ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຍິນດີປະຕິບັດຕາມຄວາມຈິງ

ກ່ອນໜ້ານີ້ ຄວາມຈໍາເປັນໃນການມີຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ດີກໍໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນບົດເທດສະໜາຢູ່ແລ້ວ. ເປັນຫຍັງຊີວິດຂອງຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງຍັງບໍ່ດີຂຶ້ນ ແລະ ຍັງເປັນຄືເກົ່າ? ເປັນຫຍັງຈິ່ງບໍ່ມີວິຖີຊີວິດອັນໃໝ່ທີ່ຕ່າງຈາກເກົ່າ? ແລ້ວເໝາະສົມບໍທີ່ຄົນໃນສະຕະວັດທີ່ສິບເກົ້າຈະດໍາລົງຊີວິດຄືຈັກກະພັດໃນຍຸກຜ່ານມາ? ເຖິງວ່າສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນກິນ ແລະ ດື່ມໃນຕອນນີ້ຄືອາຫານແຊບນົວທີ່ຈະຊີ່ມລົດຊາດໄດ້ຍາກໃນຍຸກຜ່ານມາ ແຕ່ຍັງບໍ່ມີການປ່ຽນແປງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໃດໆໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ. ມັນບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບການເອົາເຫຼົ້າອະງຸ່ນເກົ່າໃສ່ໃນກວດໃໝ່. ເປັນແບບນັ້ນແລ້ວ ການກ່າວເຕືອນຫຼາຍຄັ້ງຈາກພຣະເຈົ້າຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ຄຣິສຕະຈັກສ່ວນຫຼາຍຍັງບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ. ເຮົາໄດ້ເຫັນກັບຕາຂອງເຮົາ ແລະ ມັນຈະແຈ້ງໃນໃຈຂອງເຮົາ; ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ສໍາພັດຊີວິດຂອງຄຣິສຕະຈັກດ້ວຍຕົນເອງ ເຮົາກໍຮູ້ສະພາບການຊຸມນຸມຂອງຄຣິສຕະຈັກປານຫຼັງມືຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຄືບໜ້າຫຍັງຫຼາຍ. ມັນບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຄໍາເວົ້າທີ່ວ່າ ມັນເປັນຄືກັບການໃສ່ເຫຼົ້າອະງຸ່ນເກົ່າເຂົ້າໃນກວດໃໝ່. ບໍ່ມີຫຍັງແປງ! ເມື່ອມີຄົນລ້ຽງດູພວກເຂົາ ພວກເຂົາລຸກປານໄຟ ແຕ່ເມື່ອບໍ່ມີໃຜຊ່ວຍຊູພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍເຢັນປານນໍ້າກ້ອນ. ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ສາມາດເວົ້າກ່ຽວກັບການປະຕິບັດ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍມີຜູ້ໃດສາມາດນໍາພາທາງໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າການເທດສະໜາຈະດີງາມ ແຕ່ກໍຫາຍາກທີ່ຈະມີຄົນເຂົ້າເຖິງ. ໜ້ອຍຄົນທະໜອມຮັກພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ເມື່ອແບກຫາບພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຍິ້ມແຍ້ມເມື່ອວາງພຣະທໍາຂອງພຣະອົງລົງ ແລະ ຂາດລົດຊາດ ແລະ ຂາດຄວາມສົດໃສເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກພຣະທໍານັ້ນ. ເວົ້າໃຫ້ຈະແຈ້ງກໍຄື ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ທະໜອມຮັກພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າເລີຍ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນຄຸນຄ່າພຣະທໍາທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງໃນທຸກມື້ນີ້. ພວກເຈົ້າກັງວົນເມື່ອອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮູ້ສຶກອິດເມື່ອຍເມື່ອທ່ອງຂຶ້ນໃຈ ແລະ ການນໍາເອົາພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ປະຕິບັດ, ມັນຄືກັບພະຍາຍາມຕິດຈັກນໍ້າສ້າງໂດຍດືງມັນດ້ວຍເສັ້ນຜົມຈາກຫາງມ້າ, ບໍ່ວ່າພວກເຈົ້າຈະພະຍາຍາມຫຼາຍພຽງໃດກໍຕາມ ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ສາມາດດືງມັນໄດ້ຢ່າງເຕັມກໍາລັງ. ພວກເຈົ້າຮູ້ສຶກມີກໍາລັງເມື່ອອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຫຼົງລືມເມື່ອນໍາໄປປະຕິບັດ. ທີ່ຈິງແລ້ວ ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກເວົ້າຢ່າງລະອຽດ ແລະ ຊໍ້າໄປຊໍ້າມາອີກ; ຄົນມີແຕ່ຟັງ ບໍ່ພາກັນປະຕິບັດ ສະນັ້ນຈິ່ງກາຍເປັນອຸປະສັກໃຫ້ແກ່ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຮົາຈະບໍ່ຍົກຂຶ້ນມາເວົ້າ ບໍ່ໄດ້. ເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ເວົ້າ; ບໍ່ແມ່ເຮົາມັກເປີດເຜີຍຄວາມອ່ອນແອຂອງຄົນ. ພວກເຈົ້າຄິດວ່າ ການປະຕິບັດຂອງພວກເຈົ້າພຽງພໍ ແລະ ຄິດວ່າເມື່ອນິມິດຮອດຈຸດສູງສຸດ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ຈຸດສູງສຸດນັ້ນບໍ? ມັນງ່າຍປານນັ້ນພຸ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍສໍາຫຼວດເບິ່ງພື້ນຖານແຫ່ງປະສົບການຂອງພວກເຈົ້າ. ໃນຕອນນີ້ ການຊຸມນຸມຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດເອີ້ນໄດ້ວ່າເປັນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ເໝາະສົມ ຫຼື ເປັນຊີວິດທາງຈິດວິນຍານທີ່ເໝາະສົມ. ມັນເປັນພຽງການເຕົ້າໂຮມຂອງກຸ່ມຄົນທີ່ມັກໂອ້ລົມ ແລະ ຮ້ອງເພງ. ເວົ້າແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມຈິງຫຼາຍໃນການເຕົ້າໂຮມນັ້ນ. ເວົ້າຢ່າງຈະແຈ້ງກໍຄື ຖ້າເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄວາມຈິງ ແລ້ວຄວາມເປັນຈິງນັ້ນຢູ່ໃສ? ການທີ່ເຈົ້າເວົ້າວ່າເຈົ້າມີຄວາມຈິງ ບໍ່ແມ່ນເປັນການໂອ້ອວດບໍ? ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດກໍພາກັນໂອ້ອວດ ແລະ ຈອງຫອງ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ເຊື່ອຟັງພັດມິດງຽບ ແລະ ລົບລີ້ຢູ່ ໂດຍບໍ່ມີໂອກາດປະຕິບັດ. ຜູ້ທີ່ເຮັດພາລະກິດ ບໍ່ເຮັດຫຍັງ ມີແຕ່ຄໍາເວົ້າ ຮ້ອງປ່າວດ້ວຍຄໍາເວົ້າອັນສວຍງາມ ແລະ ຜູ້ຕິດຕາມກໍມີແຕ່ຟັງ. ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງຫຍັງເລີຍ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນທໍານຽມໃນອະດີດ! ໃນທຸກມື້ນີ້ ເຈົ້າຍອມຈໍານົນ ແລະ ບໍ່ກ້າແຊກແຊງ ຫຼື ບໍ່ດື້ດ້ານ ຍ້ອນການມາຂອງພຣະບັນຍັດການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ; ມັນບໍ່ແມ່ນການປ່ຽນແປງທີ່ເຈົ້າໄດ້ມາຜ່ານປະສົບການ. ເຫດທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຮັດຫຼາຍສິ່ງທີ່ເຈົ້າອາດເຮັດໃນອະດີດ ກໍຍ້ອນວ່າພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດແຈ້ງຈົນເອົາຊະນະຄົນ. ເຮົາຂໍຖາມແດ່ ຄວາມສໍາເລັດຂອງເຈົ້າໃນທຸກມື້ນີ້ ມີອັນໃດແດ່ທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍນໍ້າເຫື່ອນໍ້າແຮງໃນການເຮັດວຽກໜັກຂອງເຈົ້າ? ມີອັນໃດແດ່ທີ່ພຣະເຈົ້າບອກເຈົ້າໂດຍກົງ? ເຈົ້າຈະຕອບແນວໃດ? ເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກສະເງີ້ ແລະ ປາກບໍ່ອອກບໍ? ເປັນຫຍັງຜູ້ອື່ນຈິ່ງສາມາດແບ່ງປັນປະສົບການຕົວຈິງຂອງພວກເຂົາເພື່ອຫຼໍ່ລ້ຽງເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າມີແຕ່ກິນອາຫານທີ່ຄົນອື່ນປຸງແຕ່ງ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກອັບອາຍບໍ? ເຈົ້າບໍ່ຂາຍໜ້າບໍ?

ພວກເຈົ້າອາດຈະຊອກຫາຂໍ້ເທັດຈິງ ສໍາຫຼວດເບິ່ງຄົນທີ່ຕາມຫາຄວາມຈິງ: ເຈົ້າເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຫຼາຍເທົ່າໃດ? ເຈົ້າປະຕິບັດຕາມຄວາມເປັນຈິງຫຼາຍເທົ່າໃດ? ເຈົ້າຮັກໃຜຫຼາຍກວ່າກັນ ພຣະເຈົ້າ ຫຼືວ່າ ໂຕເຈົ້າເອງ? ເຈົ້າເປັນຜູ້ໃຫ້ ຫຼື ເປັນຜູ້ຮັບຫຼາຍກວ່າ? ມີຈັກເທື່ອເມື່ອເຈຕະນາຂອງເຈົ້າຜິດ ເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຕົວຕົນເກົ່າ ແລະ ປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ? ພຽງແຕ່ສອງສາມຄໍາຖາມນີ້ກໍຈະເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນສັບສົນແລ້ວ. ສໍາລັບຄົນສ່ວນຫຼາຍ ເຖິງພວກເຂົາຮູ້ວ່າເຈຕະນາຂອງພວກເຂົາຜິດ ພວກເຂົາກໍຍັງຕັ້ງໃຈກະທໍາຜິດ ແລະ ຍັງໄກທີ່ພວກເຂົາຈະປະຖິ້ມຝ່າຍເນື້ອໜັງ. ຄົນສ່ວນຫຼາຍປ່ອຍໃຫ້ຄວາມບາບແຜ່ຂະຫຍາຍໃນຕົນເອງ ປ່ອຍໃຫ້ຄວາມບາບບົງການການກະທໍາຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເອົາຊະນະຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາໄດ້ ແລະ ສືບຕໍ່ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມບາບ. ມາຮອດຂັ້ນນີ້ແລ້ວ ມີຜູ້ໃດແດ່ທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນໄດ້ເຮັດບາບຈັກເທື່ອ? ຖ້າເຈົ້າເວົ້າວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ ເຮົາກໍຈະເວົ້າວ່າ ເຈົ້າກໍາລັງຕົວະ. ສະຫຼຸບແລ້ວ ແມ່ນເຈົ້າບໍ່ຍອມປະຖິ້ມຕົວຕົນເກົ່າຂອງເຈົ້າເອງ. ມັນມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະກ່າວ “ຄໍາສາລະພາບບາບຈາກໃຈ” ທີ່ບໍ່ມີຄຸນຄ່າ? ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າກ້າວໜ້າໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າບໍ? ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ການຮູ້ຈັກຕົນເອງນັ້ນເປັນວຽກເຕັມເວລາ. ເຮົາເຮັດໃຫ້ຄົນສົມບູນແບບໂດຍທີ່ພວກເຂົາຍິນຍອມ ແລະ ປະຕິບັດຕາມພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າສວມໃສ່ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າຄືກັບການສ່ວມໃສ່ເຄື່ອງນຸ່ງ ເພື່ອໃຫ້ໂກ້ ແລະ ໂດດເດັ່ນ ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າກໍາລັງຕົວະຕົນເອງ ແລະ ຄົນອື່ນຢູບໍ? ຖ້າເຈົ້າມີແຕ່ເວົ້າ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດ ເຈົ້າຈະໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງ?

ຫຼາຍຄົນສາມາດເວົ້າກ່ຽວກັບການປະຕິບັດໄດ້ເລັກນ້ອຍ ແລະ ພວກເຂົາສາມາດເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມປະທັບໃຈສ່ວນຕົວ ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຮັບຈາກຖ້ອຍຄໍາຂອງຄົນອື່ນ: ມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມາຈາກການປະຕິບັດສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ ທັງບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນຜ່ານປະສົບການ. ເຮົາໄດ້ອະທິບາຍປະເດັນນີ້ມາກ່ອນແລ້ວ; ຢ່າຄິດວ່າເຮົາບໍ່ຮູ້ຫຍັງ. ເຈົ້າເປັນພຽງເສືອເຈັ້ຍ ແຕ່ເຈົ້າເວົ້າເລື່ອງເອົາຊະນະຊາຕານ, ເລື່ອງຄໍາພະຍານແຫ່ງໄຊຊະນະ ແລະ ເລື່ອງການສະທ້ອນລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ? ທັງໝົດນີ້ໄຮ້ສາລະ! ເຈົ້າຄິດວ່າຖ້ອຍຄໍາທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວໃນທຸກມື້ນີ້ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຊື່ນຊົມບໍ? ປາກຂອງເຈົ້າເວົ້າເລື່ອງການປະຖິ້ມຕົວຕົນເກົ່າ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມຄວາມຈິງ ແຕ່ມືຂອງເຈົ້າກໍາລັງກະທໍາສິ່ງອື່ນ ແລະ ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າກໍກໍາລັງຄິດແຜນການອື່ນຢູ່ ແລ້ວເຈົ້າເປັນຄົນປະເພດໃດ? ເປັນຫຍັງຈິດໃຈ ແລະ ມືຂອງເຈົ້າຈິ່ງບໍ່ຄືກັນ ແລະ ເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ? ການເທດສະໜາຫຼາຍຄັ້ງກາຍເປັນພຽງຄໍາເວົ້າ; ສິ່ງນີ້ບໍ່ໜ້າເສົ້າບໍ? ຖ້າເຈົ້າບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕາມພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ສະແດງວ່າເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຢູ່ໃນທາງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດປະຕິບັດພາລະກິດ, ເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນມີພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນໂຕເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການນໍາທາງຈາກພຣະອົງ. ຖ້າເຈົ້າເວົ້າວ່າ ເຈົ້າພຽງແຕ່ສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕາມ ສະແດງວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍຄົນປະເພດນີ້ໃຫ້ພົ້ນ. ພຣະເຢຊູທົນທຸກກັບຄວາມເຈັບປວດແສນສາຫັດ ເມື່ອພຣະອົງຖືກຄຶງເທິງໄມ້ກາງແຂນເພື່ອຊ່ວຍຄົນບາບ, ເພື່ອຊ່ວຍຄົນທຸກຍາກ ແລະ ເພື່ອຊ່ວຍທຸກຄົນທີ່ຖ່ອມຕົນໃຫ້ລອດພົ້ນ. ການຖືກຄຶງຂອງພຣະອົງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຕາມພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ເຈົ້າກໍຄວນໜີໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້; ຢ່າຢູ່ລ້າໆໃນເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືຄົນເອົາປຽບຄົນອື່ນ. ຫຼາຍຄົນເຖິງກັບເຫັນວ່າ ມັນເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຢຸດກະທໍາສິ່ງທີ່ເຫັນຢ່າງຊັດເຈັນວ່າເປັນການຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນພວກເຂົາຢາກຕາຍບໍ? ພວກເຂົາສາມາດເວົ້າເຖິງການເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ພວກເຂົາຈະກ້າສູ້ໜ້າພຣະອົງບໍ? ເຈົ້າກິນອາຫານທີ່ພຣະອົງຈັດກຽມໃຫ້, ກະທໍາສິ່ງຜິດບາບທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງ, ປອງຮ້າຍ, ຫຼອກລວງ, ແລະ ໃຊ້ກົນອຸບາຍ ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກບໍວ່າ ພອນເຫຼົ່ານັ້ນໄໝ້ມືຂອງເຈົ້າ ເມື່ອເຈົ້າຮັບເອົາມັນ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກໜ້າແດງບໍ? ເຈົ້າກະທໍາສິ່ງທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ, ໃຊ້ກົນອຸບາຍເພື່ອ “ຫຼອກລວງ”, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກຢ້ານບໍ? ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກຫຍັງ ເຈົ້າຈະເວົ້າກ່ຽວກັບອະນາຄົດໄດ້ແນວໃດ? ບໍ່ມີອະນາຄົດສໍາລັບເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ດົນແລ້ວ, ເຈົ້າຍັງຈະຄາດຫວັງອັນໃດອີກ? ຖ້າເຈົ້າເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ໜ້າອັບອາຍ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກຜິດ ແລະ ໃຈຂອງເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກສໍານຶກ, ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ມັນບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າ ເຈົ້າຖືກພຣະເຈົ້າປະຖິ້ມແລ້ວບໍ? ເຈົ້າກາຍເປັນຄົນທີ່ເວົ້າ ແລະ ກະທໍາຕາມໃຈ ແລະ ຂາດວິໄນໂດຍທໍາມະຊາດ; ເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນໂດຍພຣະເຈົ້າໃນສະພາບນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າຈະສາມາດເອົາຊະນະໂລກໄດ້ບໍ? ຜູ້ໃດຈະເຊື່ອເຈົ້າ? ຜູ້ທີ່ຮູ້ທາດແທ້ຂອງເຈົ້າຈະໜີຫ່າງຈາກເຈົ້າ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ເວົ້າລວມແລ້ວ ຖ້າມີແຕ່ຄໍາເວົ້າ ບໍ່ມີການປະຕິບັດ ກໍຈະບໍ່ມີການເຕີບໃຫຍ່. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະດໍາເນີນພາລະກິດໃນຕົວເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າເວົ້າ ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດຕາມ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍຈະຢຸດປະຕິບັດໃນຕົວເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າສືບຕໍ່ເປັນແບບນີ້ ເຈົ້າຈະເວົ້າກ່ຽວກັບອະນາຄົດ ຫຼື ມອບຊີວິດທັງໝົດໃຫ້ແກ່ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຈົ້າມີແຕ່ເວົ້າເຖິງການມອບການເປັນຢູ່ທັງໝົດຂອງເຈົ້າ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ມອບຄວາມຮັກທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈົ້າໃຫ້ກັບພຣະອົງ. ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບຈາກເຈົ້າຄືຄວາມອຸທິດດ້ວຍຄຳເວົ້າ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຂອງເຈົ້າໃນປະຕິບັດຄວາມຈິງ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນວຸດທິພາວະທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈົ້າບໍ? ຖ້າເຈົ້າຍັງສືບຕໍ່ເປັນແບບນີ້ ເມື່ອໃດເຈົ້າຈິ່ງຈະໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໂດຍພຣະເຈົ້າ? ເຈົ້າບໍ່ກັງວົນກ່ຽວກັບອະນາຄົດທີ່ມືດມົນ ແລະ ເສົ້າໝອງຂອງເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກບໍວ່າ ພຣະເຈົ້າໝົດຫວັງໃນໂຕເຈົ້າແລ້ວ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າພຣະເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນໃໝ່ຫຼາຍຄົນສົມບູນແບບ? ແລ້ວສິ່ງເກົ່າຈະສາມາດດໍາລົງຢູ່ໄດ້ບໍ? ເຈົ້າບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນມື້ນີ້: ແລ້ວເຈົ້າລໍຖ້າມື້ອື່ນບໍ?

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເສັ້ນທາງ ... (7)

ຕໍ່​ໄປ:ເສັ້ນທາງ ... (8)

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ

  • ກ່ຽວກັບການປະຕິບັດຂອງການອະທິຖານ

    ພວກເຈົ້າບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ກັບການອະທິຖານໃນຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າ. ຜູ້ຄົນມັກຈະເບິ່ງຂ້າມການອະທິຖານສະເໝີ. ການອະທິຖານແມ່ນເຮັດພໍເປັນພິທີ, ມະນຸດພຽງແຕ່ເຮັດໄປໂດຍບໍ…

  • ຄວາມເລິກລັບແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ (2)

    ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູປະຕິບັດພາລະກິດໃນຢູດາຍ, ພຣະອົງກໍປະຕິບັດຢ່າງເປີດເຜີຍ, ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້, ເຮົາປະຕິບັດພາລະກິດ ແລະ ກ່າວທ່າມກາງພວກເຈົ້າຢ່າງລັບໆ. ຄົນທີ່ບໍ່…

  • ນິມິດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ (2)

    ຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ເທດສະໜາເຖິງຂ່າວປະເສີດແຫ່ງການກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າ ມະນຸດທີ່ເຊື່ອ ແລ້ວເຂົາກໍຈະລອດພົ້ນ. ໃນປັດຈຸບັນ ມີພຽງແຕ່ການສົນທະນາກ່ຽວກັບການເອ…

  • ເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ?

    ແຕ່ລະມື້ທີ່ພວກເຈົ້າດໍາເນີນຊີວິດຢູ່ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນມີຄວາມຈໍາເປັນ ແລະ ມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍກັບຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຊະຕາກໍາຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ…