ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 9

ໃນຈິນຕະນາການຂອງຜູ້ຄົນ, ພຣະເຈົ້າຄືພຣະເຈົາ ແລະ ມະນຸດກໍຄືມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ເວົ້າພາສາຂອງມະນຸດ ແລະ ມະນຸດກໍບໍ່ສາມາດເວົ້າພາສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ສໍາລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ ການຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງມະນຸດຈາກພຣະອົງນັ້ນແມ່ນເປັນເລື່ອງງ່າຍທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງພຣະເຈົ້າຈາກມະນຸດແມ່ນບໍ່ສາມາດບັນລຸໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດຄິດໄດ້ໂດຍມະນຸດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄວາມຈິງແລ້ວ ມັນເປັນເລື່ອງກົງກັນຂ້າມ: ພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ຂໍ “0.1 ເປີເຊັນ” ຈາກມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເລື່ອງທີ່ເປັນຕາງຶດເທົ່ານັ້ນສໍາລັບຜູ້ຄົນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກງົງ ຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາມີຄວາມສັບສົນ. ມັນເປັນຍ້ອນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົົ້າເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເລັກນ້ອຍກ່ຽວກັບຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນວັນທີ 1 ມີນາ ທຸກຄົນແມ່ນຖືກປະໃຫ້ງົງ ແລະ ເກົາຫົວຕົນເອງອີກຄັ້ງ; ພຣະເຈົ້າຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຫິມະທີ່ສະທ້ອນແສງຍິບຍັບ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເປັນເມກທີ່ລ່ອງລອຍ. ແລ້ວ “ຫິມະ” ນີ້ແມ່ນໝາຍເຖິງຫຍັງ? ແລະ “ເມກທີ່ລ່ອງລອຍ” ນັ້ນບົ່ງບອກເຖິງຫຍັງ? ໃນຕອນນີ້, ພຣະເຈົ້າແມ່ນຈົງໃຈບໍ່ຍອມເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍອັນເລິກເຊິ່ງຂອງພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຕົກຢູ່ໃນຄວາມສັບສົນ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ເພີ່ມຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຮຽກຮ້ອງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍສະເພາະ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດອີກ; ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນຈຶ່ງພົບເຫັນຕົວເອງໃຊ້ເວລາໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ໃນການຄໍານຶງເຖິງພຣະທໍາທີ່ບໍ່ສາມາດຍັ່ງເຖິງໄດ້ເຫຼົ່ານີ້. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ແນວຄວາມຄິດຕ່າງໆນາໆຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນສະໝອງຂອງພວກເຂົາ, ເກັດຫິມະທີ່ລ່ອງລອຍກໍໄດ້ຜ່ານສາຍຕາຂອງພວກເຂົາໄປຢ່າງໄວ ແລະ ເມກທີ່ລ່ອງລອຍໃນທ້ອງຟ້າກໍປາກົດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກເຂົາທັນທີ. ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຫິມະ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ເປັນເມກທີ່ລ່ອງລອຍ? ຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງໃນນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ໂດຍສະເພາະແລ້ວ ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໝາຍເຖິງຫຍັງ? “ຫິມະ” ບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ທໍາມະຊາດສວຍງາມ ແຕ່ຍັງດີສໍາລັບດິນປູກຝັງ; ມັນດີສໍາລັບການຂ້າເຊື້ອພະຍາດ. ຫຼັງຈາກຫິມະຕົກໜັກ, ເຊື້ອພະຍາດທັງໝົດກໍຖືກຫິມະທີ່ສະທ້ອນແສງຍິບຍັບປົກຄຸມ ແລະ ພື້ນທີ່ທັງໝົດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດທັນທີ. ໃນທໍານອງດຽວກັນນັ້ນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແຕ່ຍັງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຕົວເອງມີວິໄນບົນຄວາມຈິງ ກ່ຽວກັບການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ; ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈະໄດ້ດໍາລົງຊີວິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດແບບປົກກະຕິ. ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ຫິມະເຮັດໃຫ້ທໍາມະຊາດເບິ່ງສວຍງາມ; ແລ້ວໃນທີ່ສຸດ, ວຸດທິພາວະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະນໍາເອົາຈຸດຈົບມາສູ່ມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍສ້າງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເຜີຍແຜ່ ແລະ ສັນລະເສີນນາມບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສະຫງ່າລາສີ ເພື່ອວ່າທົ່ວອານາຈັກເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັ່ງປະກາຍໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງ ແລະ ສ່ອງແສງແວວວາວດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະອົງ. ທຸກບ່ອນຈະມີພາບແຫ່ງຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມພໍໃຈ, ຄວາມສຸກ, ຄວາມສໍາເລັດ ແລະ ຄວາມສວຍງາມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃໝ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໂຣກລະບາດຕ່າງໆທີ່ມີຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ນັ້ນກໍຄື ອຸປະນິໄສແບບຊາຕານທີ່ເສື່ອມຊາມ ເຊັ່ນ: ຄວາມບໍ່ຊອບທໍາ, ຄວາມຄົດລ້ຽວ ແລະ ຄວາມຫຼອກລວງ, ຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ອື່ນໆ ຈະຖືກກໍາຈັດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງກ່ຽວກັບ “ຫຼັງຈາກຫິມະທີ່ຕົກໜັກ”. ຜູ້ທີ່ເປັນເມກທີ່ລ່ອງລອຍແມ່ນເປັນພີ່ນ້ອງຂອງຜູ້ຄົນແບບນັ້ນ ທີ່ຕິດຕາມຝູງສັດທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວເຖິງ; ຖ້າມີການລໍ້ລວງຈາກຊາຕານ ຫຼື ການທົດລອງຈາກພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະລ່ອງລອຍໄປທັນທີ ໂດຍບໍ່ມີຕົວຕົນຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ. ແມ່ນແຕ່ທາດແທ້ຂອງພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຢູ່ລອດ ເພາະວ່າ ໄດ້ສູນຫາຍໄປແຕ່ດົນນານແລ້ວ. ຖ້າຜູ້ຄົນເປັນຄືເມກທີ່ລ່ອງລອຍ, ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ສາມາດດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນພາບລັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງນໍາເອົາຄວາມອັບອາຍມາສູ່ນາມຂອງພຣະອົງອີກດ້ວຍ, ເນື່ອງຈາກວ່າ ຜູ້ຄົນດັ່ງກ່າວແມ່ນຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະຖືກດຶງໜີໃນເວລາໃດກໍໄດ້ ຫຼື ຢູ່ສະຖານທີ່ໃດກໍໄດ້; ພວກເຂົາແມ່ນອາຫານທີ່ຊາຕານກິນ ແລະ ເມື່ອຊາຕານຈັບຕົວພວກເຂົາໄປ, ພວກເຂົາກໍຈະທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຮັບໃຊ້ຊາຕານ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນນໍາເອົາຄວາມອັບອາຍມາສູ່ນາມຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກຽດຊັງທີ່ສຸດ; ຜູ້ຄົນດັ່ງກ່າວແມ່ນສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາທັງສອງແມ່ນບໍ່ມີທາດແທ້ຂອງຄົນທີ່ດີ ແລະ ບໍ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ແທ້ຈິງ. ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງມີເງື່ອນໄຂດັ່ງກ່າວຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຫຼັງຈາກທີ່ເຂົ້າໃຈບາງຢ່າງຈາກພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ຜູ້ຄົນຮູ້ສຶກວ່າ ພວກເຂົາເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປບໍ່ຖືກ ຍ້ອນວ່າ ຫົວຂໍ້ຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນພຣະເຈົ້າເອງ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງທີ່ລໍາບາກ: “ຍ້ອນເຮົາມາຈາກດິນແດນທີ່ບໍລິສຸດ, ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຄືກັນກັບດອກບົວ ເຊິ່ງມີແຕ່ຊື່ເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ມີແກ່ນແທ້ ເນື່ອງຈາກມັນມາຈາກບຶງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນດິນແດນທີ່ບໍລິສຸດ”. ຫຼັງຈາກກ່າວເຖິງເງື່ອນໄຂຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງອະທິບາຍ ກ່ຽວກັບການກໍາເນີດຂອງພຣະອົງເອງ? ເປັນໄປໄດ້ບໍທີ່ມັນມີຄວາມຕິດພັນກັນລະຫວ່າງທັງສອງຢ່າງເຫຼົ່ານັ້ນ? ແນ່ນອນຢູ່ແລ້ວ ມັນມີຄວາມກ່ຽວພັນລະຫວ່າງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໃນຕົວຂອງມັນຢູ່ແລ້ວ; ຖ້າບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນ, ພຣະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ບອກເລື່ອງນັ້ນກັບຜູ້ຄົນ. ໃນທ່າມກາງໃບໄມ້ສີຂຽວ, ດອກບົວຈະໄກວໄປມາໃນສາຍລົມທີ່ພັດເບົາໆ. ມັນສວຍງາມຕໍ່ສາຍຕາ ແລະ ເປັນຕາໜ້າຖະໜຸຖະໜອມຫຼາຍ. ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດຫ້າມໃຈໄດ້ ແລະ ຢາກລອຍໃນນໍ້າ ເພື່ອເກັບເອົາດອກບົວທີ່ເບັ່ງບານ ແລະ ເຂົ້າແຍງເບິ່ງມັນຢູ່ໃກ້ໆ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ ດອກບົວແມ່ນມາຈາກບຶງ ແລະ ມີແຕ່ຊື່ເທົ່ານັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີແກ່ນແທ້; ປາກົດວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນກັບດອກບົວ ແລະ ພຣະທໍາຂອງພຣະອົງກໍພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະອົງມີຄວາມກຽດຊັງບາງຢ່າງຕໍ່ມັນ. ຕະຫຼອດຍຸກຕ່າງໆ, ຫຼາຍຄົນໄດ້ສັນລະເສີນດອກບົວຫຼາຍ ຍ້ອນວ່າ ມັນເກີດຈາກບ່ອນທີ່ສົກກະປົກ ແຕ່ມັນເອງພັດບໍ່ເປີເປື້ອນ ແລະ ເບິ່ງຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາເຖິງກັບພະຍາຍາມຊີ້ບອກວ່າ ດອກບົວນັ້ນແມ່ນບໍ່ມີສິ່ງໃດປຽບທຽບໄດ້ເລີຍ ແລະ ມັນວິເສດຈົນບໍ່ອາດສາມາດພັນລະນາໄດ້. ແຕ່ສໍາລັບໃນສາຍຕາຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ດອກບົວແມ່ນບໍ່ມີຄຸນຄ່າຫຍັງ, ເຊິ່ງນີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດຢ່າງແນ່ນອນ. ສິ່ງນີ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນ ເຊິ່ງມັນຫ່າງໄກກັນປານເສັ້ນທາງລະຫວ່າງຫ້ອງສະຫວັນກັບໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຍ້ອນວ່າ ດອກບົວມາຈາກບຶງ ສານອາຫານທີ່ມັນຕ້ອງການກໍລ້ວນແລ້ວແຕ່ມາຈາກບ່ອນນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າ ດອກບົວສາມາດປິດບັງຕົວມັນເອງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ມັນຈຶ່ງສາມາດສະໜອງຄວາມສວຍງາມໃຫ້ແກ່ສາຍຕາຜູ້ຄົນ. ຫຼາຍຄົນເຫັນແຕ່ຄວາມງາມພາຍນອກຂອງດອກບົວ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜເຫັນ ຊີວິດທີ່ຖືກປິດບັງພາຍໃນມັນນັ້ນສົກກະປົກ ແລະ ບໍ່ບໍລໍລິສຸດສໍ່າໃດ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ມັນມີແຕ່ຊື່ເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ມີແກ່ນແທ້ຫຍັງເລີຍ, ນັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງ ແລະ ແທ້ຈິງທີ່ສຸດ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນບໍ? ການອ່ອນນ້ອມຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຄວາມເຊື່ອທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າແມ່ນເປັນພຽງຜິວເຜີນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະປະຈົບປະແຈງ ແລະ ພາກັນແຫ່ຂະບວນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈກັບພວກເຂົາ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ທາງດ້ານໃນ ຂອງພວກເຂົາແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍອຸປະນິໄສແບບຊາຕານທີ່ເສື່ອມຊາມ ແລະ ທ້ອງຂອງພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງມີຄໍາຖາມຕໍ່ມະນຸດວ່າ ຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້ານັ້ນແມ່ນບໍ່ບໍລິສຸດ ຫຼື ບໍລິສຸດ ແລະ ຈິງໃຈກັນແທ້. ເມື່ອພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ບໍລິການ, ຫຼາຍຄົນແມ່ນສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຽງດັງ ແຕ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາແມ່ນພາກັນສາບແຊ່ງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄໍາເວົ້າຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາແມ່ນອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງ. ປາກຂອງພວກເຂົາເວົ້າແຕ່ສິ່ງບໍ່ດີ ແລະ ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາກໍມີແຕ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ຍັງມີຜູ້ຄົນເຖິງກັບມີການກະທໍາຢ່າງເປັນລະບົບ ເຊັ່ນ: ພວກເຂົາປ່ອຍຄໍາເວົ້າທີ່ຫຍາບຄາຍດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ສະແດງທ່າທາງດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາ, ຂາດສິນທໍາທີ່ສຸດ ເຊິ່ງມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງສີໜ້າອັນສົດໄສ ແລະ ຊີວິດກ່ຽວກັບໃບໜ້າອັນແທ້ຈິງຂອງມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຜູ້ຄົນດັ່ງກ່າວແມ່ນຄູ່ຄວນແລ້ວທີ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ລູກຫຼານແທ້ຈິງຂອງມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ບໍລິການທີ່ຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ເຮັດຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຈັ່ງແມ່ນບໍ່ມີຢາງອາຍ! ແຕ່ນີ້ແມ່ນບໍ່ແປກເລີຍ; ພວກເຂົາມາຈາກບຶງ, ສະນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຊ່ວຍໄດ້ ນອກຈາກຈະສະແດງທາດແທ້ຂອງພວກເຂົາໃນລັກສະນະນີ້. ຍ້ອນພຣະເຈົ້າສັກສິດ, ບໍລິສຸດ, ມີຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ແທ້ຈິງ, ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງຈຶ່ງມາຈາກພຣະວິນຍານ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ແນ່ນອນ ແລະ ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້. ພຣະອົງບໍ່ພຽງແຕ່ຈະສາມາດເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສາມາດອຸທິດພຣະອົງເອງທັງໝົດເພື່ອປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ: ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສະແດງໃຫ້ເຫັນອີກດ້ານຂອງແກ່ນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ການທີ່ເນື້ອໜັງມາຈາກພຣະວິນຍານພ້ອມກັບພາບລັກແມ່ນໝາຍຄວາມວ່າ ເນື້ອໜັງທີ່ພຣະວິນຍານເອົາມາຫໍ່ຫຸ້ມຕົວພຣະອົງເອງນັ້ນແມ່ນແຕກຕ່າງຈາກເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວແມ່ນຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມໝາຍຂອງ ຄໍາວ່າ “ພຣະວິນຍານພ້ອມກັບພາບລັກ” ແມ່ນໝາຍເຖິງການປົກຄຸມໄປດ້ວຍຄວາມເປັນມະນຸດແບບປົກກະຕິ ແລະ ດ້ວຍສິ່ງນີ້ ຄວາມສັກສິດຈຶ່ງສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຢ່າງປົກກະຕິຈາກພາຍໃນເນື້ອໜັງໄດ້. ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ເໜືອທໍາມະຊາດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຖືກຈໍາກັດດ້ວຍຄວາມເປັນມະນຸດ. “ພາບລັກຂອງພຣະວິນຍານ” ແມ່ນໝາຍເຖິງຄວາມສັກສິດທີ່ສົມບູນ ແລະ ບໍ່ຖືກຈໍາກັດດ້ວຍຄວາມເປັນມະນຸດ. ສະນັ້ນ, ອຸປະນິໄສທີ່ມີຢູ່ໂດຍທໍາມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພາບລັກທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນສາມາດດໍາລົງຢູ່ໃນເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຢ່າງສົມບູນ ເຊິ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຈະປົກກະຕິ ແລະ ໝັ້ນຄົງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງມີລິດທານຸພາບ ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍ. ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນພຽງສາມາດສະແດງເຖິງພຣະເຈົ້າໃນຈິນຕະນາການຂອງຜູ້ຄົນເທົ່ານັ້ນ; ນັ້ນກໍຄື ພຣະອົງສາມາດເຮັດໝາຍສໍາຄັນ ແລະ ສິ່ງອັດສະຈັນ ແລະ ກ່າວຄໍາທໍານວາຍ. ສະນັ້ນ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ດໍາລົງຢູ່ໃນຄວາມເປັນຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຕົວຕົນຂອງພຣະວິນຍານທີ່ມີພາບລັກ; ພຣະອົງແມ່ນການປາກົດຕົວຂອງຄວາມສັກສິດໂດຍກົງ. ຢິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຍ້ອນພຣະອົງຢູ່ເໜືອກວ່າຄວາມເປັນມະນຸດທໍາມະດາ, ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງຢ່າງສົມບູນ ແຕ່ວ່າພຣະອົງແມ່ນມີພຣະເຈົ້າທີ່ເລື່ອນລອຍໃນສະຫວັນໃນຕົວພຣະອົງເລັກນ້ອຍ; ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຂອງປະຊາຊົນທີ່ມີແນວຄວາມຄິດແບບອະຄະຕິ. ນີ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທໍາອິດ ແລະ ຄັ້ງທີ່ສອງ.

ຈາກຈຸດສູງສຸດໃນຈັກກະວານ, ພຣະເຈົ້າເຝົ້າເບິ່ງທຸກການເຄື່ອນໄຫວຂອງມະນຸດ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນເວົ້າ ແລະ ເຮັດ. ພຣະອົງຍັງສັງເກດເບິ່ງຄວາມຄິດທີ່ຢູ່ໃນສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຊັດເຈນແທ້ຈິງ, ບໍ່ເຄີຍເບິ່ງຂ້າມ; ສະນັ້ນ, ພຣະທໍາຂອງພຣະອົງຈຶ່ງຕັດເຂົ້າໄປໃນໃຈຂອງຜູ້ຄົນ, ໂຈມຕີໃສ່ທຸກຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຫຼັກແຫຼມ ແລະ ບໍ່ມີຂໍ້ຜິດພາດ. “ເຖິງວ່າຜູ້ຄົນຈະ ‘ຮູ້ຈັກ’ ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງລ່ວງເກີນພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ. ພຣະທໍາຂອງເຮົາເປີດເຜີຍໃບໜ້າອັນຂີ້ຮ້າຍຂອງທຸກຄົນ ພ້ອມກັບຄວາມຄິດໃນສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກລົ້ມລົງໃນທ່າມກາງການກວດສອບຂອງເຮົາ”. ຈາກສິ່ງນີ້ ມັນຈຶ່ງພິສຸດໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຖິງວ່າຄວາມຕ້ອງການຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຈະບໍ່ຮຽກຮ້ອງຫຼາຍ ແຕ່ຜູ້ຄົນກໍຍັງບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ການກວດສອບຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. “ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຖິງຈະລົ້ມລົງ ແຕ່ໃຈຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ກ້າທີ່ຈະຫຼົງທາງຈາກເຮົາ. ໃນທ່າມກາງວັດຖຸຂອງການຊົງສ້າງ, ມີໃຜແດ່ທີ່ບໍ່ຮັກເຮົາ ຍ້ອນການກະທໍາຂອງເຮົາ?” ສິ່ງນີ້ຍິ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງສະຕິປັນຍາ ແລະ ລິດອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ເປີດເຜີຍທຸກສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຄິດ ໃນຖານະທີ່ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ບໍລິການ: ຫຼັງຈາກການເຮັດ “ການຄ້າ” ລົ້ມເຫຼວ, ຈໍານວນຕົວເລກ “ຫຼາຍແສນ” ຫຼື “ລ້ານ” ໃນຫົວຂອງພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຍ້ອນບົດບັນຍັດແຫ່ງການບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍ້ອນລິດທານຸພາບ ແລະ ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະເຮັດຄໍຕົກດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍທັດສະນະຄະຕິທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ການປະຕິບັດທັງໝົດຂອງພວກເຂົາໃນອະດີດໄດ້ກາຍເປັນການເວົ້າທີ່ວ່າງເປົ່າ ແລະ ຖືກລືມໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ກົງກັນຂ້າມ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສຸກກັບພວກເຂົາເອງ, ເພື່ອຂ້າເວລາ ຫຼື ຢູ່ລ້າໆ, ພວກເຂົາແມ່ນໄດ້ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆຕາມໃຈ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ທຸກຄົນມີຄວາມສຸກ... ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໃນທ່າມກາງມະນຸດ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ມະນຸດ ແລະ ເວົ້າວ່າ “ແມ່ນໃຜທີ່ບໍ່ປາດຖະໜາເຖິງເຮົາຍ້ອນພຣະທໍາຂອງເຮົາ? ໃນຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເກີດມີຄວາມຮູ້ສຶກຍຶດຕິດ ຍ້ອນຄວາມຮັກຂອງເຮົາ?” ເວົ້າຕາມກົງ, ມະນຸດແມ່ນເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບເອົາພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນບັນດາພວກເຂົາ ທີ່ບໍ່ມັກອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ; ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເອົາພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດ, ເນື່ອງຈາກວ່າ ພວກເຂົາຖືກທໍາມະຊາດຂອງພວກເຂົາຂັດຂວາງ. ຫຼັງຈາກອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫຼາຍຄົນກໍບໍ່ສາມາດທົນໄດ້ທີ່ຈະຈາກພຮະທໍາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າກໍມີລົ້ນຢູ່ພາຍໃນພວກເຂົາ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງສາບແຊ່ງຊາຕານອີກຄັ້ງ ໂດຍເປີດເຜີຍໃບໜ້າອັນຂີ້ຮ້າຍຂອງມັນອີກຄັ້ງ. “ເຊິ່ງເປັນຍຸກທີ່ຊາຕານສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຢ່າງບ້າປ່ວງ” ຍັງແມ່ນຍຸກທີ່ພຣະເຈົ້າເລີ່ມພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງເທິງແຜ່ນໂລກຢ່າງເປັນທາງການ. ຕໍ່ໄປ ພຣະອົງຈະເລີ່ມພາລະກິດໃນການທໍາລາຍລ້າງໂລກ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍຄື ຍິ່ງຊາຕານແລ່ນອາລະວາດ ມື້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງຈະມາຮອດໄວຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ, ຍິ່ງພຣະເຈົ້າເວົ້າເຖິງຄວາມປ່າເຖື່ອນຂອງຊາຕານ ມື້ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະທໍາລາຍລ້າງໂລກກໍຈະຍັບເຂົ້າໃກ້ຍິ່ງຂຶ້ນ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນການປະກາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ຊາຕານ.

ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກວ່າ “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ລັບຫຼັງເຮົາ ພວກເຂົາກໍຈະພາກັນເຮັດກິດຈະການສົກກະປົກທີ່ ‘ເປັນຕາສັນລະເສີນ’. ເຈົ້າຄິດວ່າ ເນື້ອໜັງທີ່ເຮົາໃຊ້ຫໍ່ຫຸ້ມຕົວເອງແມ່ນບໍ່ຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບການກະທໍາ, ພຶດຕິກໍາ ແລະ ຄໍາເວົ້າຂອງເຈົ້າບໍ?” ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວພຣະທໍາດັ່ງກ່າວພຽງແຕ່ໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຄັ້ງເທົ່ານັ້ນ. ເປັນຫຍັງຄືເປັນແນວນັ້ນ? ເມື່ອຜູ້ຄົນຖືກພຣະເຈົ້າປອບໃຈ ແລະ ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ມວນມະນຸດ, ມັນກໍງ່າຍສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະລືມອະດີດໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາດິ້ນຮົນໄປຂ້າງໜ້າ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປານີມະນຸດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ: ພຣະອົງສືບຕໍ່ຊີ້ນໍາແນວຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາ. ສະນັ້ນ, ພຣະອົງຈຶ່ງບອກຜູ້ຄົນຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກເພື່ອໃຫ້ຮູ້ຈັກຕົວເອງ, ເພື່ອຢຸດການມົວເມົາຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອບໍ່ພົວພັນກັບກິດຈະການທີ່ສົກກະປົກທີ່ເປັນຕາສັນລະເສີນດັ່ງກ່າວອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ເພື່ອບໍ່ຫຼອກລວງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງອີກຕໍ່ໄປ. ເຖິງວ່າທໍາມະຊາດຂອງຜູ້ຄົນຈະບໍ່ປ່ຽນແປງ ແຕ່ຢ່າງໜ້ອຍມັນກໍມີປະໂຫຍດໃນການເຕືອນພວກເຂົາບາງຄັ້ງຄາວ. ຫຼັງຈາກນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະເວົ້າຈາກມຸມມອງຂອງມະນຸດ ເພື່ອເປີດເຜີຍຄວາມເລິກລັບໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ: “ເຮົາໄດ້ທົນຕໍ່ລົມ ແລະ ຝົນເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຂົມຂື່ນຂອງໂລກມະນຸດ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອສະທ້ອນເບິ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດແລ້ວ, ບໍ່ມີການທົນທຸກໃນຈໍານວນໃດ ທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ມະນຸດທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງສູນເສຍຄວາມຫວັງໃນຕົວເຮົາເລີຍ, ແລ້ວແຮງໄກທີ່ຄວາມຫວານຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ມະນຸດທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງເຢັນຊາ, ທໍ້ແທ້ ຫຼື ປະຕິເສດເຮົາ. ຄວາມຮັກຂອງພວກເຂົາ ທີ່ມີຕໍ່ເຮົາແມ່ນຖືກຈໍາກັດຢູ່ທີ່ການຂາດຄວາມທຸກ ຫຼື ການຂາດຄວາມຫວານແທ້ບໍ?” “ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ກ້ອງດວງຕາເວັນແມ່ນວ່າງເປົ່າ”, ແນ່ນອນ ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມີຄວາມໝາຍພາຍໃນໂຕ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ບໍ່ມີຫຍັງສາມາດເຮັດໃຫ້ມະນຸດສູນເສຍຄວາມຫວັງໃນຕົວພຣະອົງ ຫຼື ເຢັນຊາຕໍ່ພຣະອົງ. ຖ້າຜູ້ຄົນບໍ່ຮັກພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາກໍສົມຄວນຕາຍ; ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຮັກພຣະເຈົ້າ ຄວາມອົດທົນຂອງພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ ແລະ ພອນຂອງພວກເຂົາກໍຈະວ່າງເປົ່າ ແລະ ທຸກສິ່ງກໍຈະເພີ່ມເຂົ້າໃນການເຮັດບາບຂອງພວກເຂົາ. ຍ້ອນບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຄົນທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ ພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ຄວາມຮັກຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຕໍ່ເຮົາແມ່ນຖືກຈໍາກັດຢູ່ທີ່ການຂາດຄວາມທຸກ ຫຼື ການຂາດຄວາມຫວານແທ້ບໍ?” ໃນໂລກຂອງມະນຸດ ຜູ້ໃດສາມາດມີຊີວິດຢູ່ໂດຍທີ່ບໍ່ມີຄວາມທຸກ ຫຼື ຄວາມຫວານແດ່? ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ “ບໍ່ມີມະນຸດແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຄົນ ທີ່ເຄີຍເຫັນໃບໜ້າຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ຫຼື ເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ເນື່ອງຈາກວ່າ ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ”. ພຣະເຈົາເວົ້າວ່າ ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ ແຕ່ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງຂໍໃຫ້ມະນຸດຮູ້ຈັກພຣະອົງ? ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄັດແຍ້ງກັນບໍ? ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົາທຸກຂໍ້ແມ່ນມີຈຸດປະສົງໂດຍສະເພາະ. ຍ້ອນມະນຸດໄດ້ມີຄວາມແຂງກະດ້າງ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງນໍາໃຊ້ຫຼັກການໃນການເຮັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ 100% ຜ່ານມະນຸດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມີ 0.1 ເປີເຊັນຂອງຫົວໃຈແຕ່ລະດວງຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນວິທີການທີ່ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດພາລະກິດ ແລະ ພຣະເຈົ້າຕ້ອງກະທໍາການ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງພຣະອົງ. ແນ່ນອນ ນີ້ຍັງແມ່ນສະຕິປັນຍາໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງນີ້ແລ້ວບໍ?

ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເຮົາເປີດເຜີຍຄວາມເລິກລັບຂອງເຮົາໂດຍກົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄວາມປະສົງຂອງເຮົາຊັດເຈນຂຶ້ນໃນເນື້ອໜັງ ພວກເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນສິ່ງນັ້ນ; ພວກເຈົ້າຟັງສຽງ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງພວກມັນ. ເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ. ເຖິງວ່າເຮົາຈະຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ ແຕ່ເຮົາບໍ່ສາມາດເຮັດພາລະກິດແຫ່ງພັນທະກິດຂອງເນື້ອໜັງໄດ້”. ໃນດ້ານໜຶ່ງ, ຍ້ອນຄວາມກະດ້າງຂອງພວກເຂົາ ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນລິເລີ່ມຮ່ວມມືກັບພຣະເຈົ້າ; ໃນອີກດ້ານ, ພຣະເຈົ້າແມ່ນເປີດເຜີຍໃບໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມສັກສິດຂອງພຣະອົງໃນເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ຍ້ອນມະນຸດມີວຸດທິພາວະທີ່ຕໍ່າຫຼາຍ, ການເປີດເຜີຍຄວາມສັກສິດໃນຊ່ວງໄລຍະທີ່ພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນເນື້ອໜັງຈຶ່ງອີງຕາມຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນການຍອມຮັບມັນເທົ່ານັ້ນ. ໃນໄລຍະນີ້ຂອງພາລະກິດ, ຄົນສ່ວນຫຼາຍຍັງຄົງບໍ່ສາມາດຍອມຮັບມັນໄດ້ຢ່າງສົມບູນ ເຊິ່ງພຽງພໍທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຮັບມັນໄດ້ສໍ່າໃດ. ສະນັ້ນ, ໃນໄລຍະພາລະກິດນີ້ ຄວາມສັກສິດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ດັ່ງເດີມທັງໝົດຂອງມັນ; ຄວາມສັກສິດພຽງແຕ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ບາງສ່ວນເລັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພາລະກິດໃນອະນາຄົດນັ້ນ, ຄວາມສັກສິດຈະຖືກເປີດເຜີຍເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມສະພາບການຂອງການຟື້ນຟູຂອງມວນມະນຸດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄວາມສັກສິດບໍ່ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍ; ກົງກັນຂ້າມ, ຄວາມສັກສິດແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດມີມາໂດຍທໍາມະຊາດ ແລະ ມັນບໍ່ຄືກັບວຸດທິພາວະຂອງມະນຸດ.

ການສ້າງມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນມີຈຸດປະສົງ ແລະ ຄວາມໝາຍ, ດ້ວຍເຫດນີ້ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຖ້າມວນມະນຸດຖືກທໍາລາຍທັງໝົດດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາ, ແລ້ວແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມສໍາຄັນຂອງການຊົງສ້າງສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຂອງເຮົາ?” ຫຼັງຈາກມະນຸດໄດ້ເສື່ອມຊາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງແຜນຮັບເອົາພວກເຂົາຈໍານວນໜຶ່ງ ເພື່ອຄວາມສຸກຂອງພຣະອົງ; ມັນບໍ່ແມ່ນເຈດຕະນາຂອງພຣະອົງ ທີ່ມະນຸດທຸກຄົນຈະຖືກທໍາລາຍ ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກກໍາຈັດເມື່ອລະເມີດຕໍ່ພຣະດໍາລັດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ; ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກ່ອນໜ້ານີ້, ສິ່ງນັ້ນຈະບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງ. ກໍຍ້ອນຄໍາເວົ້າທີ່ວ່າ “ບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງ” ນີ້ແຫຼະ, ສະຕິປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ. ມີຫຍັງທີ່ສໍາຄັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄປກວ່ານີ້ບໍ ນອກຈາກການເວົ້າ ແລະ ການກະທໍາພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານວີທີທາງຕ່າງໆເພື່ອຂ້ຽນຕີ, ພິພາກສາ ແລະ ໂຈມຕີທຸກຄົນ ເພື່ອພຽງຫວັງຄັດເລືອກເອົາຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ? ຍ້ອນວິທິການນີ້ ການກະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ການສ້າງມະນຸດກໍຈຶ່ງມີຄວາມໝາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີການເວົ້າວ່າ ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ພຽງແຕ່ລອຍຜ່ານພວກເຂົາ; ນີ້ກໍເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍ ແລະ ສິ່ງນີ້ແມ່ນຄວາມເປັນຈິງກ່ຽວກັບສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະອົງ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 8

ຕໍ່​ໄປ:ບົດເສີມທີ: ບົດທີ 1

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ