​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ຮັບໃຊ້ດັ່ງທີ່ຊາວອິດສະຣາເອັນເຮັດ

ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຫຼາຍຄົນບໍ່ໃສ່ໃຈກັບບົດຮຽນທີ່ຄວນຮຽນຮູ້ໃນລະຫວ່າງການປະສານງານກັບຄົນອື່ນ. ເຮົາໄດ້ຄົ້ນພົບວ່າ ພວກເຈົ້າຫຼາຍຄົນບໍ່ສາມາດຮຽນຮູ້ບົດຮຽນໃດເລີຍ ໃນລະຫວ່າງການປະສານງານກັບຄົນອື່ນ. ພວກເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ຍຶດຕິດກັບທັດສະນະຂອງພວກເຈົ້າເອງ ແລະ ໃນເວລາທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດໃນຄຣິສຕະຈັກ, ເຈົ້າກໍເວົ້າສ່ວນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຂົາກໍເວົ້າສ່ວນຂອງເຂົາ ເຊິ່ງເປັນສ່ວນທີ່ບໍ່ກ່ຽວພັນກັນເລີຍ, ບໍ່ແມ່ນການຮ່ວມມືຢ່າງແທ້ຈິງເລີຍ. ພວກເຈົ້າຊຶມຊັບໃນການສື່ສານເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂ້າງໃນຂອງພວກເຈົ້າເອງເທົ່ານັ້ນ, ຊຶມຊັບໃນການປົດປ່ອຍ “ພາລະ“ ທີ່ຢູ່ພາຍໃນພວກເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ສະແຫວງຫາຊີວິດເລີຍ. ມັນເບິ່ງຄືກັບວ່າ ເຈົ້າພຽງແຕ່ເຮັດວຽກພໍເປັນພິທີ, ໂດຍເຊື່ອຢູ່ສະເໝີວ່າ ເຈົ້າຄວນປະຕິບັດຕາມວິທີຂອງເຈົ້າເອງ ບໍ່ວ່າຄົນອື່ນຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ ແລະ ເຈົ້າຄວນສົນທະນາຕາມທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນໍາພາເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງວ່າຄົນອື່ນເປັນແນວໃດ. ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຄົນອື່ນໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດກວດສອບຕົນເອງໄດ້. ວິທີທີ່ພວກເຈົ້າຮັບສິ່ງຕ່າງເປັນວິທີທີ່ຜິດພາດແທ້ໆ. ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ແມ່ນແຕ່ໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຈົ້າກໍຍັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມຄິດທີ່ວ່າຕົນເອງຊອບທຳຫຼາຍ ຄືກັບວ່າຄວາມເຈັບໄຂ້ໄດ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ. ພວກເຈົ້າບໍ່ສື່ສານກັນເພື່ອບັນລຸຄວາມເປີດເຜີຍຢ່າງສົມບູນ ຫຼື ພວກເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຜົນຫຍັງແດ່ໃນຄຣິສຕະຈັກດັ່ງກ່າວ ຫຼື ສະພາວະພາຍໃນຂອງເຈົ້າເປັນແນວໃດແດ່ໃນປັດຈຸບັນ ແລະ ອື່ນໆ, ພວກເຈົ້າບໍ່ສື່ສານແບບນີ້ເລີຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີການປະຕິບັດ ເຊັ່ນການລົ້ມເລີກແນວຄິດຂອງພວກເຈົ້າ ຫຼື ປະຖິ້ມຕົນເອງ. ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກພຽງແຕ່ຄິດເຖິງການເຮັດໃຫ້ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ມີກຳລັງຫຼາຍຂຶ້ນຜ່ານການສົນທະນາຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄົນທີ່ຕິດຕາມກໍຮູ້ຈັກການສະແຫວງຫາໂດຍຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ. ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ການຮັບໃຊ້ແມ່ນຫຍັງ ຫຼື ການຮ່ວມມືແມ່ນຫຍັງ ແລະ ພວກເຈົ້າຄິດແຕ່ກ່ຽວກັບການມີຄວາມປະສົງຂອງຕົນເອງເພື່ອຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ກ່ຽວກັບການມີຄວາມປະສົງຂອງຕົນເອງເພື່ອດຳລົງຊີວິດຕາມຮູບແບບຂອງເປໂຕ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່ຽວກັບສິ່ງອື່ນໆເລີຍ. ເຈົ້າຍິ່ງເວົ້າວ່າ ບໍ່ວ່າຄົນອື່ນເປັນແນວໃດ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຍອມເຮັດຕາມຢ່າງຫຼັບຫູຫຼັບຕາເລີຍ ແລະ ບໍ່ວ່າຄົນອື່ນເປັນແບບໃດ, ເຈົ້າກໍຈະສະແຫວງຫາຄວາມສົມບູນແບບໂດຍພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ນັ້ນກໍຈະພຽງພໍແລ້ວ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມປະພຶດທີ່ພວກເຈົ້າສະແດງອອກໃນປັດຈຸບັນນີ້ບໍ? ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຍຶດໝັ້ນກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຈົ້າເອງ ແລະ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນກໍຕ້ອງການຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ. ເຮົາເຫັນວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ເປັນເວລາດົນນານ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ້າວໜ້າຫຼາຍ ໂດຍສະເພາະໃນບົດຮຽນນີ້ທີ່ກ່ຽວກັບການເຮັດວຽກຮ່ວມກັນດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ກ້າວໜ້າຫຍັງເລີຍ! ເມື່ອໄປຄຣິສຕະຈັກ ເຈົ້າກໍສື່ສານໃນວິທີຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຂົາກໍສົນທະນາໃນວິທີຂອງເຂົາ. ຫາຍາກທີ່ຈະມີການປະສານງານທີ່ສາມັກຄີ. ແລ້ວຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນລະດັບລຸ່ມ ຜູ້ເຊິ່ງຕິດຕາມໄປນໍາ ກໍຍິ່ງເປັນແບບນີ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ໝາຍຄວາມວ່າ ຫາຍາກທີ່ຄົນໃດຄົນໜຶ່ງທ່າມກາງພວກເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ຫຼື ວິທີທີ່ຄວນຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າສັບສົນ ແລະ ຖືວ່າບົດຮຽນແບບນີ້ເປັນບັນຫາທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ວ່າຫຼາຍຄົນບໍ່ພຽງແຕ່ຈະບໍ່ປະຕິບັດຄວາມຈິງໃນລັກສະນະນີ້, ພວກເຂົາຍິ່ງເຮັດຜິດໂດຍຕັ້ງໃຈ. ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີກໍຕໍ່ສູ້ ແລະ ຜິດຖຽງກັນເອງແທ້ໆ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນວຸດທິພາວະຕົວຈິງຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນໃນແຕ່ລະມື້ ຄືກັນກັບຊາວອິດສະຣາເອັນທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເອງໃນພຣະວິຫານໃນແຕ່ລະມື້ໂດຍກົງ. ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ພວກເຈົ້າທຸກຄົນ ຜູ້ເຊິ່ງເປັນຄືກັບປະໂລຫິດ ບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີການຮ່ວມມື ແລະ ວິທີການຮັບໃຊ້?

ໃນເວລານັ້ນ, ຊາວອິດສະຣາເອັນຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໃນພຣະວິຫານໂດຍກົງ. ຕົວຕົນຂອງພວກເຂົາແມ່ນປະໂລຫິດ. (ແນ່ນອນ ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນເປັນປະໂລຫິດ; ມີພຽງແຕ່ບາງຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໃນພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນ ທີ່ມີຕົວຕົນຂອງປະໂລຫິດ.) ພວກເຂົາຈະນຸ່ງກະໂຈມທີ່ພຣະເຢໂຮວາປະທານໃຫ້ກັບພວກເຂົາ (ໝາຍຄວາມວ່າ ພວກເຂົາເຮັດກະໂຈມຕາມເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ບໍ່ແມ່ນພຣະເຢໂຮວາມອບກະໂຈມໃຫ້ກັບພວກເຂົາໂດຍກົງ). ພວກເຂົາຈະນຸ່ງເສື້ອຄຸມຂອງປະໂລຫິດທີ່ພຣະເຢໂຮວາປະທານໃຫ້ກັບພວກເຂົາ, ຕີນເປົ່າ, ເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໃນພຣະວິຫານໂດຍກົງຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຄໍ່າ. ການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ຫຼື ການຕັ້ງໃຈຝ່າຝືນເລີຍ; ມັນລ້ວນແລ້ວແຕ່ສອດຄ່ອງກັບກົດລະບຽບ ເຊິ່ງບໍ່ມີໃຜທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໂດຍກົງ ສາມາດລະເມີດໄດ້. ພວກເຂົາທຸກຄົນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບເຫຼົ່ານີ້; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ການເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານກໍຖືກເກືອດຫ້າມ. ຖ້າພວກເຂົາຄົນໃດກໍຕາມເຮັດຜິດກົດລະບຽບຂອງພຣະວິຫານ ນັ້ນກໍຄື ຖ້າຄົນໃດກໍຕາມບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຢໂຮວາ ພວກເຂົາຕ້ອງຖືກປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍທີ່ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກຳນົດອອກ ໂດຍບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຄັດຄ້ານ ແລະ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປົກປ້ອງພວກເຂົາ. ບໍ່ວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າເປັນເວລາເທົ່າໃດປີກໍຕາມ, ທຸກຄົນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບຕ່າງໆ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງປະໂລຫິດຫຼາຍຄົນລ້ວນແລ້ວແຕ່ນຸ່ງເສື້ອຄຸມຂອງປະໂລຫິດ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໃນລັກສະນະນີ້ຕະລອດທັງປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຢໂຮວາບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຂົາຢ່າງພິເສດໃດເລີຍ ແລະ ພວກເຂົາກໍຍິ່ງໄປຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາ ຫຼື ໃນພຣະວິຫານຕະລອດທັງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມອ່ອນນ້ອມຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເລີຍວ່າພຣະເຢໂຮວາອວຍພອນພວກເຂົາແບບນີ້; ມັນກໍເນື່ອງຈາກຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງພວກເຂົາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຄວາມນິຍົມຊົມຊອບ ແລະ ເຫັນການກະທຳທຸກຢ່າງຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອພຣະເຢໂຮວາປະຕິບັດພາລະກິດໃນອິດສະຣາເອັນ, ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະອົງ, ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງທີ່ມີຢູ່ໃນພວກເຂົາກໍເຄັ່ງຄັດຫຼາຍ. ພວກເຂົາທຸກຄົນເຊື່ອຟັງຫຼາຍ ແລະ ຖືກຈຳກັດໂດຍກົດໝາຍ ເຊິ່ງຮັບໜ້າທີ່ໃນການຄຸ້ມຄອງວ່າພວກເຂົາຈະຢຳເກງພຣະເຢໂຮວາ. ທຸກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພຣະບັນຍັດແຫ່ງການຈັດການຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ຖ້າມີຄົນໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ຫຼື ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາທ່າມກາງປະໂລຫິດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຖືກພົບໂດຍຄົນທຳມະດາ, ບຸກຄົນນັ້ນຈະຖືກນໍາມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາທັນທີ ແລະ ຖືກແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ຈົນຕາຍ. ບໍ່ມີການອະນຸຍາດໃຫ້ວາງສົບຂອງພວກເຂົາໃນພຣະວິຫານ ຫຼື ອ້ອມຂ້າງພຣະວິຫານ. ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ອະນຸຍາດສິ່ງນັ້ນ. ຖ້າບາງຄົນເຮັດແບບນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະຖືວ່າເປັນຄົນທີ່ຖວາຍ “ເຄື່ອງບູຊາທີ່ໝິ່ນປະໝາດ” ແລະ ຖືກໂຍນລົງສູ່ຂຸມກວ້າງ ແລະ ຂ້າໃຫ້ຕາຍ. ແນ່ນອນ, ທຸກຄົນທີ່ເປັນແບບນັ້ນກໍຈະສູນເສຍຊີວິດຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ມີໃຜທີ່ມີຊີວິດລອດ. ຍິ່ງມີບາງຄົນທີ່ຖວາຍ “ໄຟແຫ່ງຄວາມໝິ່ນປະໝາດ”, ເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງກໍຄື ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຖວາຍບູຊາໃນມື້ທີ່ພຣະເຢໂຮວາຈັດສັນຂຶ້ນ ກໍຈະຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍໄຟຂອງພຣະເຢໂຮວາພ້ອມກັບເຄື່ອງເຜົາບູຊາຂອງພວກເຂົາ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຄົງຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ. ເງື່ອນໄຂຂອງປະໂລຫິດກໍຄື ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າໃນພຣະວິຫານ ແລະ ແມ່ນແຕ່ເດີ່ນດ້ານນອກຂອງພຣະວິຫານ ໂດຍບໍ່ລ້າງຕີນຂອງພວກເຂົາກ່ອນ; ບໍ່ມີການເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານ ຖ້າບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເສື້ອຄຸມຂອງປະໂລຫິດ; ບໍ່ມີການເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານ ຖ້າບໍ່ໄດ້ນຸ່ງກະໂຈມຂອງປະໂລຫິດ; ບໍ່ມີການເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານ ຖ້າໄດ້ຮັບມົນທິນຈາກສົບຄົນຕາຍ; ບໍ່ມີການເຂົ້າສູ່ພຣະວິການຫຼັງຈາກທີ່ຈັບບາຍມືຂອງບຸກຄົນທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ຫາກບໍ່ໄດ້ລ້າງມືຂອງຕົນເອງກ່ອນ; ບໍ່ມີການເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຫຼັງຈາກທີ່ມີຄວາມສຳພັນທາງເພດກັບແມ່ຍິງ (ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນຕະລອດໄປ, ພຽງແຕ່ສຳລັບສາມເດືອນ), ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຫັນໜ້າຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ເມື່ອໝົດເວລາ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກສາມເດືອນເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນຸ່ງເສື້ອຄຸມຂອງປະໂລຫິດທີ່ສະອາດ ແລະ ຮັບໃຊ້ໃນເດີ່ນດ້ານນອກເປັນເວລາເຈັດມື້ກ່ອນທີ່ຈະສາມາດເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານເພື່ອເຫັນໜ້າຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກເຂົາໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນຸ່ງເຄື່ອງແຕ່ງຕົວຂອງປະໂລຫິດພາຍໃນພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນຸ່ງຢູ່ນອກພຣະວິຫານ ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງຈາກການເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຢໂຮວາມີມົນທິນ; ທຸກຄົນທີ່ເປັນປະໂລຫິດຕ້ອງນໍາຜູ້ເຮັດຜິດທີ່ໄດ້ລະເມີດກົດໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຢໂຮວາ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກຂ້າໃຫ້ຕາຍໂດຍຄົນທຳມະດາ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ໄຟຈະຕົກລົງມາສູ່ປະໂລຫິດທີ່ເຫັນມັນ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ, ເພາະກົດໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາເຄັ່ງຄັດກັບພວກເຂົາຫຼາຍ ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ກ້າລະເມີດພຣະບັນຍັດແຫ່ງການຈັດການຂອງພຣະອົງແບບເສີຍໆ. ຊາວອິດສະຣາເອັນຊື່ສັດຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຫັນໄຟຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ເຫັນມືທີ່ພຣະເຢໂຮວາຕີສອນຜູ້ຄົນ ແລະ ຍ້ອນພວກເຂົາເຄົາລົບບູຊາພຣະເຢໂຮວາໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາໃນຕອນທຳອິດ. ສະນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໄຟຂອງພຣະເຢໂຮວາເທົ່ານັ້ນ; ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຮັບເອົາການດູແລ ແລະ ການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ຮັບເອົາການອວຍພອນຂອງພຣະເຢໂຮວາ.. ຄວາມຊື່ສັດຂອງພວກເຂົາກໍຄືສິ່ງທີ່ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຮວາໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດ ໂດຍບໍ່ມີໃຜເລີຍທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ຖ້າຕ້ອງມີບາງຄົນບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ຜູ້ຄົນຈະຍັງປະຕິບັດຕາມພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ປະຫານຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຢໂຮວາໃຫ້ຕາຍ ໂດຍບໍ່ເສຍເວລາສຳລັບການປົກປິດ. ໂດຍສະເພາະຄົນທີ່ລະເມີດວັນຊະບາໂຕ, ຄົນທີ່ຜິດຍ້ອນການຮ່ວມເພດໝູ່ ແລະ ຄົນທີ່ລັກການຖວາຍແກ່ພຣະເຢໂຮວາ ກໍຈະຖືກລົງໂທດຢ່າງຮຸນແຮງຂຶ້ນອີກ. ຄົນທີ່ລະເມີດວັນຊະບາໂຕຈະຖືກພວກເຂົາ (ຄົນສາມັນ) ແກວ່ງກ້ອນຫີນໃຫ້ຕາຍ ຫຼື ພວກເຂົາຈະຖືກຂ້ຽນຈົນຕາຍ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃດໆ. ຄົນທີ່ເຮັດຜິດໂດຍການໝົກໝຸ່ນໃນກາມຕັນຫາ, ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ກະຫາຍຫາຜູ້ຍິງທີ່ມີສະເໜ່ຢ່າງຮຸນແຮງ ຫຼື ຄົນທີ່ເກີດຄວາມຄິດທີ່ໝົກໝຸ່ນໃນກາມຕັນຫາເມື່ອເຫັນແມ່ຍິງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຫຼື ຄົນທີ່ເລີ່ມມີຕັນຫາເມື່ອໄດ້ເຫັນແມ່ຍິງໜຸ່ມ, ຄົນແບບນີ້ທຸກຄົນຈະຖືກຂ້າໃຫ້ຕາຍ. ຖ້າມີແມ່ຍິງໜຸ່ມຄົນໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ນຸ່ງເຄື່ອງປົກປິດ ຫຼື ໃສ່ຜ້າຄຸມໜ້າ ໄດ້ລໍ້ລວງຜູ້ຊາຍສູ່ການປະພຶດທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນຈະຖືກຂ້າໃຫ້ຕາຍ. ຖ້າເປັນປະໂລຫິດ (ບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ) ທີ່ລະເມີດກົດໝາຍປະເພດນີ້, ເຂົາຈະຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຫຼື ຖືກແຂວນຄໍ. ບໍ່ມີໃຜແບບນີ້ທີ່ຈະຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ດຳລົງຊີວິດໄດ້ ແລະ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ຈະເປັນທີ່ພໍໃຈຕໍ່ໜ້າພຣະເຢໂຮວາ. ຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງຄົນປະເພດນີ້ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ພຣະເຢໂຮວາຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາເປັນເວລາສາມປີຫຼັງຈາກທີ່ເຂົາໄດ້ຕາຍໄປ ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ແບ່ງປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ພຣະເຢໂຮວາຍອມໃຫ້ກັບຄົນສາມັນ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະສາມາດວາງງົວ ຫຼື ແກະຊັ້ນດີເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ຖ້າມີການຝ່າຝືນອື່ນໆ, ພວກເຂົາຕ້ອງອົດອາຫານເປັນເວລາສາມມື້ຕໍ່ໜ້າພຣະເຢໂຮວາ ເພື່ອອ້ອນວອນຂໍຄວາມກະລຸນາຂອງພຣະອົງ. ການທີ່ພວກເຂົານະມັດສະການພຣະເຢໂຮວາບໍ່ແມ່ນຍ້ອນກົດໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາເຂັ້ມງວດຫຼາຍ ແລະ ເຄັ່ງຄັດຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ; ກົງກັນຂ້າມ ມັນແມ່ນຍ້ອນຄວາມກະລຸນາຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ມັນຍັງເປັນຍ້ອນພວກເຂົາຊື່ສັດກັບພຣະເຢໂຮວາ. ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ, ການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາຈົນມາເຖິງປັດຈຸບັນນີ້ຈຶ່ງເປັນຄວາມຊື່ສັດໃນທຳນອງດຽວກັນ ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍກັບຄຳອ້ອນວອນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ໜ້າພຣະເຢໂຮວາ.ໃນປັດຈຸບັນ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອັນຍັງຮັກການດູແລ ແລະ ການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ຈົນມາເຖິງປັດຈຸບັນນີ້ ພຣະເຢໂຮວາກໍຍັງເປັນຄວາມກະລຸນາທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະ ອາໄສຢູ່ກັບພວກເຂົາຢູ່ສະເໝີ. ພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ຮູ້ຈັກວິທີທີ່ພວກເຂົາຄວນເຄົາລົບບູຊາພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ວິທີທີ່ພວກເຂົາຄວນຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ຮູ້ຈັກວິທີທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງເປັນເພື່ອຮັບເອົາການດູແລ ແລະ ການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຢໂຮວາ, ເພາະພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ເຄົາລົບບູຊາພຣະເຢໂຮວາໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມລັບສູ່ຄວາມສຳເລັດຂອງການຮັບໃຊ້ທັງໝົດຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ແມ່ນຫຍັງນອກຈາກການເຄົາລົບບູຊາ. ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຈົ້າເປັນແບບໃດກັນໝົດ? ພວກເຈົ້າມີຫຍັງທີ່ຄ້າຍຄືກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອັນບໍ? ເຈົ້າຄິດວ່າ ການຮັບໃຊ້ໃນປັດຈຸບັນນີ້ເປັນຄືກັບການຕິດຕາມການນໍາພາຂອງບຸກຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຝ່າຍວິນຍານບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືແທ້ໆ. ພວກເຈົ້າຮັບເອົາຄວາມກະລຸນາທີ່ຫຼາຍພໍສົມຄວນ, ພວກເຈົ້າກໍທຽບເທົ່າກັບປະໂລຫິດຂອງຊາວອິດສະຣາເອັນ, ເພາະພວກເຈົ້າລ້ວນແລ້ວແຕ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ. ເຖິງແມ່ນພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານ, ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ກໍມີຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ປະໂລຫິດເຊິ່ງຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໃນພຣະວິຫານໄດ້ຮັບ. ແຕ່ພວກເຈົ້າກະບົດ ແລະ ພວກເຈົ້າຕໍ່ຕ້ານຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກເຂົາເຮັດ. ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຂອງພວກເຈົ້າກໍນ້ອຍເກີນໄປ ແລະ ຜົນຕາມມາກໍຄື ພວກເຈົ້າຮັບເອົາຄວາມກະລຸນາທີ່ເລັກນ້ອຍຫຼາຍ. ເຖິງແມ່ນພວກເຈົ້າອຸທິດໜ້ອຍດຽວຫຼາຍ, ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຫຼາຍກວ່າຊາວອິດສະຣາເອັນເຫຼົ່ານັ້ນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການປະຕິບັດດີທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າບໍ? ໃນລະຫວ່າງພາລະກິດໃນອິດສະຣາເອັນ, ບໍ່ມີໃຜກ້າພິພາກສາພຣະເຢໂຮວາຕາມທີ່ພວກເຂົາພໍໃຈ. ແລ້ວພວກເຈົ້າເດ? ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພາະພາລະກິດທີ່ເຮົາປະຕິບັດທ່າມກາງພວກເຈົ້າແມ່ນພາລະກິດເພື່ອເອົາຊະນະພວກເຈົ້າແລ້ວ, ເຮົາຈະສາມາດອົດກັ້ນຕໍ່ການທີ່ພວກເຈົ້າປະພຶດຢ່າງບ້າເພື່ອນໍາຄວາມອັບອາຍມາເຖິງຊື່ຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ຖ້າຍຸກທີ່ພວກເຈົ້າດຳລົງຊີວິດແມ່ນຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດ, ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທ່າມກາງພວກເຈົ້າທີ່ຈະຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່ ເມື່ອເບິ່ງຈາກການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຂອງພວກເຈົ້າກໍນ້ອຍເກີນໄປ! ພວກເຈົ້າກ່າວໂທດເຮົາຢູ່ສະເໝີ ຍ້ອນບໍ່ໄດ້ມອບຄວາມນິຍົມຊົມຊອບໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າຫຼາຍ ແລະ ຍິ່ງເວົ້າວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ມອບພຣະທຳແຫ່ງການອວຍພອນຢ່າງພໍພຽງໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າ, ເຮົາມີພຽງແຕ່ຄຳສາບແຊ່ງສຳລັບພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກບໍວ່າ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖືທີ່ເລັກນ້ອຍແບບນັ້ນ ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ພວກເຈົ້າຈະຍອມຮັບການອວຍພອນຂອງເຮົາ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກບໍວ່າ ເຮົາສາບແຊ່ງ ແລະ ໂຍນຄຳພິພາກສາມາເຖິງພວກເຈົ້າ ຍ້ອນສະພາວະທີ່ເປັນຕາສົມເພດຂອງການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ? ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຮູ້ສຶກບໍວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດຜິດ? ເຮົາຈະປະທານການອວຍພອນຂອງເຮົາມາເຖິງກຸ່ມຄົນທີ່ກະບົດ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງໄດ້ແນວໃດ? ເຮົາຈະສາມາດປະທານຄວາມກະລຸນາຂອງເຮົາມາເຖິງຄົນທີ່ນໍາຄວາມເສຍກຽດເສຍຊື່ສຽງມາຍັງຊື່ຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ການປະຕິບັດທີ່ເຮົາມີຕໍ່ພວກເຈົ້າທຸກຄົນກໍດີຫຼາຍແລ້ວ. ຖ້າຊາວອິດສະຣາເອັນກະບົດຄືກັບທີ່ພວກເຈົ້າເປັນໃນປັດຈຸບັນນີ້, ເຮົາຈະທຳລາຍລ້າງພວກເຂົາແຕ່ດົນແລ້ວ. ແຕ່ເຮົາກໍຍັງປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍການຜ່ອນຜັນແຕ່ຢ່າງດຽວ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມເມດຕາບໍ? ພວກເຈົ້າຕ້ອງການໆອວຍພອນທີ່ຫຼາຍກວ່ານີ້ບໍ? ຜູ້ຄົນທີ່ພຣະເຢໂຮວາອວຍພອນແມ່ນຄົນທີ່ເຄົາລົບນັບຖືພຣະອົງ. ພຣະອົງຕີສອນຄົນທີ່ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ, ບໍ່ເຄີຍຍົກໂທດໃຫ້ໃຜຈັກເທື່ອ. ພວກເຈົ້າທຸກຄົນໃນປັດຈຸບັນບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີການຮັບໃຊ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຕີສອນ ແລະ ການພິພາກສາຫຼາຍຂຶ້ນບໍ, ເພື່ອວ່າຫົວໃຈຂອງພວກເຈົ້າອາດໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງສົມບູນ? ການຕີສອນ ແລະ ການພິພາກສາແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນການອວຍພອນທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າບໍ? ມັນບໍ່ແມ່ນການປົກປ້ອງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ຫາກປາສະຈາກສິ່ງນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຄົນໃດກໍຕາມຈະສາມາດອົດກັ້ນຕໍ່ໄຟທີ່ເຜົາໄໝ້ຂອງພຣະເຢໂຮວາບໍ? ຖ້າພວກເຈົ້າສາມາດຮັບໃຊ້ຢ່າງຊື່ສັດຄືກັບປະຊາຊົນອິດສະຣາເອັນແທ້ໆ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມກະລຸນາຄືກັບເພື່ອນທີ່ຊື່ສັດຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ຄວາມນິຍົມຊົມຊອບທີ່ພຽງພໍຢູ່ເລື້ອຍໆບໍ? ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຮູ້ຈັກວີທີການຮັບໃຊ້ບໍ?

ໃນປັດຈຸບັນ ການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຈົ້າປະຕິບັດພາລະກິດຮ່ວມກັນຢ່າງປອງດອງກໍຄືກັນກັບວິທີທີ່ພຣະເຢໂຮວາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອັນຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຈົ້າຈະມາເຖິງຈຸດຈົບ. ເພາະພວກເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ, ຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ພວກເຈົ້າຕ້ອງສາມາດຊື່ສັດ ແລະ ເຊື່ອຟັງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຕ້ອງສາມາດຮຽນຮູ້ບົດຮຽນຕາມວິທີຕົວຈິງ. ໂດຍສະເພາະຄົນທີ່ກຳລັງປະຕິບັດພາລະກິດໃນຄຣິສຕະຈັກ, ອ້າຍເອື້ຍນ້ອງທີ່ຢູ່ໃນລະດັບຕໍ່າກວ່າຈະກ້າຈັດການກັບພວກເຈົ້າບໍ? ມີໃຜທີ່ກ້າບອກພວກເຈົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຈົ້າໜ້າຕໍ່ໜ້າບໍ? ພວກເຈົ້າຢືນສູງກວ່າທຸກຄົນ, ພວກເຈົ້າປົກຄອງດັ່ງກະສັດແທ້ໆ! ພວກເຈົ້າຍິ່ງບໍ່ສຶກສາ ຫຼື ເຂົ້າສູ່ບົດຮຽນຕົວຈິງດັ່ງກ່າວ ແລະ ພວກເຈົ້າຍັງເວົ້າເຖິງການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ! ໃນປັດຈຸບັນ ເຈົ້າຖືກທາບທາມໃຫ້ນໍາພາຄຣິສຕະຈັກຈຳນວນໜຶ່ງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໃຫ້ເຈົ້າເສຍສະຫຼະຕົນເອງ, ເຈົ້າຍິ່ງຕ້ອງຍຶດຕິດກັບແນວຄິດ ແລະ ຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຈົ້າເອງ ແລະ ເວົ້າສິ່ງຕ່າງໆ ເຊັ່ນ “ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າ ສິ່ງນີ້ຄວນເຮັດແບບນີ້, ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຖືກຄົນອື່ນຍັບຍັ້ງ ແລະ ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຍອມຢ່າງຫຼັບຫູຫຼັບຕາ.” ສະນັ້ນ ແຕ່ລະຄົນກໍຍຶດໝັ້ນກັບຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເອງ ແລະ ບໍ່ມີໃຜເຊື່ອຟັງຄົນອື່ນເລີຍ. ເຖິງແມ່ນເຈົ້າຮູ້ຈັກຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ການຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າມາເຖິງທາງຕັນ, ເຈົ້າກໍຍັງເວົ້າວ່າ “ຕາມທີ່ຂ້ານ້ອຍເຫັນ, ການຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ໄກ. ໃນກໍລະນີໃດກໍຕາມ ພວກເຮົາກໍຍັງຢູ່ຂ້າງໆກັນ; ທ່ານເວົ້າກ່ຽວກັບການຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ແລະ ຂ້ານ້ອຍເວົ້າກ່ຽວກັບການຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ; ການສົນທະນາຂອງທ່ານແມ່ນກ່ຽວກັບນິມິດຂອງທ່ານ ແລະ ຂ້ານ້ອຍກໍເວົ້າກ່ຽວກັບທາງເຂົ້າ.” ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮັບຜິດຊອບກັບຫຼາຍໆສິ່ງທີ່ຄວນຖືກຈັດການ ຫຼື ເຈົ້າພຽງແຕ່ເຮັດ, ແຕ່ລະຄົນກໍລະບາຍຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເອງ, ປົກປ້ອງສະຖານະ, ຊື່ສຽງ ແລະ ໜ້າຕາຂອງເຂົາເອງຢ່າງລະມັດລະວັງ. ບໍ່ມີໃຜເຕັມໃຈທີ່ຈະຖ່ອມຕົນເອງ ຫຼື ຄົນບໍ່ເສຍສະຫຼະຕົນເອງເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນປັບປຸງຄົນອື່ນ ແລະ ຖືກປັບປຸງ ເພື່ອວ່າຊີວິດຈະຄືບໜ້າໄດ້ໄວຍິ່ງຂຶ້ນ. ເມື່ອພວກເຈົ້າກຳລັງປະຕິບັດພາລະກິດຮ່ວມກັນ, ມີສອງສາມຄົນໃນພວກເຈົ້າທີ່ກ່າວວ່າ “ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງການໄດ້ຍິນການສົນທະນາຂອງທ່ານກັບຂ້ານ້ອຍກ່ຽວກັບຄວາມຈິງໃນລັກສະນະນີ້, ເພາະຂ້ານ້ອຍບໍ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບສິ່ງນີ້.” ຫຼື ເວົ້າວ່າ “ທ່ານມີປະສົບການຫຼາຍກວ່າທີ່ຂ້ານ້ອຍມີໃນບັນຫານີ້; ທ່ານສາມາດກະລຸນາໃຫ້ແນວທາງບາງຢ່າງກັບຂ້ານ້ອຍໄດ້ບໍ?” ນີ້ບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ດີໃນການເຮັດສິ່ງນັ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນລະດັບສູງກວ່າກໍໄດ້ຍິນຄວາມຈິງຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ເຂົ້າໃຈຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບການຮັບໃຊ້. ຖ້າພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ສາມາດປະສານງານກັນເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດໃນຄຣິສຕະຈັກ ບໍ່ຮຽນຮູ້ຈາກກັນ ແລະ ກັນ ແລະ ສື່ສານ, ໂດຍທົດແທນຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງກັນ ແລະ ກັນ, ພວກເຈົ້າຈະສາມາດຮຽນຮູ້ບົດຮຽນໄດ້ຈາກໃສ? ເມື່ອພວກເຈົ້າຜະເຊີນກັບສິ່ງໃດກໍຕາມ, ພວກເຈົ້າຄວນສົນທະນາກັນ ແລະ ກັນ, ເພື່ອວ່າຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າຈະສາມາດເປັນປະໂຫຍດໄດ້. ແລ້ວພວກເຈົ້າຄວນສົນທະນາກ່ຽວກັບສິ່ງຕ່າງໆແບບນີ້ຢ່າງລະມັດລະວັງກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈ. ໂດຍການເຮັດແບບນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ບໍ່ເຮັດພໍເປັນພິທີ. ຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຈົ້າຢ້ຽມຢາມຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ, ພວກເຈົ້າຄວນຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະ ສົນທະນາກ່ຽວກັບທຸກບັນຫາທີ່ພວກເຈົ້າຄົ້ນພົບ ແລະ ບັນຫາທີ່ຜະເຊີນໃນພາລະກິດ ແລະ ສື່ສານແສງສະຫວ່າງ ແລະ ແສງເຍືອງທາງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບ, ນີ້ແມ່ນການປະຕິບັດການຮັບໃຊ້ທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້. ພວກເຈົ້າຕ້ອງບັນລຸການຮ່ວມມືແບບປອງດອງກັນເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເພື່ອກະຕຸ້ນອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງອີກຕໍ່ໄປ. ເຈົ້າປະສານງານກັບເຂົາ ແລະ ເຂົາກໍປະສານງານກັບເຈົ້າ, ແຕ່ລະຄົນປັບປຸງກັນ ແລະ ກັນ, ໄດ້ຮັບຜົນຕາມມາຂອງພາລະກິດທີ່ດີຂຶ້ນ, ເພື່ອໃສ່ໃຈກັບຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີແຕ່ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງແມ່ນການຮ່ວມມືທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີພຽງແຕ່ຄົນປະເພດດັ່ງກ່າວທີ່ມີທາງເຂົ້າທີ່ແທ້ຈິງ. ມີການເວົ້າບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມໃນລະຫວ່າງການຮ່ວມມື, ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ສຳຄັນ. ໃຫ້ສົນທະການກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນໃນເວລາຕໍ່ມາ ແລະ ເຂົ້າໃຈມັນຢ່າງຊັດເຈນ; ຢ່າປະລະມັນ. ຫຼັງຈາກການສົນທະນາແບບນີ້ ເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດທົດແທນຂໍ້ບົກຜ່ອງສຳລັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ. ໂດຍການລົງເລິກຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງແບບນີ້ໃນພາລະກິດຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດບັນລຸຜົນຕາມມາທີ່ດີຂຶ້ນ. ເຈົ້າແຕ່ລະຄົນ ໃນຖານະຂອງຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ ຕ້ອງສາມາດປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດ, ແທນທີ່ຈະຄອຍລະວັງຜົນປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າເອງ. ມັນເປັນສິ່ງທີ່ຮັບບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະປ່ອຍມັນໄປ ເມື່ອເຈົ້າທຳລາຍເຂົາ ແລະ ເຂົາກໍທຳລາຍເຈົ້າ. ອຸປະນິໄສຂອງຄົນປະເພດນີ້ແມ່ນຊົ່ວຮ້າຍຫຼາຍ; ບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງອອນຄົງຢູ່ໃນພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເປັນຊາຕານຮ້ອຍເປີເຊັນ! ພວກເຂົາເປັນສັດຮ້າຍ! ແມ່ນແຕ່ໃນປັດຈຸບັນ ສິ່ງດັ່ງກ່າວກໍຍັງເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ໄປໄກເຖິງການໂຈມຕີກັນ ແລະ ກັນໃນການສົນທະນາ, ສະແຫວງຫາຂໍ້ອ້າງໂດຍເຈດຕະນາ, ຖົກຖຽງໃນສິ່ງເລັກນ້ອຍບາງຢ່າງຈົນໜ້າແດງໝົດ ຫຼື ຜູ້ຄົນບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປະຖິ້ມຕົນເອງ, ແຕ່ລະຄົນເຊື່ອງສິ່ງທີ່ຢູ່ຂ້າງໃນຈາກອີກຄົນໜຶ່ງ, ເບິ່ງອີກຝ່າຍໜຶ່ງຢ່າງຕັ້ງອົກຕັ້ງໃຈ ແລະ ລະວັງ. ອະປຸນິໄສແບບນີ້ຈະເໝາະສົມແກ່ການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ບໍ? ພາລະກິດແບບຂອງພວກເຈົ້າຈະສະໜອງໃຫ້ກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງໄດ້ບໍ? ບໍ່ແມ່ນພຽງເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດນໍາຜູ້ຄົນໃນວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງເທົ່ານັ້ນ, ເຈົ້າໄດ້ເພີ່ມອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງເຈົ້າໃສ່ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງແທ້ໆ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກຳລັງທຳຮ້າຍຄົນອື່ນບໍ? ຄວາມສຳນຶກຂອງເຈົ້າຊົ່ວຫຼາຍ, ເໜົ່າເປືອຍຈົນເຖິງແກ່ນກາງ! ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ບໍ່ນໍາຄວາມຈິງເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຈົ້າເປີດໂປງທຳມະຊາດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າໂດຍບໍ່ມີຢາງອາຍໃຫ້ກັບຄົນອື່ນ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມອັບອາບແທ້ໆ! ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຖືກມອບໝາຍໃຫ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ເຈົ້ານໍາພາພວກເຂົາທຸກຄົນສູ່ນະລົກ. ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ມີຄວາມສຳນຶກທີ່ເໜົ່າເປື່ອຍບໍ? ເຈົ້າບໍ່ມີຢາງອາຍແທ້ໆ!

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເບື້ອງຫຼັງທີ່ແທ້ຈິງຂອງພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະ (4)

ຕໍ່​ໄປ:ການປັບປຸງຄວາມສາມາດແມ່ນເພື່ອຮັບເອົາການຢູລອດຂອງພຣະເຈົ້າ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ