ້ນເຊີງ, ຄືກັບວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາເປັນເຄື່ອງປະກອບສຳລັບກິດຈະການຂອງເຂົາ. ເຮົາບໍ່ເຄີຍຍຸຍານກັບມະນຸດຊາດຈັກເທື່ອ ແລະ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາກໍຍັງອົດທົນ ແລະ ອົດກັ້ນຕໍ່ມະນຸດຊາດ. ແລ້ວດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຍ້ອນຄວາມຜ່ອນຜັນຂອງເຮົາ ມະນຸດກໍເລີ່ມຍິ່ງຍະໂສ, ບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໄຕ່ຕອງກ່ຽວກັບຕົນເອງ ແລະ ພວກເຂົາເອົາປຽບຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາເພື່ອຫຼອກລວງເຮົາ. ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຄົນທ່າມກາງພວກເຂົາທີ່ໃສ່ໃຈເຮົາຢ່າງຈິງໃຈ ແລະ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຄົນທີ່ເຊີດຊູເຮົາໃຫ້ເປັນສິ່ງທີ່ມີຄ່າ ເຊິ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງຫົວໃຈຂອງເຂົາ; ເມື່ອພວກເຂົາມີຊ່ວງເວລາວ່າງ ພວກເຂົາຈຶ່ງສົນໃຈເຮົາພໍເປັນພິທີ. ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ເຮົາໄດ້ສະຫຼະໃຫ້ກັບມະນຸດເກີນກວ່າຈະວັດແທກໄດ້. ເຮົາໄດ້ສ້າງພາລະກິດປະເພດທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນມະນຸດ ແລະ ນອກຈາກນີ້ ເຮົາກໍໄດ້ມອບພາລະເພີ່ມເຕີມໃຫ້ກັບເຂົາ ເພື່ອວ່ານອກຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາມີ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮົາເປັນ, ມະນຸດອາດໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ ແລະ ຜະເຊີນກັບການປ່ຽນແປງ. ເຮົາບໍ່ຂໍໃຫ້ມະນຸດເປັນ “ຜູ້ບໍລິໂພກ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນ “ຜູ້ຜະລິດ” ທີ່ສາມາດເອົາຊະນະຊາຕານໂດຍສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ກັບມັນ. ເຖິງແມ່ນເຮົາບໍ່ຮຽກຮ້ອງຫຍັງຈາກມະນຸດ, ແຕ່ຮົາກໍມີມາດຕະຖານສຳລັບຄວາມຮຽກຮ້ອງຂອງເຮົາ, ຍ້ອນມີເປົ້າໝາຍໃນສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດ ພ້ອມທັງມີຫຼັກການທີ່ສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ເຮົາປະຕິບັດ: ເຮົາຈະບໍ່ເຮັດຫຼິ້ນໆໂດຍບໍ່ມີການວາງແຜນ ຕາມທີ່ມະນຸດຈິນຕະນາການ ຫຼື ເຮົາບໍ່ໄດ້ອອກແບບສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ສັບພະສິ່ງທັງປວງດ້ວຍເຈດຕະນາທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ. ໃນການປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາ, ມະນຸດຄວນສາມາເຫັນບາງສິ່ງ ແລະ ໄດ້ຮັບບາງສິ່ງ. ເຂົາບໍ່ຄວນປະຖິ້ມຄວາມໜຸ່ມຂອງເຂົາໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ຫຼື ປະຕິບັດຕໍ່ຊີວິດຂອງເຂົາເອງຄືກັບເສື້ອຜ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຂີ້ຝຸ່ນຕິດໂດຍຄວາມປະໝາດ; ກົງກັນຂ້າມ ເຂົາຄວນຢືນເຝົ້າເບິ່ງຕົນເອງຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຮັບເອົາຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາເພື່ອສະໜອງໃຫ້ກັບຄວາມສຸກຂອງເຂົາເອງ ຈົນກວ່າເຂົາບໍ່ສາມາດຫັນກັບໄປຫາຊາຕານຍ້ອນເຫັນແກ່ເຮົາ ແລະ ຍ້ອນເຫັນແກ່ເຈົາ ເຂົາຈະໂຈມຕີຊາຕານ. ສິ່ງທີ່ເຮົາຮຽກຮ້ອງຈາກມະນຸດບໍ່ງ່າຍແບບນີ້ບໍ?

ເມື່ອແສງສະຫວ່າງຄ່ອຍໆເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນໃນພາກຕະເວັນອອກ, ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ພາຍໃນຈັກກະວານກໍຫັນຄວາມສົນໃຈຂອງພວກເຂົາຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງໄປທີ່ແສງສະຫວ່າງໃນພາກຕາເວັນອອກ. ເມື່ອນອນບໍ່ຫຼັບ, ມະນຸດຊາດກໍສັງເກດແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງແສງສະຫວ່າງໃນພາກຕາເວັນອອກ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກຂໍ້ຈຳກັດໃນລິດອຳນາດຂອງມະນຸດ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນບ່ອນກໍາເນີດຂອງແສງສະຫວ່າງ. ເມື່ອທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຈັກກະວານຖືກສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງສົມບູນ, ມະນຸດຈະຕື່ນຈາກການນອນຫຼັບ ແລະ ຈາກຄວາມຝັນ ແລະ ເມື່ອນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ມື້ຂອງເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ໂລກຢ່າງຊ້າໆ. ມະນຸດທຸກຄົນສະເຫຼີມສະຫຼອງເພາະການມາຂອງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຍ້ອນສິ່ງນີ້ຈຶ່ງບໍ່ມີການນອນຫຼັບດີອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ຈະບໍ່ໄຮ້ສະຕິອີກຕໍ່ໄປ. ພາຍໃຕ້ການເປັ່ງແສງຂອງແສງສະຫວ່າງຂອງເຮົາ, ມະນຸດທຸກຄົນຈະມີຄວາມຄິດ ແລະ ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ທັນໃດນັ້ນກໍຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງການເປັນຢູ່. ພາຍໃຕ້ການປົກຄຸມຂອງໝອກ, ເຮົາເຝົ້າເບິ່ງມະນຸດຊາດ. ສັດຕ່າງໆລ້ວນແລ້ວແຕ່ຢູ່ໃນການພັກຜ່ອນ; ຍ້ອນການມາຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງແສງຄ່ອຍໆ, ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນສັບພະສິ່ງທັງປວງຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດໃໝ່ກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້. ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້, ສັດຕ່າງໆຈຶ່ງຄານອອກຈາກຖໍ້າຂອງພວກມັນທັງໝົດເພື່ອຊອກຫາອາຫານ. ແນ່ນອນ ພືດພັນຕ່າງໆກໍບໍ່ຖືກຍົກເວັ້ນ ແລະ ການເປັ່ງແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ ເຮັດໃຫ້ໃບໄມ້ສີຂຽວໄປດ້ວຍຄວາມສົດໃສທີ່ງົດງາມ, ລໍຖ້າເພື່ອອຸທິດພາກສ່ວນໆຕົວຂອງພວກມັນໃຫ້ກັບເຮົາ ເມື່ອເຮົາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ມະນຸດທຸກຄົນປາຖະໜາການມາຂອງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ຢ້ານການມາຂອງມັນ, ກັງວົນວ່າຄວາມຂີ້ຮ້າຍຂອງພວກເຂົາເອງຈະບໍ່ຖືກປິດບັງອີກຕໍ່ໄປ, ຍ້ອນມະນຸດປະເປືອຍແລະ ບໍ່ມີເຄື່ອງປົກປິດຫຍັງເລີຍ. ມີຈັກຄົນທີ່ຕື່ນຕົກໃຈຍ້ອນການມາຂອງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຍ້ອນແສງສະຫວ່າງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ? ເມື່ອໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ ມີເທົ່າໃດຄົນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ, ກຽດຊັງຄວາມບໍ່ສະອາດຂອງພວກເຂົາເອງ, ແຕ່ບໍ່ມີອຳນາດປ່ຽນແປງຄວາມຈິງທີ່ສໍາເລັດໄປແລ້ວ ພວກເຂົາພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ເຮົາປະກາດຄຳພິພາກສາ. ເມື່ອຖືກຫຼໍ່ຫຼອມໂດຍການທົນທຸກໃນຄວາມມືດ, ມີເທົ່າໃດຄົນທີ່ເມື່ອໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ ແລ້ວຖືກໂຈມຕີໂດຍຄວາມໝາຍທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາໄດ້ກອດແສງສະຫວ່າງໄວ້ໃນອ້ອມກອດຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານທີ່ຈະສູນເສຍມັນໄປອີກຄັ້ງ? ມີເທົ່າໃດຄົນທີ່ເດີນທາງໄປມາໃນວຽກປະຈຳວັນທີ່ມີຢູ່ໃນມື ແທນທີ່ຈະຖືກໂຍນຖິ້ມອອກຈາກການໂຄຈອນຂອງການປະກົດຕົວຢ່າງກະທັນຫັນຂອງແສງສະຫວ່າງ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຕາບອດເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາສັງເກດເຫັນວ່າ ແສງສະຫວ່າງໄດ້ມາ ຫຼື ແສງສະຫວ່າງບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພໍໃຈ. ໃນຫົວໃຈຂອງມະນຸດ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ສູງ ຫຼື ຕໍ່າ. ສໍາລັບມະນຸດແລ້ວ, ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ແຕກຕ່າງ ບໍ່ວ່າ ເຮົາຈະມີຢູ່ ຫຼື ບໍ່, ຄືກັບວ່າຊີວິດຂອງມະນຸດຈະບໍ່ດຽວດາຍໄປກວ່ານີ້ຖ້າເຮົາບໍ່ມີຢູ່ ແລະ ຖ້າເຮົາມີຢູ່ຈິງ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ. ເພາະມະນຸດບໍ່ຊື່ນຊົມເຮົາ, ຄວາມສຸກທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ກັບພວກເຂົາກໍມີໜ້ອຍ. ແຕ່ທັນທີທີ່ມະນຸດຊາດເຄົາລົບບູຊາເຮົາພຽງເລັກນ້ອຍ, ເຮົາກໍຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການປ່ຽນແປໃນທ່າທີທີ່ເຮົາມີຕໍ່ມະນຸດຊາດ. ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້, ເມື່ອມະນຸດຊາເຂົ້າໃຈກົດເກນນີ້, ເມື່ອນັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງຈະໂຊກດີພໍທີ່ຈະອຸທິດຕົນເອງໃຫ້ກັບເຮົາ ແລະ ຮຽກຮ້ອງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຮົາຖືຢູ່ໃນມື. ແນ່ນອນ ຄວາມຮັກທີ່ມະນຸດມີໃຫ້ກັບເຮົາ ບໍ່ໄດ້ຜູກມັດກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນບໍ? ແນ່ນອນ ຄວາມເຊື່ອທີ່ເຂົາມີຕໍ່ເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ຜູກມັດກັບສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ກັບກັບເຂົາບໍ? ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າ ນອກຈາກເຂົາໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງຂອງເຮົາ, ມະນຸດກໍບໍ່ສາມາດຮັກເຮົາຢ່າງຈິງໃຈໂດຍວິທີທາງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ? ແນ່ນອນ ກຳລັງ ແລະ ພະລັງຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ຈຳກັດຢູ່ໃນເງື່ອນໄຂຂອງປັດຈຸບັນແທ້ໆບໍ? ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າ ມະນຸດຕ້ອງການຄວາມກ້າຫານເພື່ອຮັກເຮົາ?

ເມື່ອເພິ່ງພາການເປັນຢູ່ຂອງເຮົາ, ບັນດາສັບພະສິ່ງທັງປວງແມ່ນຍອມຈຳນົນຢ່າງເຊື່ອຟັງໃນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ ແລະ ເມືອປາສະຈາກການລົງວິໄນຂອງເຮົາ ພວກເຂົາກໍພາກັນເຮັດໃນສິ່ງທີ່ໄຮ້ສິນທຳ. ສະນັ້ນ ພູເຂົາກາຍເປັນຊາຍແດນລະຫວ່າງປະຊາຊາດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ນ່ານນໍ້າກາຍເປັນຮົ້ວກັ້ນເພື່ອຮັກສາຜູ້ຄົນໃຫ້ຫ່າງກັນລະຫວ່າງດິນແດນ ແລະ ອາກາດກາຍເປັນສິ່ງທີ່ໄຫຼຈາກມະນຸດສູ່ມະນຸດໃນພື້ນວ່າງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ມີພຽງແຕ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ສາມາດເຊື່ອຟັງຄວາມປະສົງທີ່ເຮົາຮຽກຮ້ອງຢ່າງແທ້ຈິງ; ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເຮົາເວົ້າວ່າ ຈາກບັນດາສັບພະສິ່ງທັງປວງ ມະນຸດເທົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນປະເພດທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ມະນຸດບໍ່ເຄີຍຍອມອ່ອນນ້ອມຕໍ່ເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ ເຮົາຈຶ່ງຮັກສາເຂົາໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ວິໄນທີ່ເຄັ່ງຄັດສະເໝີມາ. ຖ້າໃນທ່າມກາງມະນຸດ, ສິ່ງທີ່ຄວນເກີດຂຶ້ນຄືການຂະຫຍາຍສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາທົ່ວຈັກກະວານທັງປວງ, ແລ້ວເຮົາກໍຈະນໍາເອົາສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາທັງໝົດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທີ່ປະຈັກຕໍ່ມະນຸດຊາດ. ເພາະໃນຄວາມສົກກະປົກຂອງເຂົາ ມະນຸດບໍ່ເໝາະສົມທີ່ຈະເບິ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ, ເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ ເຮົາບໍ່ເຄີຍອອກມາສູ່ສາທາລະນະຊົນຈັກເທື່ອ, ແຕ່ຍັງລີ້ລັບ; ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ ສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທີ່ປະຈັກຕໍ່ໜ້າມະນຸດຊາດ ແລະ ມະນຸດກໍຈຶ່ງຈົມຢູ່ໃນເຫວເລິກແຫ່ງຄວາມຜິດບາບຢູ່ສະເໝີ. ເຮົາໄດ້ໃຫ້ອະໄພຄວາມບໍ່ຊອບທຳຂອງມະນຸດ, ແຕ່ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີຮັກສາຕົນເອງ ແລະ ກົງກັນຂ້າມ ເປີດຕົນເອງອອກສູ່ຄວາມຜິດບາບຢູ່ສະເໝີ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມບາບທຳຮ້າຍພວກເຂົາ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການຂາດຄວາມເຄົາລົບຕົນເອງ ແລະ ຂາດການຮັກຕົນເອງຂອງມະນຸດບໍ? ໃນທ່າມກາງມະນຸດ, ມີໃຜທີ່ສາມາດຮັກຢ່າງແທ້ຈິງບໍ? ຄວາມອຸທິດຂອງມະນຸດຊັ່ງໄດ້ຈັກກິໂລ? ບໍ່ມີສິ່ງເປິເປື້ອນເຈືອປົນເຂົ້າໃນຄວາມແທ້ຈິງດັ່ງກ່າວຂອງມະນຸດບໍ? ຄວາມອຸທິດຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ປະສົມກັບຄວາມສັບສົນທັງສິ້ນບໍ? ສິ່ງທີ່ເຮົາຮຽກຮ້ອງແມ່ນຄວາມຮັກທີ່ອຸທິດຢ່າງສົມບູນຂອງມະນຸດ. ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ ແລະ ເຖິງແມ່ນເຂົາສະແຫວງເພື່ອຮູ້ຈັກເຮົາ, ເຂົາກໍຈະບໍ່ມອບຫົວໃຈທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຈິງໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາ. ເຮົາບໍ່ບີບບັງຄັບສິ່ງທີ່ມະນຸດບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະມອບ. ຖ້າເຂົາມອບຄວາມອຸທິດຂອງເຮົາໃຫ້ກັບເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັບເອົາມັນໂດຍບໍ່ມີການຄັດຄ້ານຢ່າງໃດເລີຍ; ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ໄວ້ວາງໃຈເຮົາ ແລະ ປະຕິເສດທີ່ຈະຖວາຍແມ່ນແຕ່ສ່ວນເລັກນ້ອຍຂອງພວກເຂົາເອງໃຫ້ກັບເຮົາ, ແທນທີ່ຈະເປັນທຸກໃຈກັບເລື່ອງນັ້ນ, ເຮົາຈະກຳຈັດເຂົາດ້ວຍວິທີໃດໜຶ່ງ ແລະ ສົ່ງເຂົາໄປເຮືອນທີ່ເຂົາເໝາະສົມ. ສຽງຟ້າຮ້ອງດັງກຶກກ້ອງໄປທົ່ວທ້ອງຟ້າ ຈະໂຈມຕີມະນຸດໃຫ້ລົ້ມລົງ; ພູເຂົາສູງຈະເຈື່ອນລົງຝັງພວກເຂົາ; ດ້ວຍຄວາມຫິວ ສັດປ່າທີ່ຮ້າຍຈະຄາບກິນພວກເຂົາ; ແລະ ມະຫາສະໝຸດຍຶ່ງຂຶ້ນຖ້ວມຫົວພວກເຂົາ. ເມື່ອມະນຸດຂັດແຍ່ງເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ມະນຸດທຸກຄົນຈະສະແຫວງຫາຄວາມພິນາດຂອງພວກເຂົາເອງໃນໄພພິບັດທີ່ເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງມະນຸດ.

ອານາຈັກກຳລັງຂະຫຍາຍທ່າມກາງມະນຸດ, ມັນກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນທ່າມກາງມະນຸດ, ມັນກຳລັງຕັ້ງຂຶ້ນທ່າມກາງມະນຸດ; ບໍ່ມີກຳລັງໃດສາມາດທຳລາຍອານາຈັກຂອງເຮົາໄດ້. ຈາກປະຊາຊົນຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກໃນປັດຈຸບັນ, ແມ່ນໃຜໃນພວກເຈົ້າທີ່ບໍ່ແມ່ນມະນຸດທ່າມກາງມະນຸດ? ແມ່ນໃຜໃນພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ນອກສະພາບການຂອງມະນຸດ? ເມື່ອຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຂອງເຮົາຖືກປະກາດອອກໃຫ້ກັບຝູງຊົນ, ມະນຸດຈະມີປະຕິກິລິຍາແນວໃດ? ເຈົ້າໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຈົ້າເອງເຖິງສະພາວະຂອງມະນຸດຊາດ; ແນ່ນອນ ເຈົ້າຍັງບໍ່ມີຄວາມຫວັງທີ່ຈະອົດກັ້ນຢູ່ໃນໂລກໃບນີ້ຕະຫຼອດໄປ ແມ່ນບໍ? ເຮົາກຳລັງຍ່າງທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ. ໃນປັດຈຸບັນ ຄົນທີ່ມີຄວາມຮັກທີ່ແທ້ຈິງຕໍ່ເຮົາ, ຄົນແບບນີ້ກໍເປັນສຸກ; ສັນຕິສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ຍອມອ່ອນນ້ອມຕໍ່ເຮົາ, ພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ; ສັນຕິສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ຮູ້ຈັກເຮົາ, ພວກເຂົາຈະມີລິດອຳນາດໃນອານາຈັກຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ; ສັນຕິສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ສະແຫວງຫາເຮົາ, ພວກເຂົາຈະຫຼົບໜີຈາກການຜູກມັດຂອງຊາຕານ ແລະ ໄດ້ຮັບພອນຈາກເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ; ສັນຕິສຸກມີແກ່ຄົນທີ່ສາມາດປະຖິ້ມຕົນເອງ, ພວກເຂົາຈະເຂົ້າສູ່ການຄອບຄອງຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ສືບທອດຮັບເອົາຄວາມກະລຸນາແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະຈື່ຄົນທີ່ເຮັດນັ້ນເຮັດນີ້ເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາ, ເຮົາຈະໂອບກອດຄົນທີ່ສະຫຼະເພື່ອເຫັນແກ່ເຮົາຢ່າງເບີກບານໃຈ, ເຮົາຈະມອບຄວາມສຸກໃຫ້ກັບຄົນທີ່ຖວາຍໃຫ້ກັບເຮົາ. ເຮົາຈະອວຍພອນຄົນທີ່ຄົ້ນພົບຄວາມສຸກໃນພຣະທຳຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາຈະເປັນເສົາທີ່ຄໍ້າຫຼັງຄາເຮືອນໃນອານາຈັກຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ, ພວກເຂົາຈະມີຄວາມເມດຕາໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມໃນເຮືອນຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ບໍ່ມີໃຜສາມາດທຽບກັບພວກເຂົາໄດ້. ເຈົ້າເຄີຍຮັບເອົາພອນທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ກັບເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າເຄີຍສະແຫວງຫາສັນຍາທີ່ສ້າງຂຶ້ນສຳລັບເຈົ້າບໍ? ອານາຈັກກໍາລັງຂະຫຍາຍຕົວໃນທ່າມກາງມວນມະນຸດຊາດ, ມັນກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນທ່າມກາງມວນມະນຸດຊາດ, ມັນກຳລັງຕັ້ງຢູ່ໃນທ່າມກາງມວນມະນຸດຊາດ. ບໍ່ມີອໍານາດໃດທີ່ສາມາດທໍາລາຍອານາຈັກຂອງເຮົາໄດ້. ... ພາຍໃຕ້ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການນຳທາງຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້າຈະສາມາດຜ່ານພົ້ນຈາກກຳມືຂອງອໍານາດແຫ່ງຄວາມມືດໄປໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສູນເສຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການນຳທາງໃນທ່າມກາງຄວາມມືດແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງສັບພະສິ່ງທັງປວງຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າຈະເອົາຊະນະຊາຕານຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງຝູງຄົນຈໍານວນຫຼວງຫລາຍທີ່ເປັນພະຍານເຖິງການເອົາຊະນະຂອງເຮົາ ຕໍ່ກັບການພັງທະລາຍຂອງອານາຈັກມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງແນ່ນອນ. ແນ່ນອນວ່າ ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງເດັດດ່ຽວເດັດຂາດ ແລະ ໝັ້ນຄົງບົນແຜ່ນດິນສິນິມ. ຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ພວກເຈົ້າທົນຢູ່, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນທີ່ມາຈາກເຮົາ ແລະ ແນ່ນອນວ່າ ລັດສະໝີຂອງເຮົາຈະສ່ອງແສງສະຫວ່າງໄປທົ່ວຈັກກະວານ.

ວິນທີ 19 ມີນາ 1992

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 16

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 22

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ