​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ກ່ຽວກັບພຣະຄຳພີ (2)

ພຣະຄຳພີຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະສັນຍາເດີມ ແລະ ໃໝ່. ພວກເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າ “ພຣະສັນຍາ” ໝາຍເຖິງຫຍັງ? “ພຣະສັນຍາ” ໃນພຣະສັນຍາເດີມມາຈາກຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເຢໂຮວາທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອັນ ໃນຕອນທີ່ພຣະອົງຂ້າຊາວອີຢິບ ແລະ ຊ່ວຍຊາວອິດສະຣາເອັນຈາກຟາຣະໂອ. ແນ່ນອນ, ເຄື່ອງພິສູດຂອງຄຳໝັ້ນສັນຍານີ້ແມ່ນເລືອດຂອງແກະທີ່ທາໄວ້ເທິງຂອບປະຕູ ໂດຍທີ່ພຣະເຈົ້າສ້າງຄຳໝັ້ນສັນຍາກັບມະນຸດ ເຊິ່ງເປັນຄຳໝັ້ນສັນຍາທີ່ວ່າ ທຸກຄົນທີ່ມີເລືອດແກະຢູ່ເທິງ ແລະ ຂ້າງຂອບປະຕູແມ່ນຊາວອິດສະຣາເອັນ,​ ພວກເຂົາແມ່ນຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະ ພວກເຂົາຈະຖືກພຣະເຢໂຮວາລະເວັ້ນ (ຍ້ອນວ່າ ໃນຕອນນັ້ນ ພຣະເຢໂຮວາກຳລັງຈະຂ້າບຸດຊາຍກົກທັງໝົດຂອງອີຢິບ ລວມທັງແກະ ແລະ ງົວຄວາຍຫົວປີ) ຄຳໝັ້ນສັນຍານີ້ມີຄວາມໝາຍຢູ່ສອງລະດັບ. ບໍ່ມີຄົນໃດ ຫຼື ສັດໂຕໃດຂອງອີຢິບທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະເຢໂຮວາ; ພຣະອົງຈະຂ້າບຸດຊາຍກົກ ລວມທັງແກະ ແລະ ງົວຄວາຍຫົວປີທັງໝົດ. ສະນັ້ນ ໃນໜັງສືຫຼາຍເຫຼັ້ມແຫ່ງການທໍານວາຍ, ມັນຈຶ່ງຖືກທຳນວາຍລ່ວງໜ້າໄວ້ວ່າ ຊາວອີຢິບຈະຖືກຕີສອນຢ່າງຮຸນແຮງ ເຊິ່ງເປັນຜົນມາຈາກຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍໃນລະດັບທຳອິດຂອງຄຳໝັ້ນສັນຍາ. ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຂ້າບຸດຊາຍກົກຂອງອີຢິບ ແລະ ສັດລ້ຽງຫົວປີທັງໝົດຂອງອີຢິບ ແລະ ພຣະອົງລະເວັ້ນຊາວອິດສະຣາເອັນທັງໝົດ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ທຸກຄົນທີ່ເກີດຈາກດິນແດນແຫ່ງອິດສະຣາເອັນແມ່ນຖືກພຣະເຢໂຮວາຮັກສາໄວ້ ແລະ ຈະຖືກລະເວັ້ນທຸກຄົນ; ພຣະອົງປາຖະໜາທີ່ຈະປະຕິບັດພາລະກິດໄລຍະຍາວໃນພວກເຂົາ ແລະ ສ້າງຄຳໝັ້ນສັນຍາກັບພວກເຂົາ ໂດຍໃຊ້ເລືອດແກະ. ຈາກຕອນນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ພຣະເຢໂຮວາຈະບໍ່ຂ້າຊາວອິດສະຣາເອັນ ແລະ ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາຈະເປັນຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ. ທ່າມກາງສິບສອງຊົນເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອັນ, ພຣະອົງຈະເລີ່ມລົງມືປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບຍຸກແຫ່ງພຮະບັນຍັດທັງໝົດ, ພຣະອົງຈະເປີດພຣະບັນຍັດທຸກຂໍ້ຂອງພຣະອົງອອກໃຫ້ກັບຊາວອິດສະຣາເອັນ ແລະ ເລືອກເອົາຜູ້ປະກາດພຣະທຳ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາຈະຢູ່ໃນຈຸດສູນກາງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢໂຮວາສ້າງຕັ້ງຄຳໝັ້ນສັນຍາກັບພວກເຂົາ ນັ້ນກໍຄື: ນອກຈາກຍຸກນີ້ແລ້ວ ຈະໄດ້ມີການປ່ຽນໄປ, ພຣະອົງຈະປະຕິບັດພາລະກິດທ່າມກາງຄົນທີ່ຖືກເລືອກເທົ່ານັ້ນ. ຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຢໂຮວາແມ່ນປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ ຍ້ອນມັນເຮັດຂຶ້ນດ້ວຍເລືອດ ແລະ ສ້າງຂຶ້ນກັບປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງເລືອກ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນໄປກວ່ານັ້ນກໍຄື ພຣະອົງໄດ້ເລືອກຂອບເຂດ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ເໝາະສົມເພື່ອເລີ່ມລົງມືປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບຍຸກທັງໝົດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງເຫັນຄຳໝັ້ນສັນຍາເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນເປັນພິເສດ. ສິ່ງນີ້ຄືຄວາມໝາຍລະດັບທີສອງຂອງຄຳໝັ້ນສັນຍາ. ຍົກເວັ້ນປະຖົມມະການ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສ້າງຄຳໝັ້ນສັນຍາ, ໜັງສືອື່ນໆທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະສັນຍາເດີມໄດ້ບັນທຶກພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທ່າມກາງຊາວອິດສະຣາເອັນ ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ສ້າງຄຳໝັ້ນສັນຍາ. ແນ່ນອນ ມີການບັນທຶກບາງເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບຊາວຕ່າງຊາດ, ແຕ່ໂດຍລວມແລ້ວ ພຣະສັນຍາເດີມແມ່ນບັນທຶກພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນອິດສະຣາເອັນ. ຍ້ອນຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຢໂຮວາທີ່ມີກັບຊາວອິດສະຣາເອັນ, ໜັງສືທີ່ຂຽນຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ພຣະສັນຍາເດີມ”. ໜັງສືເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຕັ້ງຊື່ຕາມຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຢໂຮວາທີ່ມີກັບຊາວອິດສະຣາເອັນ.

ພຣະສັນຍາໃໝ່ຖືກຕັ້ງຊື່ຕາມພຣະໂລຫິດທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລັ່ງອອກເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງ. ຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະເຢຊູຄື: ຜູ້ຄົນຕ້ອງເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພື່ອຄວາມຜິດບາບຂອງພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບໂດຍການຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະ ເກີດໃໝ່ຜ່ານທາງພຣະອົງ ແລະ ຈະບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນບາບອີກຕໍ່ໄປ; ຜູ້ຄົນຕ້ອງເຊື່ອໃນພຣະອົງເພື່ອຮັບເອົາຄວາມກະລຸນາ ແລະ ຈະບໍ່ໄດ້ທົນທຸກທໍລະມານໃນນະລົກຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຕາຍໄປ. ໜັງສືທຸກເຫຼັ້ມທີ່ຂຽນຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນແມ່ນມາຈາກຄຳໝັ້ນສັນຍານີ້ ແລະ ໜັງສືທັງໝົດບັນທຶກພາລະກິດ ແລະ ຖ້ອຍຄຳທີ່ປາກົດຢູ່ໃນໜັງສືນັ້ນໆ. ໜັງສືເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ບັນທຶກນອກເໜືອໄປກວ່າຄວາມລອດພົ້ນແຫ່ງການຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຫຼື ຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ພວກມັນທັງໝົດເປັນໜັງສືທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນໂດຍອ້າຍນ້ອງໃນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເຊິ່ງມີປະສົບການ. ສະນັ້ນ, ໜັງສຶເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຖືກຕັ້ງຊື່ຂຶ້ນຕາມຄຳໝັ້ນສັນຍາເຊັ່ນກັນ ນັ້ນກໍຄື: ພວກມັນຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະສັນຍາໃໝ່. ພຣະສັນຍາທັງສອງນີ້ລວມເອົາແຕ່ຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະ ຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດ ແລະ ບໍ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັນກັບຍຸກສຸດທ້າຍ. ສະນັ້ນ, ພຣະຄຳພີຈຶ່ງບໍ່ເປັນປະໂຫຍດຫຍັງຫຼາຍສຳລັບຜູ້ຄົນໃນປັດຈຸບັນທີ່ຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ຢ່າງຫຼາຍທີ່ສຸດ, ມັນກໍໃຊ້ເປັນບ່ອນອ້າງອີງຊົ່ວຄາວ ແຕ່ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ມັນມີຄຸນຄ່າໃນການນໍາໃຊ້ແຕ່ພຽງໜ້ອຍດຽວ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ຜູ້ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາຍັງເກັບຮັກສາໄວ້ເປັນຂອງມີຄ່າທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຄຳພີ; ພວກເຂົາຮູ້ພຽງແຕ່ວິທີການອະທິບາຍພຣະຄຳພີ ແລະ ບໍ່ຮູ້ເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຂອງມັນຢ່າງເປັນພື້ນຖານ. ທ່າທີຂອງພວກເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຳພີຄື: ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີແມ່ນຖືກຕ້ອງ, ມັນບໍ່ມີຄວາມບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຂໍ້ຜິດພາດເລີຍ. ຍ້ອນພວກເຂົາໄດ້ກຳນົດກ່ອນວ່າ ພຣະຄຳພີຖືກຕ້ອງ ແລະ ປາສະຈາກຂໍ້ຜິດພາດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງສຶກສາ ແລະ ສຳຫຼວດມັນດ້ວຍຄວາມສົນໃຈເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ຂັ້ນຕອນໃນປັດຈຸບັນຂອງພາລະກິດບໍ່ໄດ້ຖືກທຳນວາຍໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ. ບໍ່ເຄີຍມີການກ່າວເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະເລີຍທີ່ເປັນຈຸດມືດທີ່ສຸດຂອງທຸກບ່ອນ ຍ້ອນນີ້ແມ່ນພາລະກິດຫຼ້າສຸດ. ເນື່ອງຈາກວ່າຍຸກແຫ່ງພາລະກິດແຕກຕ່າງກັນ ແມ່ນແຕ່ພຣະເຢຊູເອງກໍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າ ຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດນີ້ຈະຖືກກະທຳໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຜູ້ຄົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະສາມາດສຳຫຼວດເພື່ອຄົ້ນພົບຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດນີ້ເຊິ່ງຢູ່ໃນພຣະຄຳພີໄດ້ແນວໃດ?

ຄົນສ່ວນຫຼາຍທີ່ອະທິບາຍພຣະຄຳພີນໍາໃຊ້ຂໍ້ສະຫຼຸບອີງຕາມເຫດຜົນ ແລະ ບໍ່ມີເບື້ອງຫຼັງຕາມຄວາມເປັນຈິງເລີຍ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ນໍາໃຊ້ເຫດຜົນເພື່ອສະຫຼຸບຄວາມໃນຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງ. ປີແລ້ວປີເລົ່າ ກໍບໍ່ມີໃຜທີ່ກ້າວິເຄາະພຣະຄຳພີຢ່າງລະອຽດ ຫຼື ກ້າ “ປະຕິເສດ” ພຣະຄຳພີເລີຍ, ເພາະໜັງສຶເຫຼັ້ມນີ້ເປັນໜັງສຶທີ່ສັກສິດ ແລະ ຜູ້ຄົນນະມັດສະການເໝືອນດັ່ງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນມາເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ສົນໃຈ ແລະ ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຄົ້ນພົບເລື່ອງລາວພາຍໃນພຣະຄຳພີເລີຍ. ພວກເຮົາເວົ້າວ່າ ເຊີດຊູບູຊາພຣະຄຳພີກໍຄືການນະມັດສະການຮູບບູຊາ ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ເຊື່ອທີ່ເຫຼື້ອມໃສຄົນໃດກ້າທີ່ຈະເຫັນໃນລັກສະນະນີ້ ແລະ ພວກເຂົາຈະເວົ້າກັບເຈົ້າວ່າ “ອ້າຍນ້ອງເອີຍ! ຢ່າເວົ້າແບບນັ້ນ, ມັນຊ່າງເປັນສິ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງເຫຼືອເກີນ! ເຈົ້າສາມາດໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?” ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຈະນໍາຄຳເວົ້າທີ່ເຈັບປວດມາໃຊ້: “ໂອ ພຣະເຢຊູຜູ້ຊົງເມດຕາເອີຍ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ, ຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ພຣະອົງອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງເຂົາດ້ວຍເທີດ ຍ້ອນພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຮັກມະນຸດ ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ, ກະລຸນາສະແດງຄວາມເມດຕາໃຫ້ກັບພວກຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເທີດ, ອາແມນ.” ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ບົ່ງບອກວ່າ ພວກເຂົາ “ຈອມປອມ” ສໍ່າໃດ; ຈະໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຮັບຄວາມຈິງຢ່າງງ່າຍດາຍໄດ້ແນວໃດ? ຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວຢ່າງແຮງ. ບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະກ້າຄິດວ່າ ພຣະຄຳພີສາມາດຖືກເປື້ອນເປິະດ້ວຍຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ ແລະ ແນວຄິດຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ມີໃຜທີ່ສາມາດເຫັນຂໍ້ບົກຜ່ອງນີ້. ບາງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີແມ່ນປະສົບການ ແລະ ຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດ,​ ບາງສິ່ງກໍແມ່ນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ນອກຈາກນັ້ນກໍຍັງມີການປົນເຈືອດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງມະນຸດອີກດ້ວຍ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍແຊກແຊງໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ກໍມີຂອບເຂດ ນັ້ນກໍຄື: ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ສາມາດເກີນກວ່າຄວາມຄິດຂອງຄົນປົກກະຕິ ແລະ ຖ້າພວກມັນເກີນ ພວກມັນກໍກຳລັງແຊກແຊງ ແລະ ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ເກີນກວ່າຄວາມຄິດຂອງມະນຸດປົກກະຕິແມ່ນພາລະກິດຂອງຊາຕານ ຍ້ອນມັນປົດຜູ້ຄົນອອກຈາກໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ມັນເປັນພາລະກິດຂອງຊາຕານ ແລະ ຖືກຄວບຄຸມໂດຍຊາຕານ ແລະ ໃນເວລານີ້ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າປະຕິບັດແບບນັ້ນ. ບາງຄັ້ງ ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບາງຄົນຖາມວ່າ “ມັນຖືກຕ້ອງບໍທີ່ຈະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍປະຕິບັດພາລະກິດແບບນັ້ນແບບນີ້?” ເຮົາເບິ່ງວຸດທິພາວະຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເວົ້າວ່າ “ຖືກຕ້ອງແລ້ວ!” ຍັງມີບາງຄົນທີ່ເວົ້າວ່າ “ຖ້າຂ້ານ້ອຍປະຕິບັດພາລະກິດໃນລັກສະນະແບບນັ້ນແບບນີ້, ສະພາວະຂອງຂ້ານ້ອຍປົກກະຕິແມ່ນບໍ?” ແລ້ວເຮົາເວົ້າວ່າ “ແມ່ນແລ້ວ! ມັນປົກກະຕິ, ປົກກະຕິເປັນພິເສດເລີຍ!” ຄົນອື່ນເວົ້າວ່າ “ມັນຖືກຕ້ອງບໍທີ່ເຮົາຈະປະຕິບັດພາລະກິດໃນລັກສະນະນີ້?” ແລ້ວເຮົາເວົ້າວ່າ “ບໍ່!” ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ “ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງຖືກຕ້ອງສຳລັບລາວ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບຂ້ານ້ອຍ?” ແລ້ວເຮົາເວົ້າວ່າ “ເພາະສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງເຮັດແມ່ນມາຈາກຊາຕານ, ມັນເປັນສິ່ງລົບກວນ ແລະ ແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງແຮງບັນດານໃຈຂອງເຈົ້າກໍຊົ່ວຊ້າ.” ຍັງມີບາງເວລາທີ່ພາລະກິດບໍ່ໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງພຽງພໍ ແລະ ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ. ບາງຄົນຖາມເຮົາວ່າ ມັນຖືກຕ້ອງບໍທີ່ຈະປະຕິບັດພາລະກິດໃນລັກສະນະນັ້ນ ແລະ ເມື່ອເຮົາເຫັນວ່າ ການກະທຳຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ຂັດຂວາງພາລະກິດແຫ່ງອະນາຄົດ, ເຮົາບອກວ່າ ມັນດີງາມແລ້ວ. ພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມອບຂອບເຂດໃຫ້ກັບຜູ້ຄົນ; ຜູ້ຄົນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໂດຍໃສ່ໃຈກັບລາຍລະອຽດທຸກຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງໄວ້ ຍ້ອນຜູ້ຄົນປະກອບດ້ວຍຄວາມຄິດ ແລະ ຈຸດອ່ອນທີ່ປົກກະຕິ ແລະ ພວກເຂົາກໍມີຄວາມຕ້ອງການທາງເນື້ອໜັງບາງຢ່າງ, ພວກເຂົາມີບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ດ້ວຍພື້ນຖານແລ້ວ ສະໝອງຂອງພວກເຂົາມີຄວາມຄິດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ມີວິທີຄວບຄຸມ. ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາຮຽກຮ້ອງຈາກຜູ້ຄົນກໍມີຂໍ້ຈຳກັດ. ບາງຄົນເຊື່ອວ່າ ພຣະທຳຂອງເຮົາບໍ່ແຈ່ມແຈ້ງ, ເຮົາກຳລັງບອກພວກເຂົາໃຫ້ປະຕິບັດຕາມວິທີໃດກໍໄດ້ ນັ້ນກໍຍ້ອນເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ມັນມີຂອບເຂດທີ່ເໝາະສົມໃນເງື່ອນໄຂທີ່ຈຳເປັນຂອງເຮົາ. ຖ້າມັນເປັນໄປຕາມທີ່ເຈົ້າຈິນຕະນາການ,​ ຖ້າເຮົາຮຽກຮ້ອງທຸກຄົນໃນແບບດຽວກັນໂດຍບໍ່ມີການຍົກເວັ້ນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາທັງໝົດບັນລຸວຸດທິພາວະດຽວກັນ ແລ້ວມັນກໍຈະບໍ່ເກີດຜົນຫຍັງທັງໝົດ. ນີ້ແມ່ນການຮຽກຮ້ອງໃນສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ແລະ ມັນເປັນຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຕາມສະພາບການຕົວຈິງຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ອີງຕາມຄວາມສາມາດທີ່ມີມາຕັ້ງແຕ່ເກີດຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ຍັງເປັນຫຼັກການແຫ່ງການເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດ ນັ້ນກໍຄື ເຈົ້າຕ້ອງດຳເນີນການຢ່າງຊ້າໆ, ປ່ອຍໃຫ້ເປັນໄປຕາມທຳມະຊາດ; ມີພຽງແຕ່ເມື່ອເຈົ້າກ່າວຄວາມຈິງໃຫ້ກັບບາງຄົນຢ່າງຊັດເຈນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ ແລະ ມີພຽງແຕ່ເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະສາມາດບໍ່ສົນໃຈພຣະຄຳພີໄດ້. ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດຂັ້ນຕອນນີ້ ແມ່ນໃຜຈະສາມາດທຳລາຍທຳນຽມນີ້ໄດ້? ແມ່ນໃຜທີ່ຈະສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດໃໝ່? ແມ່ນໃຜທີ່ຈະສາມາດຄົ້ນພົບເສັ້ນທາງໃໝ່ ເຊິ່ງຢູ່ນອກພຣະຄຳພີ? ເພາະແນວຄິດຕາມປະເພນີຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ຈັນຍາບັນແບບສັກດີນາເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຫຼາຍ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະປະຖິ້ມສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍພວກເຂົາເອງໄດ້ ຫຼື ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະເຮັດເລີຍ. ນັ້ນບໍ່ກ່າວເຖິງວິທີທີ່ຜູ້ຄົນໃນປັດຈຸບັນຖືກຄວບຄຸມໂດຍຂໍ້ພຣະທຳບາງຂໍ້ທີ່ຕາຍແລ້ວ ເຊິ່ງເປັນພຣະທຳທີ່ໄດ້ຄອບຄອງຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະເຕັມໃຈປະຖິ້ມພຣະຄຳພີໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົາຈະຍອມຮັບຫົນທາງທີ່ຢູ່ນອກພຣະຄຳພີຢ່າງງ່າຍດາຍໄດ້ແນວໃດ? ຍົກເວັ້ນເຈົ້າຈະສາມາດກ່າວເຖິງເລື່ອງລາວພາຍໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ, ເພື່ອວ່າທຸກຄົນຈະໄດ້ເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນທີ່ສຸດ. ນີ້ກໍຍ້ອນວ່າ ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ພາຍໃນສາສະໜາເຄົາລົບພຣະຄຳພີ ແລະ ບູຊາມັນເໝືອນດັ່ງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຍັງພະຍາຍາມຈຳກັດພຣະເຈົ້າພາຍໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ມັນຍິ່ງຖືກກັບກໍລະນີທີ່ວ່າ ພວກເຂົາພຽງແຕ່ບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ ຫຼັງຈາກພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະເຈົ້າໃສ່ໄມ້ກາງແຂນອີກຄັ້ງ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ກ່ຽວກັບພຣະຄຳພີ (1)

ຕໍ່​ໄປ:ກ່ຽວກັບພຣະຄຳພີ (3)

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ