​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ?

ແຕ່ລະມື້ທີ່ພວກເຈົ້າດໍາເນີນຊີວິດຢູ່ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນມີຄວາມຈໍາເປັນ ແລະ ມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍກັບຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຊະຕາກໍາຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງຖະນຸຖະໜອມທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າມີ ແລະ ທຸກນາທີຂອງຊີວິດທີ່ຜ່ານໄປ. ເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຂອງເຈົ້າໃຫ້ຄຸ້ມຄ່າເພື່ອໃຫ້ຕົວຂອງເຈົ້າເອງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຫຼາຍທີ່ສຸດ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໃນຊາດນີ້ຢ່າງໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ບາງເທື່ອພວກເຈົ້າອາດຈະຮູ້ສຶກສັບສົນວ່າ ເປັນຫຍັງເຮົາຈິ່ງເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານີ້ອອກມາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮົາເອງກໍບໍ່ພໍໃຈກັບການກະທໍາຂອງພວກເຈົ້າເທົ່າໃດ ເພາະຄວາມຫວັງທີ່ເຮົາມີຕໍ່ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນມີພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເປັນຢູ່ໃນທຸກມື້ນີ້. ສະນັ້ນ ເຮົາຈິ່ງສາມາດເວົ້າໄດ້ເລີຍວ່າ ພວກເຈົ້າໝົດທຸກຄົນແມ່ນຢູ່ໃກ້ກັບຄວາມອັນຕະລາຍ. ການຮ້ອງໄຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃຫ້ລອດພົ້ນບາບຂອງພວກເຈົ້າໃນອະດີດ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການທີ່ຜ່ານມາໃນການສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ການຊອກຫາຄວາມສະຫວ່າງຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນໃກ້ຈະສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ແລ້ວນີ້ກໍຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຕອບແທນເຮົາໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາເອງບໍ່ເຄີຍປາດຖະໜາເລີຍ. ເຮົາບໍ່ປະສົງທີ່ຈະເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ຂັດກັບຄວາມຈິງ ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຜິດຫວັງຫຼາຍ. ບາງເທື່ອພວກເຈົ້າຕ້ອງການໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການປະເຊີນກັບຄວາມເປັນຈິງ ແຕ່ເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງຖາມຄໍາຖາມນີ້ຢ່າງຈິງຈັງກັບພວກເຈົ້າ, ໃນຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍສີ່ງໃດ? ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ? ຢ່າບອກວ່າຄຳຖາມຂອງເຮົາແມ່ນກະທັນຫັນເກີນໄປ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຖາມວ່າເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງຕັ້ງຄຳຖາມແບບນີ້. ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນເພາະເຮົາຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າດີ, ເປັນຫ່ວງເປັນໄຍພວກເຈົ້າຫຼາຍ ແລະ ອຸທິດຈິດໃຈຂອງເຮົາຢ່າງເຕັມທີ່ຕໍ່ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດ, ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຕັ້ງຄໍາຖາມກັບພວກເຈົ້າຢູ່ຕະຫຼອດ ແລະ ທົນທຸກຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ແຕ່ປານນັ້ນ ເຮົາຍັງຖືກຕອບແທນດ້ວຍການປ່ອຍປະລະຖີ້ມຢ່າງບໍ່ອະໄລໃຍດີຫຍັງເລີຍ ເຊິ່ງເປັນການກະທໍາທີ່ຍອມຮັບບໍ່ໄດ້. ພວກເຈົ້າບໍ່ສົນໃຈເຮົາເຖິງຂະໜາດນັ້ນ, ແລ້ວເຫດໃດເຮົາຈະບໍ່ຮັບຮູ້? ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອວ່າມັນເປັນແບບນັ້ນ ມັນກໍຍິ່ງພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ເຮົາດ້ວຍຄວາມເມດຕາຢ່າງຈິງໃຈ. ສະນັ້ນ ເຮົາຂໍບອກພວກເຈົ້າເລີຍວ່າ ພວກເຈົ້າກໍາລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ. ພວກເຈົ້າທຸກຄົນແມ່ນສະຫຼາດຫຼາຍ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຕອບເຮົາໄດ້ແນວໃດກ່ຽວກັບເລຶ່ອງນີ້?

ຄຳຖາມທີ່ເຮົາສົນໃຈທີ່ສຸດກໍຄື ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ. ເຮົາຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນໃຊ້ຄວາມຄິດ ແລະ ຖາມຕົນເອງເບິ່ງວ່າ ພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ ແລະ ພວກເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອໃຜ. ບາງເທື່ອພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄິດເຖິງຄໍາຖາມແບບນີ້ມາກ່ອນຢ່າງລະອຽດ, ສະນັ້ນ ເຮົາຂໍເປີດເຜີຍຄໍາຕອບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າດັ່ງນີ້.

ທຸກໆຄົນທີ່ມີຄວາມຈົດຈຳດີຈະຮັບສາລະພາບຄວາມຈິງດັ່ງນີ້, ມະນຸດແມ່ນດຳລົງຊີວິດເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຕົນເອງ. ເຮົາບໍ່ເຊື່ອວ່າ ຄຳຕອບຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຖືກທັງໝົດ ເພາະພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຢູ່ເພື່ອຊີວິດຂອງໃຜລາວ ເຊິ່ງແຕ່ລະຄົນດິ້ນຮົນກັບຄວາມທຸກຂອງຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີນໍາກໍຄື ຜູ້ຄົນທີ່ພວກເຈົ້າຮັກ ແລະ ກັບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເພິ່ງພໍໃຈ. ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຈົງຮັກພັກດີກັບຕົນເອງທັງໝົດ. ເພາະພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນໄດ້ຮັບອິດທິພົນມາຈາກຜູ້ຄົນ, ຈາກເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ຈາກສະພາບແວດລ້ອມທີ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຕົນເອງຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຮົາກ່າວແບບນີ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອສັນລະເສີນທີ່ພວກເຈົ້າມີຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຕົນເອງ, ແຕ່ເພື່ອເປີດເຜີຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງ. ເພາະຕະຫຼອດຫຼາຍປີຜ່ານມາ ເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີຈາກພວກເຈົ້າຈັກຄົນເລີຍ. ພວກເຈົ້າໄດ້ຕິດຕາມເຮົາມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ມອບຄວາມຈົງຮັກພັກດີໃຫ້ແກ່ເຮົາແມ່ນແຕ່ພຽງເລັກໜ້ອຍ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ພວກເຈົ້າແມ່ນຕິດພັນກັບຄົນອ້ອມຂ້າງທີ່ພວກເຈົ້າຮັກ ແລະ ກັບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເພິ່ງພໍໃຈຈົນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເກັບຮັກສາໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຖືກຕັດຂາດ ບໍ່ວ່າໃນເວລາໃດ ຫຼື ຢູ່ສະຖານທີ່ໃດກໍຕາມ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຈົ້າມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ຫຼື ຫຼົງໄຫຼ ກ່ຽວກັບສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຮັກ, ຕະຫຼອດເວລານັ້ນ ມັນກໍຈະແມ່ນໄລຍະເວລາທີ່ພວກເຈົ້າຕິດຕາມເຮົາ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາທີ່ພວກເຈົ້າຮັບຟັງພຣະທໍາຂອງເຮົາ. ສະນັ້ນ ເຮົາພໍຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ພວກເຈົ້າໃຊ້ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ທີ່ເຮົາຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈົງຮັກພັກດີໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຮັກ ແລະ ຖະນຸຖະໜອມ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຈົ້າອາດຈະເສຍສະລະບາງສິ່ງບາງຢ່າງເພື່ອເຮົາ ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຕົວແທນຂອງພວກເຈົ້າທັງໝົດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເຮົາຄືຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າມີຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຈົ້າຕິດພັນກັບຕົນເອງໃນພາລະໜ້າທີ່ທີ່ພວກເຈົ້າຫຼົງໄຫຼຢູ່ ບາງຄົນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວ ບາງຄົນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຜົວ ຕໍ່ເມຍ ຕໍ່ຄວາມຮັ່ງມີ ຕໍ່ວຽກງານ ຕໍ່ຫົວໜ້າ ຕໍ່ຖານະ ຫຼື ຕໍ່ຜູ້ຍິງ. ສໍາລັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກເມື່ອຍ ຫຼື ເບື່ອ, ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ພວກເຈົ້າມີຄວາມຕ້ອງການເພີ່ມຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າດ້ານປະລິມານ ຫຼື ຄຸນນະພາບ ເພື່ອທີ່ຈະເປັນເຈົ້າຂອງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີນໍາ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມີຄວາມທໍ້ຖອຍໃຈເລີຍ. ແຕ່ສໍາລັບເຮົາ ແລະ ພຣະທໍາຂອງເຮົາ ແມ່ນເປັນສິ່ງສຸດທ້າຍໃນຫຼາຍສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຫຼົງໄຫຼ. ພວກເຈົ້າບໍ່ມີທາງເລືອກ ນອກຈາກຈະເອົາເຮົາ ແລະ ພຣະທໍາຂອງເຮົາເປັນສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ຕ້ອງເລືອກ, ບາງຄົນກໍເອົາສິ່ງທີ່ຕົນເອງສົມຄວນຈົງຮັກພັກດີນັ້ນປະໄວ້ທາງຫລັງ ເຖິງແມ່ນວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຍັງບໍ່ທັນຖືກຄົ້ນພົບເທື່ອ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເອົາເຮົາເຂົ້າໄປຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາເລີຍ. ບາງເທື່ອພວກເຈົ້າຈະຄິດວ່າເຮົາຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຈົ້າຫຼາຍເກີນໄປ ຫຼື ກ່າວຫາພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແຕ່ພວກເຈົ້າເຄີຍຄິດບໍ່ວ່າ ໃນຍາມທີ່ພວກເຈົ້າໃຊ້ເວລາ ຢ່າງມີຄວາມສຸກກັບຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ບໍ່ເຄີຍມີຈັງຄັ້ງເລີຍທີ່ພວກເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາ. ໃນເວລາແບບນີ້, ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເຈັບປວດບໍ? ເມື່ອເວລາຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າເຕັມອິ່ມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກກັບການຮັບຄ່າຈ້າງແຮງງານ ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກທໍ້ໃຈບໍ ທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຈິງຢ່າງພຽງພໍ? ມີຄັ້ງໃດແດ່ທີ່ພວກເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເສຍໃຈໃນເວລາທີ່ເຮົາບໍ່ເພິ່ງພໍໃຈ? ພວກເຈົ້າອົດທົນພະຍາຍາມຄິດຢ່າງໜັກ ແລະ ຍອມຮັບເອົາຄວາມເຈັບປວດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ເພື່ອລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວ ແຕ່ເຖິງຂະໜາດນັ້ນພວກເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ພໍໃຈ ພວກເຈົ້າຍັງເຊື່ອວ່າຕົນເອງບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມເພື່ອພວກເຂົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອຸທິດຕົນເພື່ອພວກເຂົາຢ່າງເຕັມທີ່. ແຕ່ສໍາລັບເຮົາ ພວກເຈົ້າແມ່ນບໍ່ສົນໃຈ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ມາຕະຫຼອດ ພຽງແຕ່ເກັບເຮົາໄວ້ໃນຄວາມຊົງຈໍາຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເກັບເຮົາໄວ້ໃນຫົວໃຈເລີຍ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ເຖິງການອຸທິດ ແລະ ຄວາມພາກພຽນຂອງເຮົາ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍພະຍາຍາມທໍາຄວາມເຂົ້າໃຈເລີຍ. ພວກເຈົ້າພຽງເຮັດໄປພໍສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເລັກນ້ອຍ ແລະ ກໍເຊື່ອວ່າມັນພຽງພໍແລ້ວ. “ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ” ແບບນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາປາຖະໜາຢາກຮັບ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາກຽດຊັງຕະຫຼອດມາ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ບໍ່ວ່າເຮົາຈະເວົ້າຫຍັງໄປ ພວກເຈົ້າກໍຈະສືບຕໍ່ຮັບເອົາແຕ່ສິ່ງໃດສິ່ງໜື່ງ ແລະ ຈະບໍ່ສາມາດຮັບເອົາສິ່ງນັ້ນໄດ້ທັງໝົດ. ເພາະພວກເຈົ້າໝັ້ນໃຈຫຼາຍ ແລະ ພວກເຈົ້າຈະເລືອກ ແລະ ຮັບເອົາສິ່ງທີ່ຢາກຈະຍອມຮັບຈາກພຣະທໍາທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວອອກໄປ. ຖ້າພວກເຈົ້າຍັງເປັນແບບນີ້ຢູ່ ເຮົາກໍມີວິທີສໍາຮອງທີ່ຈະຕອບໂຕ້ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົວຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຍອມຮັບຮູ້ເຖິງພຣະທໍາຂອງເຮົາວ່າເປັນພຣະທໍາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການບິດເບືອນຈາກຄວາມຈິງ.

ຖ້າຕອນນີ້ເຮົາເອົາຄວາມຮັ່ງມີຈໍານວນໜຶ່ງມາວາງໄວ້ຢູ່ດ້ານໜ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າເລືອກຢ່າງຕາມໃຈ ໂດຍທີ່ຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ[ກ] ເຮົາຈະບໍ່ກ່າວໂທດພວກເຈົ້າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍຈະເລືອກຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ຖິ້ມຄວາມຈິງ. ຜູ້ທີ່ມີຖານະດີແດ່ໃນກຸ່ມພວກເຈົ້າອາດຈະສະລະຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ລັງເລໃຈທີ່ຈະເລືອກຄວາມຈິງ ໃນຂະນະດຽວກັນ ຜູ້ທີ່ມີຖານະລະຫວ່າງປານກາງກໍຈະຄວ້າເອົາຄວາມຮັ່ງມີໄວ້ໃນມືຂ້າງໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມຈິງໄວ້ອີກຂ້າງ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນີ້ ທາດແທ້ຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສະແດງອອກໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນບໍ? ເມື່ອເວລາເລືອກລະຫວ່າງຄວາມຈິງ ແລະ ສິ່ງໃດກໍໄດ້ທີ່ເຈົ້າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນກໍຈະຕັດສິນໃຈໄປໃນທໍານອງນັ້ນ ແລະ ທັດສະນະຄະຕິຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະຍັງຄືເກົ່າ. ມັນບໍ່ແມ່ນແບບນັ້ນບໍ? ຍັງມີຫຼາຍຄົນໃນບັນດາພວກເຈົ້າທີ່ມີທ່າອ່ຽງກັບສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ສິ່ງທີ່ຜິດແມ່ນບໍ? ໃນການແຂ່ງຂັນລະຫວ່າງດ້ານບວກ ແລະ ດ້ານລົບ, ດໍາ ແລະ ຂາວ ແນ່ນອນພວກເຈົ້າແມ່ນຈະຮູ້ດີວ່າຈະເລືອກສິ່ງໃດ. ລະຫວ່າງຄອບຄົວ ແລະ ພຣະເຈົ້າ, ເດັກນ້ອຍ ແລະ ພຣະເຈົ້າ, ຄວາມສົມບູນ ແລະ ຄວາມແຕກແຍກ, ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກ, ການມີຖານະ ແລະ ຄວາມເປັນທໍາມະດາສາມັນ, ການຖືກສະໜັບສະໜູນ ແລະ ການຖືກຖິ້ມ ແລະ ອື່ນໆ. ລະຫວ່າງຄອບຄົວທີ່ສົມບູນ ແລະ ຄອບຄົວທີ່ແຕກແຍກ ພວກເຈົ້າກໍເລືອກຄອບຄົວທີ່ສົມບູນ ໂດຍບໍ່ລັ່ງເລໃຈ, ລະຫວ່າງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ໜ້າທີ່ ພວກເຈົ້າກໍເລືອກຄວາມຮັ່ງມີ ໂດຍບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນຝັ່ງ[ຂ] ລະຫວ່າງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກ ພວກເຈົ້າກໍເລືອກຄວາມຮັ່ງມີ, ລະຫວ່າງລູກຊາຍ, ລູກສາວ, ເມຍ, ຜົວ ແລະ ເຮົາ, ພວກເຈົ້າກໍເລືອກລູກຊາຍ, ລູກສາວ, ເມຍ ແລະ ຜົວ ແລະ ລະຫວ່າງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຈິງ ພວກເຈົ້າກໍຈະເລືອກຄວາມເຊື່ອຄືເກົ່າ. ເມື່ອພົບພໍ້ກັບການກະທໍາອັນຊົ່ວຮ້າຍທຸກຮູບແບບຂອງພວກເຈົ້າແບບນີ້ແລ້ວ, ເຮົາແມ່ນໝົດສັດທາໃນຕົວຂອງພວກເຈົ້າເລີຍ. ເຮົາແປກໃຈແທ້ໆທີ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຕໍ່ຕ້ານກັບສິ່ງທີ່ອ່ອນໂຍນ. ການອຸທິດ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມເປັນເວລາຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມານັ້ນ ໄດ້ນໍາແຕ່ຄວາມທໍ້ຖອຍໃຈ ແລະ ຄວາມສິ້ນຫວັງຂອງພວກເຈົ້າມາໃຫ້ເຮົາ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ຄວາມຫວັງຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າກໍນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ເພາະມື້ຂອງເຮົາໄດ້ຖືກວາງອອກຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນໝົດແລ້ວ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ພວກເຈົ້າກໍຍັງສືບຕໍ່ສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ອຍວາງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜົນໄດ້ຮັບຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນແນວໃດ? ພວກເຈົ້າໄດ້ຄິດຢ່າງລະອຽດກ່ອນແລ້ວບໍ? ຖ້າໃຫ້ພວກເຈົ້າເລືອກອີກຄັ້ງ ພວກເຈົ້າຈະເລືອກສິ່ງໃດ? ພວກເຈົ້າຍັງຈະເລືອກໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ບໍ? ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າມອບໃຫ້ເຮົາຍັງຈະເປັນຄວາມຜິດຫວັງ ແລະ ຄວາມເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງເປັນຕາໜ້າສົມເພດຢູ່ບໍ? ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າຍັງຈະມີຄວາມກະລູນາພຽງເລັກນ້ອຍຢູ່ບໍ? ພວກເຈົ້າຈະຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີປະຕິບັດທີ່ຈະເປັນທີ່ເພິ່ງພໍໃຈຂອງເຮົາຢູ່ບໍ? ໃນເວລານີ້ ທາງເລືອກຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຈົ້າຈະຍອມເຊື່ອຟັງພຣະທໍາຂອງເຮົາ ຫຼື ບໍ່ ຫຼື ຈະຂັດຂືນຕໍ່ມັນ? ມື້ຂອງເຮົາໄດ້ຖືກວາງອອກຕໍ່ສາຍຕາຂອງທຸກຄົນໝົດແລ້ວ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນກໍຄືຊີວິດໃໝ່ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຂອງພວກເຈົ້າ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຕ້ອງບອກພວກເຈົ້າວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງວຽກໃໝ່ຈາກອະດີດ ແຕ່ເປັນການປິດສິ່ງເກົ່າ. ໝາຍຄວາມວ່າ ນີ້ແມ່ນພາລະກິດສຸດທ້າຍ ແລະ ເຮົາເຊື່ອວ່າ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈະເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ ກ່ຽວກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນີ້ ແຕ່ໃນມື້ໜຶ່ງອີກບໍ່ດົນ ພວກເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນດັ່ງກ່າວນີ້. ສະນັ້ນ ພວກເຮົາຈົ່ງຮ່ວມກັນຍ່າງຜ່ານຜ່າມັນໄປ ແລະ ນໍາພາກັນໄປສູ່ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປ! ແນວໃດກໍຕາມ ສິ່ງທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ສະບາຍໃຈກໍຄືເມື່ອເວລາທີ່ຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມບໍ່ຍຸຕິທໍາ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທໍາ ພວກເຈົ້າແມ່ນຈະເລືອກຄວາມບໍ່ຍຸຕິທໍາຕະຫຼອດ. ແຕ່ ນັ້ນແມ່ນເປັນອະດີດຂອງພວກເຈົ້າໄປແລ້ວ. ເຮົາກໍຫວັງວ່າ ຈະລືມໃນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າໃນອະດີດຜ່ານມາໃຫ້ໄດ້ ເທື່ອລະສິ່ງເທື່ອລະຢ່າງ, ເຖິງວ່າມັນຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໄດ້ຍາກກໍຕາມ, ແຕ່ ເຮົາກໍມີວິທີການທີ່ດີທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມັນສໍາເລັດ. ຈົ່ງເອົາອະນາຄົດມາແທນອະດີດ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ເງົາມືດໃນອະດີດຂອງພວກເຈົ້າຖືກປັດເປົ່າອອກໄປ ເພື່ອແລກປ່ຽນກັບຕົວຕົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຈົ້າໃນມື້ນີ້. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ເຮົາຈະຕ້ອງລົບກວນພວກເຈົ້າໃຫ້ເລືອກອີກຄັ້ງ ແລະ ເບິ່ງວ່າພວກເຈົ້າຈະຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ໃຜ.

ໝາຍເຫດ:

ກ. ຕົ້ນສະບັບໄດ້ຕັດ “ໂດຍທີ່ຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ.”

ຂ. ການກັບຄືນຝັ່ງ: ເປັນສໍານວນຂອງພາສາຈີນ, ເຊິ່ງໝາຍເຖິງ “ການກັບຕົວຈາກການເຮັດຊົ່ວ.”

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເຈົ້າຄວນກຽມຄວາມດີໃຫ້ພຽງພໍເພື່ອຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງເຈົ້າ

ຕໍ່​ໄປ:ວ່າດ້ວຍເລື່ອງຈຸດໝາຍປາຍທາງ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ