ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ພຣະທຳເຖິງຄົນໜຸ່ມ ແລະ ຄົນເຖົ້າ

ເຮົາໄດ້ດຳເນີນພາລະກິດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ໄດ້ຍ່າງຢູ່ທ່າມກາງມວນມະນຸດເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ແຕ່ວ່າ ຜູ້ຄົນບໍ່ຄ່ອຍມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພາບຫຼັກຂອງເຮົາ ແລະ ອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ ແລະ ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຢ່າງລະອຽດເຖິງພາລະກິດທີ່ເຮົາປະຕິບັດ. ຜູ້ຄົນຍັງຂາດເຂີນຫຼາຍ, ພວກເຂົາຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຮົາປະຕິບັດຢູ່ສະເໝີ ແລະ ພວກເຂົາກໍ່ປ້ອງກັນຢູ່ຕະຫຼອດຄືກັບວ່າພວກເຂົາຢ້ານຢ່າງສຸດຂີດວ່າເຮົາຈະນຳເອົາພວກເຂົາໄປສູ່ອີກສະຖານະການໜຶ່ງ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈພວກເຂົາອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງມີທັດສະນະຄະຕິແບບບໍ່ພໍໃຈກັບເຮົາ ຄຽງຄູ່ໄປກັບຄວາມລະມັດລະວັງຢ່າງໃຫຍ່ຢູ່ສະເໝີ. ນີ້ກໍ່ຍ້ອນວ່າຄົນມາເຖິງປັດຈຸບັນໂດຍບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງພາລະກິດທີ່ເຮົາປະຕິບັດ ແລະ ພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ສັບສົນເປັນພິເສດດ້ວຍພຣະທຳທີ່ເຮົາກ່າວກັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຖືພຣະທຳຂອງເຮົາໄວ້ໃນກໍາມືຂອງພວກເຂົາ ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາຄວນຕັ້ງໃຈເຊື່ອພຣະທໍາເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ຫຼື ພວກເຂົາຄວນລັງເລໃຈທີ່ຈະລືມມັນ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາຄວນນຳເອົາພວກມັນໄປປະຕິບັດຕາມ ຫຼື ວ່າພວກເຂົາຄວນລໍຖ້າ ແລະ ເບິ່ງໄປກ່ອນ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາຄວນປະຖິ້ມທຸກຢ່າງ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍ່ຕິດຕາມຢ່າງກ້າຫານ ຫຼື ວ່າພວກເຂົາຄວນສືບຕໍ່ເປັນກັນເອງກັບພຣະທຳເໝືອນດັ່ງແຕ່ກ່ອນ. ໂລກພາຍໃນຂອງຄົນນັ້ນສັບສົນຫຼາຍ ແລະ ພວກເຂົາສະຫຼາດແກມໂກງຫຼາຍ. ຍ້ອນວ່າຄົນບໍ່ສາມາດເຫັນພຣະທຳຂອງເຮົາໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນພວກມັນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ພວກເຂົາຫຼາຍຄົນມີຊ່ວງເວລາທີ່ຍາກລຳບາກໃນການປະຕິບັດຕາມພວກມັນ ແລະ ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການວາງຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ. ເຮົາເຂົ້າໃຈຄວາມຍາກລຳບາກຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງສຸດຊຶ້ງ. ເມື່ອດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເນື້ອໜັງກໍ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກເວັ້ນຄວາມອ່ອນແອນັ້ນໄດ້ ແລະ ມີຫຼາຍປັດໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າລຳບາກ. ພວກເຈົ້າລ້ຽງດູຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າ, ໃຊ້ເວລາເຮັດວຽກຢ່າງໜັກ ແລະ ເວລາຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງຍາກລຳບາກ. ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍປະການໃນການດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ ອັນນີ້ເຮົາບໍ່ປະຕິເສດ ແລະ ແນ່ນອນຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງເຮົາຕໍ່ພວກເຈົ້ານັ້ນແມ່ນອີງຕາມຄວາມຍາກລຳບາກຂອງພວກເຈົ້າ. ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງໃນພາລະກິດທີ່ເຮົາປະຕິບັດແມ່ນອີງຕາມວຸດທິພາວະຕົວຈິງຂອງພວກເຈົ້າທັງໝົດ. ບາງທີເມື່ອຄົນເຮັດວຽກໃນອະດີດ ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕໍ່ພວກເຈົ້ານັ້ນອາດປະກອບດ້ວຍອົງປະກອບຂອງຄວາມເລີດເກີນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຄວນຮູ້ໄວ້ວ່າເຮົາບໍ່ເຄີຍມີຂໍ້ຮຽກຮ້ອງທີ່ຫຼາຍເກີນໄປຕໍ່ພວກເຈົ້າໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວ ແລະ ປະຕິບັດ. ທັງໝົດຖືກຮຽກຮ້ອງອີງຕາມທຳມະຊາດ, ເນື້ອໜັງຂອງຄົນ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ. ພວກເຈົ້າຄວນຮູ້ ແລະ ເຮົາສາມາດບອກພວກເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເຮົາບໍ່ຄັດຄ້ານຄວາມຄິດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ທຳມະຊາດດັ່ງເດີມຂອງພວກເຂົາ. ເປັນຍ້ອນຄົນບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າມາດຕະຖານແຫ່ງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງເຮົາຕໍ່ພວກເຂົານັ້ນແມ່ນຫຍັງແທ້, ພວກເຂົາທັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍເດີມແຫ່ງພຣະທຳຂອງເຮົາຈົນເຖິງປັດຈຸບັນນີ້, ຄົນຍັງສົງໃສໃນພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ມີຄົນບໍ່ຮອດເຄິ່ງທີ່ເຊື່ອພຣະທຳຂອງເຮົາ. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນຄົນທີ່ໍບໍ່ເຊື່ອ ແລະ ຫຼາຍກວ່ານັ້ນແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ມັກຟັງເຮົາ “ເລົ່າເລື່ອງ.” ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ມີຫຼາຍຄົນທີ່ເຫັນວ່າເປັນເລື່ອງຕະຫຼົກ. ເຮົາຂໍເຕືອນພວກເຈົ້າວ່າ: ພຣະທຳຂອງເຮົາຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາແລ້ວ, ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມທິວທັດອັນງົດງາມແຫ່ງອານາຈັກ ແຕ່ຖືກອັດປະຕູຕັນໄວ້ຢູ່ນອກປະຕູນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຮົາກຳຈັດເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ. ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຫຍ້າເຂົ້ານົກທີ່ຖືກເຮົາກຽດຊັງ ແລະ ປະຕິເສດບໍ? ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເຫັນເຮົາໄດ້ແນວໃດ ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບໃນການກັບມາຂອງເຮົາຢ່າງມີຄວາມສຸກໄດ້ບໍ? ເຮົາຂໍບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ພາຍຫຼັງທີ່ຊາວນີເນເວໄດ້ຍິນພຣະທຳອັນໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຢໂຮວາແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍ່ກັບໃຈທັນທີໂດຍການນຸ່ງຊຸດກະສອບ ແລະ ໂຮຍຂີ້ເທົ່າ. ເປັນຍ້ອນພວກເຂົາເຊື່ອໃນພຣະທຳຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມຫວາດຫວັ່ນ ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບໃຈດ້ວຍການນຸ່ງຊຸດກະສອບ ແລະ ໂຮຍຂີ້ເທົ່າ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນປັດຈຸບັນນີ້ເຊື່ອໃນພຣະທຳຂອງເຮົາເຊັ່ນກັນ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນຍັງເຊື່ອວ່າ ໃນວັນນີ້ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ທັດສະນະຄະຕິຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ມີຫຍັງ, ມີແຕ່ຄວາມບໍ່ເຄົາລົບ ຄືກັບວ່າພວກເຈົ້າພວມກຳລັງສັງເກດເບິ່ງພຣະເຢຊູຜູ້ທີ່ປະສູດຢູ່ປະເທດຢູດາເມື່ອຫຼາຍພັນປີກ່ອນ ແລະ ປັດຈຸບັນນີ້ໄດ້ລົງມາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ເຮົາເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຖິງຄວາມຫຼອກລວງທີ່ມີຢູ່ພາຍໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າສ່ວນຫຼາຍຕິດຕາມເຮົາດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ແລະ ໄດ້ສະແຫວງຫາເຮົາຈາກຄວາມຫວ່າງເປົ່າ. ເມື່ອຄວາມປາດຖະໜາທີສາມຂອງພວກເຈົ້າແຕກສະຫຼາຍ, ສຳລັບຊີວິດອັນສະຫງົບສຸກ ແລະ ແສນສຸກ ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງພວກເຈົ້າກໍ່ສູນສິ້ນໄປເຊັ່ນກັນ. ຄວາມຫຼອກລວງທີ່ມີຢູ່ໃນ ຫົວໃຈແຕ່ລະດວງຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍອອກມາຜ່ານຄຳເວົ້າ ແລະ ການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າເອງ. ເວົ້າຕາມຕົງ, ພວກເຈົ້າພຽງຢາກຮູ້ຢາກເຫັນກ່ຽວກັບເຮົາ, ບໍ່ຢໍາເກງ; ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົນໃຈລີ້ນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າຄວບຄຸມພຶດຕິກຳຂອງພວກເຈົ້າໜ້ອຍລົງ. ສະນັ້ນ, ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົ້າເປັນແນວໃດແທ້? ແມ່ນຄວາມເຊື່ອແທ້ບໍ? ພວກເຈົ້າພຽງໃຊ້ພຣະທຳຂອງເຮົາເພື່ອກຳຈັດຄວາມກັງວົນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ບັນເທົາຄວາມເບື່ອໜ່າຍຂອງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອຕື່ມເຕີມບ່ອນຫວ່າງທີ່ຍັງເຫຼືອໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຕັມ. ມີໃຜໃນພວກເຈົ້າທີ່ນຳເອົາພວກມັນໄປປະຕິບັດຕາມແດ່? ໃຜແດ່ມີຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ? ເຈົ້າມັກເອີ້ນພຣະເຈົ້າວ່າ ເປັນພຣະອົງທີ່ເບິ່ງເຫັນເລິກເຂົ້າໄປໃນຫົວໃຈຂອງຄົນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຈົ້າເອີ້ນຫາຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ເຂົ້າກັນກັບເຮົາແນວໃດ? ເມື່ອເຈົ້າຮ້ອງຫາເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງປະຕິບັດໃນທາງນັ້ນ? ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຮັກທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງການຕອບແທນເຮົາ? ການອຸທິດທີ່ອອກມາຈາກປາກພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໜ້ອຍ, ແລ້ວການເສຍສະລະ ແລະ ການທຳດີຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຢູ່ໃສ? ຖ້າຄຳເວົ້າຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ມາເຖິງຫູຂອງເຮົາ, ແລ້ວຈະໃຫ້ເຮົາຊັງພວກເຈົ້າຢ່າງແຮງໄດ້ແນວໃດ? ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອໃນເຮົາຈິງແທ້, ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຕົກຢູ່ໃນສະພາວະລຳບາກໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າມີລັກສະນະຊຶມເສົ້າຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງພວກເຈົ້າ ຄືກັບວ່າພວກເຈົ້າຢູ່ໃນການທົດລອງຈາກແດນມໍລະນາ. ພວກເຈົ້າບໍ່ມີພະລັງໃດໆ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າແບບໄຮ້ສາລະກ່ຽວກັບສຽງຢູ່ພາຍໃນພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າຍັງເຕັມໄປດ້ວຍການຈົ່ມວ່າ ແລະ ການສາບແຊ່ງ. ພວກເຈົ້າຂາດຄວາມໝັ້ນໃຈໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າປະຕິບັດມາດົນແລ້ວ ແລະ ຄວາມໝັ້ນໃຈເດີມຂອງພວກເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຕິດຕາມຈົນເຖິງທີ່ສຸດໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າຈະຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດໃນທາງນີ້ໄດ້ແນວໃດ?

ເຖິງແມ່ນວ່າພາລະກິດຂອງເຮົາຈະເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍສໍາລັບພວກເຈົ້າ, ພຣະທຳຂອງເຮົາໄດ້ສູນຫາຍໄປໃນພວກເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ມີຜົນຫຍັງຕໍ່ຕົວພວກເຈົ້າອີກ. ເປັນການຍາກທີ່ຈະຫາສິ່ງສຳລັບຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໂດຍເຮົາ ແລະ ປັດຈຸບັນນີ້ເຮົາເກືອບໝົດຫວັງໃນຕົວພວກເຈົ້າແລ້ວ. ເຮົາໄດ້ຄົ້ນຫາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແຕ່ເປັນການຍາກທີ່ຈະຫາຄົນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້. ເຮົາຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າເຮົາບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ຈະສືບຕໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດໃນຕົວພວກເຈົ້າເລີຍ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຮັກທີ່ຈະຮັກພວກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ນີ້ເປັນຍ້ອນວ່າເຮົາຖືກເຮັດໃຫ້ເບື່ອໜ່າຍດ້ວຍຄວາມສໍາເລັດອັນເລັກນ້ອຍ ແລະ ໜ້າສົມເພດຂອງພວກເຈົ້າມາດົນນານແລ້ວ; ຄືກັບວ່າເຮົາບໍ່ເຄີຍກ່າວຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າເລີຍ ແລະ ບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດພາລະກິດໃນຕົວພວກເຈົ້າ. ຄວາມສຳເລັດຂອງພວກເຈົ້າເປັນຕາໜ່າຍຫຼາຍ, ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍຊື່ສຽງຢູ່ສະເໝີ ແລະ ເກືອບບໍ່ມີຄຸນຄ່າຫຍັງເລີຍ. ເຮົາເກືອບຈະບໍ່ສາມາດພົບເຫັນຄວາມຄ້າຍຄືມະນຸດໃນພວກເຈົ້າ ຫຼື ໄດ້ກິ່ນຫອມຂອງມະນຸດໃນຕົວພວກເຈົ້າອີກ. ກິ່ນຫອມສົດໆຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຢູ່ໃສ? ລາຄາທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຈ່າຍມາເປັນເວລາຫຼາຍປີນັ້ນຢູ່ໃສ? ຜົນໄດ້ຮັບເດຢູ່ໃສ? ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍພົບເຫັນມັນບໍ? ປັດຈຸບັນນີ້ພາລະກິດຂອງເຮົາມີການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່, ເລີ່ມໃຫມ່. ເຮົາຈະດຳເນີນແຜນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ເຮົາຕ້ອງການສ້າງພາລະກິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແມ່ນແລ້ວ ພວກເຈົ້າຍັງກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຂີ້ຕົມຄືແຕ່ກ່ອນ, ຢູ່ໃນນ້ຳທີ່ສົກກະປົກຂອງອະດີດ ແລະ ພິເສດ ແມ່ນບໍ່ໄດ້ຫຼຸຸດພົ້ນຈາກສະຖານະການທີ່ຍາກລຳບາກດັ່ງເດີມຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບຫຍັງຈາກພຣະທຳຂອງເຮົາເທື່ອ. ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກສະຖານທີ່ີ່ທີ່ເປັນຕົມ ແລະ ນ້ຳສົກກະປົກດັ່ງເດີມຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າພຽງແຕ່ຮູ້ຈັກພຣະທຳຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຂອບເຂດແຫ່ງອິດສະລະພາບໃນພຣະທຳຂອງເຮົາ ສະນັ້ນພຣະທຳຂອງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກມັນເປັນຄືປື້ມແຫ່ງການທຳນວາຍທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ. ເຮົາປາກົດຕົວໃນຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວເລີຍ ແລະ ພວກເຈົ້າຮອດບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາຊ້ຳ. ເກືອບເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງພຣະທຳທີ່ເຮົາກ່າວນັ້ນແມ່ນການພິພາກສາພວກເຈົ້າ ແລະ ອີກເຄິ່ງໜຶ່ງນັ້ນມີຜົນສັກສິດ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າທັງໝົດຈະ “ຖືກພັກດັນໃຫ້ໝົດກໍາລັງໃຈ.” ສ່ວນພຣະທຳອີກເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ເຫຼືອແມ່ນພຣະທຳເພື່ອສອນພວກເຈົ້າກ່ຽວກັບຊີວິດ ແລະ ວິທີປະຕິບັດຕົວພວກເຈົ້າເອງ, ແຕ່ເປັນຄືກັບວ່າພວກມັນບໍ່ມີຕົວຕົນສຳລັບພວກເຈົ້າ ແລະ ຄືກັບວ່າພວກເຈົ້າກຳລັງຟັງຄຳເວົ້າຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ມັກຫຼິ້ນ, ເຊິ່ງພວກເຈົ້າຈະຍິ້ມໃຫ້ສະເໝີ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍກັງວົນກ່ຽວກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້; ພວກເຈົ້າໄດ້ສັງເກດການກະທຳຂອງເຮົາຈາກຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ ດັ່ງນັ້ນຕອນນີ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຫັນແສງສະຫວ່າງອີກ, ພວກເຈົ້າກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໜ້າສົງສານຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງການຄືການເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຈົ້າ, ການເຊື່ອຟັງແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ມີຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ເຮົາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຈົ້າໝັ້ນໃຈກັບທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນຮັບເອົາທັດສະນະຄະຕິແຫ່ງການລະເລີຍ ແລະ ພິເສດ ພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນຮັບມືກັບມັນແບບເລືອກເຟັ້ນ, ເຊິ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງໃນເລື່ອງທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ພາລະກິດຂອງເຮົາຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ພາລະກິດຂອງເຮົາສຳເລັດລົງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແລະ ເຮົາໄດ້ມອບພຣະທຳຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງເຮົາໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າ, ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າເວົ້າຫຼິ້ນກັບເຮົາແບບນີ້, ເຮົາກໍ່ພຽງສາມາດມອບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ທັນໄດ້ຮັບ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນນຳເອົາໄປປະຕິບັດໃຫ້ກັບຄອບຄົວຊາວຕາງຊາດເທົ່ານັ້ນ. ມີຫຍັງແນ່ໃນສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນກໍາມືຂອງເຮົາ? ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນກຸ່ມພວກເຈົ້າແມ່ນ “ຄົນໄວຊະລາທີ່ສຸກແລ້ວ” ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະຮັບເອົາພາລະກິດແບບນີ້ຂອງເຮົາ. ພວກເຈົ້າເປັນຄືກັບນົກຮານເຮົາ[ກ] ພຽງໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໄປວັນໆ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາຢ່າງຈິງຈັງ. ຄົນໜຸ່ມໄຮ້ປະໂຫຍດຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ຖືເບົາຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະທຳຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ມັກຊິມອາຫານລົດຊາດດີເລີດໃນງານລ້ຽງຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາເປັນຄືກັບນົກນ້ອຍທີ່ໄດ້ບິນອອກຈາກກົງຂອງມັນເພື່ອບິນໜີໄປໄກແສນໄກ. ຄົນໜຸ່ມ ແລະ ຄົນເຖົ້າປະເພດເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນປະໂຫຍດໃຫ້ເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ບັນດາຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍພ້ອມທີ່ຈະໃຊ້ພຣະທຳຂອງເຮົາຄືກັບບຳນານຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະລົງໄປຢູ່ໃນຫຼຸມຝັງສົບຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່າຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຂົາຕາຍໄປແລ້ວ ວິນຍານຂອງພວກເຂົາຈຶ່່ງຈະສາມາດຂຶ້ນໄປເທິງສະຫວັນໄດ້ ແລະ ສໍາລັບພວກເຂົາ ເທົ່ານັ້ນກໍ່ພຽງພໍແລ້ວ. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຕອນນີ້, ພວກເຂົາຖະນຸຖະໜອມ “ຄວາມທະເຍີທະຍານອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະ ມີຄວາມ “ໝັ້ນໃຈຫຼາຍ.” ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄາມອົດທົນຕໍ່ພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາເອງກໍ່ຊື່ສັດ ແລະ ບໍ່ທໍ້ຖອຍຄືກັບດວງຍິນຍານຂອງຊາຍຊະລາຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມໃຫ້ຖືກລາກອອກໄປ ຫຼື ຍອມຖືກຜາບແພ້ໂດຍຜູ້ໃດ ຫຼື ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມດັ່ງປ້ອມຕະການທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຄົນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມງົມງວາຍແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງຊາກສົບບໍ? ເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃສ? ສຳລັບພວກເຂົາ, ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາຍາວໄກເກີນໄປບໍ, ຫ່າງໄກສອກຫຼີກເກີນໄປບໍ? ແລ້ວພວກເຂົາຮູ້ຄວາມປະສົງຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງພວກເຂົານັ້ນໜ້າຍົກຍ້ອງ, ຜູ້ເຖົ້າເຫຼົ່ານີ້ມີຈັກຄົນທີ່ບໍ່ປະຕິບັດໃນທາງທີ່ສັບສົນ ແຕ່ສະແຫວງຫາຊີວິດ? ແທ້ຈິງແລ້ວມີຈັກຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳຄັນອັນແທ້ຈິງແຫ່ງພາລະກິດຂອງເຮົາ? ຈຸດປະສົງໃດທີ່ບໍ່ແມ່ນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດຕິດຕາມເຮົາໃນໂລກປັດຈຸບັນນີ້ ແລະ ໃນອະນາຄົດຈະບໍ່ລົງໄປນາລົກ ແຕ່ຖືກນຳໄປສູ່ອານາຈັກອື່ນໂດຍເຮົາ? ເຈົ້າຄິດວ່າຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງພວກເຈົ້າເປັນເລື່ອງງ່າຍເຊັ່ນນັ້ນບໍ? ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້າຄົນໜຸ່ມນ້ອຍທຸກຄົນຈະຄືກັບສິງໂຕ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຄ່ອຍມີຫົນທາງທີ່ແທ້ຈິງຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຈົ້າ. ຄວາມເຍົາໄວຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບພາລະກິດຂອງເຮົາຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເຮົາເບື່ອໜ່າຍພວກເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້າຍັງໜຸ່ມ, ພວກເຈົ້າທັງຂາດພະລັງ ຫຼື ຂາດຄວາມທະເຍີທະຍານ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຜູກມັດຕົວເອງກັບອະນາຄົດຢູ່ສະເໝີ; ເປັນຄືກັບວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ສົນໃຈ ແລະ ເປັນຄົນຄິດຫຼາຍອີກດ້ວຍ. ອາດເວົ້າໄດ້ວ່າພະລັງ, ອຸດົມການ ແລະ ທ່າທາງທີ່ຄວນພົບໃນຄົນໜຸ່ມ ແນ່ນອນບໍ່ສາມາດພົບເຫັນໄດ້ໃນຕົວພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າ, ຄົນໜຸ່ມປະເພດນີ້ ແມ່ນບໍ່ມີທ່າທາງ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະຈຳແນກລະຫວ່າງຖືກ ແລະ ຜິດ, ດີ ແລະ ຊົ່ວ, ງາມ ແລະ ຂີ້ລ້າຍໄດ້. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຄົ້ນພົບອົງປະກອບໃດໆຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຍັງສົດໄສຢູ່. ພວກເຈົ້າເກືອບຈະລ້າສະໄໝໄປໝົດແລ້ວ ແລະ ພວກເຈົ້າ ຄົນໜຸ່ມປະເພດນີ້ໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະໄປຕາມກະແສ ແລະ ເປັນຄົນບໍ່ມີເຫດຜົນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມຖືກຕ້ອງຈາກຜິດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ, ບໍ່ສາມາດແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຖືກ ແລະ ຜິດໃນເລື່ອງຕ່າງໆໄດ້, ບໍ່ເຄີຍພະຍາຍາມເພື່ອຄວາມດີເດັ່ນ ຫຼື ບໍ່ສາມາດບອກໄດ້ວ່າແມ່ນຫຍັງຖືກ ແລະ ແມ່ນຫຍັງຜິດ, ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມຈິງ ແລະ ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ. ໃນຕົວພວກເຈົ້າຍັງມີກິ່ນອາຍຂອງສາສະໜາທີ່ຍິ່ງກວ່າ ແລະ ຮ້າຍແຮງກວ່າຄົນເຖົ້າອີກ. ພວກເຈົ້າຍັງເປັນຄົນມັນໂອ້ອວດ ແລະ ບໍ່ມີເຫດຜົນ, ພວກເຈົ້າຂ້ອນຂ້າງເປັນຄົນມັກແຂ່ງຂັນກັບຄົນອື່ນ ແລະ ການຮຸກຮານຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຮຸນແຮງຫຼາຍ, ຄົນໜຸ່ມປະເພດນີ້ຈະຄອບຄອງຄວາມຈິງໄດ້ແນວໃດ? ຈະໃຫ້ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດມີຈຸດຢືນໆເປັນພະຍານໄດ້ແນວໃດ? ຈະໃຫ້ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມສາມາດແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຖືກ ແລະ ຜິດ ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນຄົນໜຸ່ມໄດ້ແນວໃດ? ຈະໃຫ້ບາງຄົນທີ່ບໍ່ມີພະລັງ, ຄວາມແຂງແກ່ນ, ຄວາມສົດໄສ, ຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຄົນໜຸ່ມ ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ຈະໃຫ້ບາງຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຈິງໃດໆ ຫຼື ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ຮັກໃນການຫຼິ້ນກິນ ແລະ ຕົບຕີ ຄູ່ຄວນທີ່ຈະເປັນພະຍານໃຫ້ເຮົາບໍ? ດວງຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫຼອກລວງ ແລະ ອະຄະຕິຕໍ່ຜູ້ຄົນ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນໜຸ່ມຄວນມີ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ສ້າງຄວາມຈິບຫາຍ, ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເປັນຕາຊັງ ບໍ່ຄວນຈະເປັນຄົນໜຸ່ມ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນປາດສະຈາກອຸດົມການ, ຄວາມທະເຍີທະຍານ ຫຼື ນິໄສກ້າວໜ້າຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ; ພວກເຂົາບໍ່ຄວນທໍ້ຖອຍຕໍ່ຄວາມຫວັງຂອງພວກເຂົາ ຫຼືບໍ່ຄວນໝົດຫວັງໃນຊີວິດ ຫຼື ໝົດຄວາມໝັ້ນໃຈໃນອະນາຄົດ; ພວກເຂົາຄວນມີຄວາມພາກພຽນທີ່ຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມທາງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກໃນຕອນນີ້ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມປາດຖະໜາຂອງພວກເຂົາກາຍເປັນຈິງໃນການມອບຊີວິດທັງໝົດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ເຮົາ; ພວກເຂົາບໍ່ຄວນປາດສະຈາກຄວາມຈິງ ຫຼືບໍ່ຄວນປິດບັງຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ຄວາມບໍ່ຊອບທຳ, ແຕ່ພວກເຂົາຄວນຍຶດໝັ້ນໃນຈຸດຢືນທີ່ເໝາະສົມ. ພວກເຂົາບໍ່ຄວນພຽງແຕ່ເລື່ອນລອຍໄປຕາມກະແສ, ແຕ່ພວກເຂົາຄວນມີຈິດໃຈທີ່ຈະກ້າຍອມເສຍສະລະ ແລະ ຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ຄວາມຈິງ. ຄົນໜຸ່ມຄວນມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະບໍ່ຍອມຈໍານົນຕໍ່ການກົດຂີ່ຂອງອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດ ແລະ ເພື່ອປ່ຽນແປງຄວາມໝາຍແຫ່ງການດຳລົງຢູ່ຂອງພວກເຂົາ. ຄົນໜຸ່ມບໍ່ຄວນທໍ້ແທ້ຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກ, ແຕ່ຄວນເປັນຄົນເປີດເຜີຍ ແລະ ເປັນຄົນກົງໄປກົງມາດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການໃຫ້ອະໄພສຳລັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຂອງພວກເຂົາ.​ ແນ່ນອນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງເຮົາຕໍ່ທຸກຄົນ ພ້ອມດ້ວຍຄຳແນະນຳຂອງເຮົາທີ່ມີແກ່ທຸກຄົນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກມັນແມ່ນພຣະທຳປອບໃຈຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ຄົນໜຸ່ມທຸກຄົນ. ພວກເຈົ້າຄວນປະຕິບັດຕາມພຣະທຳຂອງເຮົາ. ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄົນໜຸ່ມ ບໍ່ຄວນປາດສະຈາກຄວາມມຸ້ງມາດປາຖະໜາເພື່ອການເຂົ້າໃຈໃນບັນຫາ ແລະ ເພື່ອສະແຫວງຫາຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ຄວາມຈິງ. ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຄວນສະແຫວງຫາແມ່ນທຸກສິ່ງທີ່ງົດງາມ ແລະ ດີ ແລະ ພວກເຈົ້າຄວນມີຄວາມເປັນຈິງໃນທຸກສິ່ງທີ່ເປັນບວກທັງໝົດ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຖືເບົາ. ຜູ້ຄົນທີ່ມາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ພົບເຮົາ, ພ້ອມນັ້ນຍັງບໍ່ຄ່ອຍມີໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ສະແຫວງຫາ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ. ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງບໍ່ຖືຄຸນຄ່າຊ່ວງເວລາທີ່ງົດງາມນີ້ເປັນຫົນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງແຫ່ງການສະແຫວງຫາໃນຊີວິດນີ້? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງເມີນເສີຍຕໍ່ຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຍຸດຕິທຳຢູ່ສະເໝີ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງຢຽບຢ້ຳ ແລະ ທຳລາຍຕົວເອງເພື່ອຄວາມບໍ່ຊອບທຳ ແລະ ຄວາມສົກກະປົກເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ລໍ້ຫຼິ້ນກັບຜູ້ຄົນຢູ່ສະເໝີ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງເຂົ້າຮ່ວມໃນສິ່ງທີ່ຄົນບໍ່ຊອບທຳເຮັດຄືກັບຄົນເຖົ້າ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈິ່ງຮຽນແບບວິທີເກົ່າໆຂອງສິ່ງເກົ່າໆ? ຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າຄວນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດ; ບໍ່ຄວນຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍໂດຍໄວ ແລະ ຕົກລົງສູ່ໝໍ້ນາລົກ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກວ່ານີ້ມັນແມ່ນໂຊກຮ້າຍເກີນໄປບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າມັນບໍ່ຍຸດຕິທຳເກີນໄປສຳລັບພວກເຈົ້າບໍ?

ພວກເຈົ້າທັງໝົດຄວນປະຕິບັດພາລະກິດຢ່າງສົມບູນແບບທີ່ສຸດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຖວາຍມັນຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາຂອງເຮົາ ດັ່ງເຄື່ອງບູຊາທີ່ດີທີ່ສຸດ ເຊິ່ງເປັນການເສຍສະລະໜຶ່ງດຽວທີ່ພວກເຈົ້າມອບໃຫ້ເຮົາ. ພວກເຈົ້າທັງໝົດຄວນຍຶດໝັ້ນໃນຈຸດຢືນຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຖືກພັດໄປກັບສາຍລົມຄືກັບກ້ອນເມກໃນທ້ອງຟ້າ. ພວກເຈົ້າເຮັດວຽກໜັກເພື່ອເຄິ່ງຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າ, ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າບໍ່ສະແຫວງຫາຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ພວກເຈົ້າຄວນມີ? ພວກເຈົ້າເຮັດວຽກໜັກເປັນເວລາເຄິ່ງຊີວິດແຕ່ພວກເຈົ້າປ່ອຍໃຫ້ໝູ ແລະ ໝາທີ່ເປັນຄືກັບພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຈົ້າດຶງເອົາຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມໝາຍແຫ່ງການເອົາຕົວລອດສ່ວນຕົວຂອງພວກເຈົ້າໄປສູ່ຂຸມຝັງສົບ. ເຈົ້າບໍ່ຮູ່ສຶກວ່າມັນບໍ່ຄຸ້ມຄ່າບໍ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກບໍວ່າ ການໃຊ້ຊີວິດແບບນີ້ເປັນຊີວິດທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍທີ່ສຸດ? ການສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງດ້ວຍວິທີນີ້ ໃນທີ່ສຸດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາ ເຊິງເຮັດໃຫ້ເພື່ອນບ້ານບໍ່ສະບາຍໃຈ ແລະ ໝົດຄອບຄົວບໍ່ມີຄວາມສຸກ ແລະ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດໄພພິບັດອັນຮ້າຍແຮງ, ເຈົ້າເປັນແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນມີຊີວິດທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍທີ່ສຸດບໍ? ຊີວິດໃຜທີ່ຈະໂຊກດີກວ່າຊີວິດຂອງເຈົ້າ ແລະ ມີຊີວິດໃຜແດ່ທີ່ໜ້າຢາກຫົວກວ່າຊີວິດຂອງເຈົ້າ? ການສະແຫວງຫາເຮົາຂອງເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ນຊົມຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອພຣະທຳໃນການປອບໃຈສຳລັບຕົວເຈົ້າເອງບໍ? ແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າໄດ້ແລ່ນໄປແລ່ນມາເຄິ່ງຊີວິດ ແລະ ຈາກນັ້ນເຈົ້າທ້າທາຍເຮົາຈົນເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈເຈົ້າ ຫຼື ຍ້ອງຍໍເຈົ້າອີກ, ບໍ່ແມ່ນຊີວິດທັງໝົດຂອງເຈົ້າບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດຫຍັງບໍ? ແລ້ວເຈົ້າຈະມີໜ້າໄປພົບດວງວິນຍານຂອງບັນດານັກບຸນຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝຕ່າງໆຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປົດປ່ອຍຈາກໝໍ້ໄຟນາລົກໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າບໍ່ສົນໃຈເຮົາ ແລະ ທ້າຍທີສຸດເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເກີດໄພພິບັດອັນຮ້າຍແຮງ, ມັນຄົງຈະເປັນການດີກວ່າທີ່ຈະໃຊ້ໂອກາດນີ້ໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດ ແລະ ມີຄວາມສຸກກັບການເດີນທາງຂ້າມມະຫາສະໝຸດອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍ່ຟັງ “ການມອບໝາຍ” ຂອງເຮົາ.” ເຮົາບອກພວກເຈົ້າມາດົນແລ້ວວ່າ ປັດຈຸບັນນີ້ເຈົ້າທີ່ເປັນຄົນບໍ່ສົນໃຈ ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຍັງບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະໜີໄປ ໃນທີ່ສຸດຈະຖືກຈົມລົງ ແລະ ຖືກກືນກິນດ້ວຍຄື້ນຍັກທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍເຮົາ. ພວກເຈົ້າສາມາດປົກປ້ອງຕົວພວກເຈົ້າເອງໄດ້ແທ້ບໍ? ເຈົ້າໝັ້ນໃຈແທ້ບໍວ່າ ວິທີການສະແຫວງຫາປັດຈຸບັນຂອງເຈົ້ານັ້ນຈະຮັບປະກັນວ່າເຈົ້ານັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ? ບໍ່ແມ່ນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າແຂງກະດ້າງຫຼາຍເກີນໄປບໍ? ການປະຕິບັດແບບນີ້, ການສະແຫວງຫາແບບນີ້, ຊີວິດແບບນີ້ ແລະ ລັກສະນະແບບນີ້ຈະໄດ້ຮັບຄຳສັນລະເສີນຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ?

ໝາຍເຫດ:

ກ. ເລື່ອງລາວຂອງນົກຮານເຮົານັ້ນແມ່ນຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍກັບນິທານຂອງອີສົບ (Aesop) ທີ່ກ່ຽວກັບມົດ ແລະ ຕັກກະແຕນ. ນົກຮານເຮົາເລືອກທີ່ຈະນອນຫຼັບ ແທນທີ່ຈະສ້າງຮັງໃນຂະນະທີ່ອາກາດນັ້ນອົບອຸ່ນຢູ່ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຄຳເຕືອນຊ້ຳແລ້ວຊໍ້າອີກຈາກນົກກາງເຂນທີ່ເປັນເພື່ອນບ້ານຂອງມັນ. ເມື່ອລະດູໜາວມາເຖິງ, ນົກຮານເຮົາກໍ່ແຂງກະດ້າງຕາຍ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເລື່ອງຈິງທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງພາລະກິດໃນຍຸກແຫ່ງການໄຖ່ບາບ

ຕໍ່​ໄປ:ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ມະນຸດຊາດທັງໝົດໄດ້ພັດທະນາມາຮອດມື້ນີ້ໄດ້ແນວໃດ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ