​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 22

ມະນຸດດຳລົງຊີວິດທ່າມກາງແສງສະຫວ່າງ ແຕ່ເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມລໍ້າຄ່າຂອງແສງສະຫວ່າງນັ້ນ. ເຂົາບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ທາດແທ້ຂອງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ແຫຼ່ງກຳເນີດແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຂົາບໍ່ໃສ່ໃຈວ່າ ແສງສະຫວ່າງນັ້ນເປັນຂອງໃຜ. ເມື່ອເຮົາມອບແສງສະຫວ່າງທ່າມກາງມະນຸດ, ເຮົາກວດສອບສະພາບການຕ່າງໆໃນທ່າມກາງມະນຸດທັນທີ: ຍ້ອນແສງສະຫວ່າງ, ທຸກຄົນໄດ້ປ່ຽນແປງ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ ແລະ ໄດ້ອອກຈາກຄວາມມືດ. ເຮົາເຝົ້າເບິ່ງຈັກກະວານໃນທຸກມຸມ ແລະ ເຫັນວ່າໝອກໄດ້ປົກຫຸ້ມພູເຂົາ, ແມ່ນໍ້າກາຍເປັນນໍ້າກ້ອນໃນທ່າມກາງຄວາມເຢືອກເຢັນ ແລະ ຍ້ອນການກັບມາຂອງແສງສະຫວ່າງ, ຜູ້ຄົນຈຶ່ງເບິ່ງໄປທາງທິດຕະເວັນອອກເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະຄົ້ນພົບບາງສິ່ງທີ່ມີຄ່າ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມະນຸດກໍຍັງບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນທິດທາງຢ່າງຈະແຈ້ງໃນທ່າມກາງຄວາມມືດມົວ. ເພາະໂລກທັງໝົດຖືກປົກຄຸມດ້ວຍໝອກ, ເມື່ອເຮົາຫຼຽວເບິ່ງຈາກກ້ອນເມກ, ມະນຸດບໍ່ເຄີຍຄົ້ນພົບການເປັນຢູ່ຂອງເຮົາຈັກເທື່ອ; ມະນຸດຊອກຫາບາງສິ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເບິ່ງຄືກັບວ່າ ເຂົາກຳລັງຫາອາຫານ, ເບິ່ງຄືກັບວ່າ ເຂົາເຈດຕະນາທີ່ຈະລໍຖ້າການມາເຖິງຂອງເຮົາ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ຮູ້ມື້ຂອງເຮົາ ແລະ ພຽງແຕ່ສາມາດຫຼຽວເບິ່ງແສງຮິບຮີ່ທີ່ຢູ່ທາງທິດຕະເວັນອອກ. ໃນບັນດາຜູ້ຄົນທັງປວງ, ເຮົາສະແຫວງຫາຄົນທີ່ປະຕິບັດຕາມໃຈເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຮົາຍ່າງທ່າມກາງບັນດາຜູ້ຄົນ ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ຄົນທັງປວງ, ແຕ່ມະນຸດມີຄວາມປອດໄພ ແລະ ໝັ້ນຄົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜປະຕິບັດຕາມໃຈເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ. ຜູ້ຄົນບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີເອົາໃຈໃສ່ຄວາມປະສົງຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນການກະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຄື່ອນໄຫວຢູ່ທ່າມກາງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ຖືກແສງສະຫວ່າງສ່ອງລົງໃສ່. ເຖິງແມ່ນມະນຸດເຊີດຊູພຣະທຳຂອງເຮົາ, ເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເບິ່ງຜ່ານກົນອຸບາຍທີ່ລໍ້ລວງຂອງຊາຕານໄດ້; ເພາະວ່າ ວຸດທິພາວະຂອງມະນຸດແມ່ນມີຕໍ່າເກີນໄປ, ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງເຂົາ. ມະນຸດບໍ່ເຄີຍຮັກເຮົາຢ່າງຈິງໃຈຈັກເທື່ອ. ເມື່ອເຮົາຍົກຍ້ອງເຂົາ, ເຂົາກໍຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງບໍ່ສົມຄວນ, ແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ. ເຂົາພຽງແຕ່ຍຶດເອົາຕໍາແໜ່ງທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ເຂົານັ້ນໄວ້ຢູ່ໃນກໍາມືຂອງເຂົາ ແລະ ກວດເບິ່ງມັນຢ່າງໃກ້ຊິດ;​ ເຂົາເສີຍເມີຍຕໍ່ຄວາມເປັນຕາຮັກຂອງເຮົາ, ກົງກັນຂ້າມ ເຂົາສືບຕໍ່ມີຄວາມສຸກກັບຕໍາແໜ່ງຂອງເຂົາຢ່າງໂລພາ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມບົກຜ່ອງຂອງມະນຸດບໍ? ເມື່ອພູເຂົາເໜັງຕີງ, ພວກມັນສາມາດລ້ຽວຫຼົບໜີຍ້ອນເຫັນແກ່ຕໍາແໜ່ງຂອງເຈົ້າບໍ? ເມື່ອແມ່ນໍ້າໄຫຼ, ພວກມັນສາມາດເຊົາໄຫຼເມື່ອຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕໍາແໜ່ງຂອງເຈົ້າບໍ? ສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກສາມາດຖອຍຫຼັງກັບຍ້ອນຕໍາແໜ່ງຂອງເຈົ້າບໍ? ຄັ້ງໜຶ່ງ ເຮົາເຄີຍເມດຕາຕໍ່ມະນຸດ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຊື່ນຊົມ ຫຼື ເຊີດຊູສິ່ງນີ້ເລີຍ, ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຟັງສິ່ງນັ້ນຄືກັບວ່າເປັນເລື່ອງເລົ່າ ຫຼື ອ່ານມັນຄືກັບວ່າເປັນນິຍາຍ. ພຣະທຳຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ດົນໃຈມະນຸດແທ້ບໍ? ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາບໍ່ມີຜົນຫຍັງແທ້ບໍ? ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າ ບໍ່ມີໃຜເຊື່ອໃນການເປັນຢູ່ຂອງເຮົາເລີຍ? ມະນຸດບໍ່ຮັກຕົນເອງ; ກົງກັນຂ້າມ ເຂົາເຂົ້າຮ່ວມກັບຊາຕານເພື່ອໂຈມຕີເຮົາ ແລະ ໃຊ້ຊາຕານເປັນ “ເຄື່ອງມື” ເພື່ອຮັບໃຊ້ເຮົາ. ເຮົາຈະແຊກຊຶມເຂົ້າໄປໃນກົນອຸບາຍທີ່ຫຼອກລວງທຸກຢ່າງຂອງຊາຕານ ແລະ ຢຸດຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກບໍ່ໃຫ້ຮັບເອົາການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານອີກຕໍ່ໄປ ເພື່ອວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ ຍ້ອນການເປັນຢູ່ຂອງຊາຕານ.

ໃນອານາຈັກ, ເຮົາເປັນກະສັດ, ແຕ່ແທນທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ເຮົາຄືກັບກະສັດຂອງເຂົາ ມະນຸດກັບປະຕິບັດຕໍ່ເຮົາຄືກັບພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ. ຜົນຕາມມາກໍຄື ເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະໃຫ້ເຮົາຖວາຍທານໃຫ້ເຂົາ ແລະ ບໍ່ສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຕົວເຮົາເລີຍ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາຄືກັບເປັນຄົນຂໍທານ; ຫຼາຍຄົນໄດ້ເປີດ “ຖົງ” ຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເຮົາ ແລະ ອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ເຮົາມອບອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາເພື່ອຢູ່ລອດ; ຫຼາຍຄົນຈ້ອງຕາທີ່ໂລພາຂອງພວກເຂົາໃສ່ເຮົາ ຄືກັນກັບໝາປ່າທີ່ຫິວໂຫຍ ໂດຍຫວັງວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດກືນກິນເຮົາ ແລະ ອີ່ມທ້ອງພວກເຂົາ; ຫຼາຍຄົນໄດ້ກົ້ມຫົວຂອງພວກເຂົາລົງຢ່າງງຽບໆ ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຝ່າຝືນ ແລະ ຮູ້ສຶກອັບອາຍ, ອະທິຖານຫາຄວາມເມດຕະກະລຸນາຂອງເຮົາ ຫຼື ເຕັມໃຈຮັບເອົາການຂ້ຽນຕີຂອງເຮົາ. ເມື່ອເຮົາກ່າວ, ຫຼາກຫຼາຍຄວາມໂງ່ຂອງມະນຸດປະກົດວ່າເປັນຕາຢາກຫົວ ແລະ ຮູບຮ່າງທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຂົາແມ່ນຖືກເປີດໂປງທ່າມກາງແສງສະຫວ່າງ ແລະ ໃນແສງສະຫວ່າງນັ້ນ, ມະນຸດບໍ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພຕົນເອງໄດ້. ສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງຟ້າວມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາເພື່ອກົ້ມລົງ ແລະ ສາລະພາບຄວາມບາບຂອງເຂົາ. ຍ້ອນ “ຄວາມຊື່ສັດ” ຂອງມະນຸດ, ເຮົາຈຶ່ງດຶງເຂົາຂຶ້ນເທິງລົດມ້າແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນອີກຄັ້ງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ມະນຸດກໍຮູ້ບຸນຄຸນເຮົາ ແລະ ສະແດງສີໜ້າອັນເປັນຕາຮັກຕໍ່ເຮົາ. ແຕ່ເຂົາກໍຍັງບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະລີ້ໄພໃນຕົວເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ມອບຫົວໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາຢ່າງສົມບູນ. ເຂົາພຽງແຕ່ໂອ້ອວດເຖິງເຮົາ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ຍ້ອນເຂົາບໍ່ໄດ້ຫັນຄວາມຄິດຂອງເຂົາເຂົ້າຫາເຮົາ; ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາແມ່ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ, ແຕ່ຫົວໃຈຂອງເຮົາແມ່ນຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຮົາ. ເພາະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບກົດເກນແມ່ນຂາດເຂີນຫຼາຍ ແລະ ເຂົາບໍ່ສົນໃຈທີ່ຈະມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ, ເຮົາຈຶ່ງສະໜອງເຂົາຢ່າງເໝາະສົມ ເພື່ອວ່າເຂົາອາດຫັນມາຫາເຮົາ ແລ້ວອອກຈາກຄວາມໂງ່ຈ້າທີ່ດື້ດຶງຂອງເຂົາ. ນີ້ແມ່ນຄວາມເມດຕາທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ກັບມະນຸດ ແລະ ເປັນວິທີການທີ່ເຮົາພະຍາຍາມຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ລອດພົ້ນ.

ຜູ້ຄົນທົ່ວທັງຈັກກະວານສະຫຼອງການມາເຖິງຂອງມື້ຂອງເຮົາ ແລະ ທູດສະຫວັນກໍຍ່າງທ່າມກາງຝູງຊົນ. ເມື່ອຊາຕານສ້າງບັນຫາ, ທູດສະຫວັນກໍຈະຊ່ວຍຄົນຂອງເຮົາຢູ່ສະເໝີຍ້ອນການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກລໍ້ລວງໂດຍມານຮ້າຍທີ່ອອກມາຈາກຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດ ແຕ່ຍ້ອນການໂຈມຕີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈາກອໍານາດແຫ່ງຄວາມມືດ ພວກເຂົາຍິ່ງພະຍາຍາມຫຼາຍກວ່າເດີມເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຂອງມະນຸດຜ່ານເມກໝອກ. ທຸກຄົນຍອມຢູ່ພາຍໃຕ້ພຣະນາມຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ມີໃຜເຄີຍລຸກຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານເຮົາຢ່າງເປີດເຜີຍຈັກເທື່ອ. ຍ້ອນຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງໜັກຂອງທູດສະຫວັນ, ມະນຸດຈຶ່ງຍອມຮັບພຣະນາມຂອງເຮົາ ແລະ ທຸກຄົນຈຶ່ງຢູ່ທ່າມກາງກະແສແຫ່ງພາລະກິດຂອງເຮົາ. ແຜ່ນດິນໂລກກຳລັງຫຼົ້ມຈົມ! ບາບີໂລນກຳລັງເປັນອຳມະພາດ! ໂລກແຫ່ງສາສະໜາ, ມັນຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍດ້ວຍລິດອຳນາດຂອງເຮົາຢູ່ເທິງໂລກໄດ້ແນວໃດ? ຜູ້ໃດຍັງກ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະ ກ້າຕໍ່ຕ້ານເຮົາ? ພວກທຳມະຈານບໍ? ເຈົ້າໜ້າທີ່ສາສະໜາທຸກຄົນບໍ? ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ມີອຳນາດເທິງແຜ່ນດິນໂລກບໍ? ທູດສະຫວັນບໍ? ຜູ້ໃດບໍ່ສະຫຼອງຄວາມສົມບູນ ແລະ ຄວາມບໍລິບູນໃນຮ່າງກາຍຂອງເຮົາ? ໃນບັນດາຜູ້ຄົນທັງປວງ, ແມ່ນໃຜບໍ່ຮ້ອງສັນລະເສີນເຮົາຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ, ແມ່ນໃຜທີ່ບໍ່ມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດການ? ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນດິນແດນທີ່ເປັນບ່ອນຫຼົບຊ້ອນຂອງມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາສັ່ນຢ້ານ ຫຼື ແລ່ນໜີ, ຍ້ອນທຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນກໍເລີ່ມເບື່ອກັບມັນແລ້ວ. ບໍ່ເຄີຍມີ “ໜ້າທີ່” ໃດຖືກປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າມັງກອນຈັກເທື່ອ; ກົງກັນຂ້າມ, ທຸກສິ່ງທີ່ປະຕິບັດຄືສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າເໝາະສົມ ໂດຍເລືອກເສັ້ນທາງທີ່ເໝາະສົມກັບພວກເຂົາທີ່ສຸດ. ບັນດາປະເທດຊາດທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະບໍ່ຈິບຫາຍໄດ້ແນວໃດ? ບັນດາປະເທດຊາດທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະບໍ່ລົ້ມສະລາຍໄດ້ແນວໃດ? ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະບໍ່ຮ້ອງໂຮໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນພາລະກິດຂອງມະນຸດບໍ? ມັນເປັນການກະທຳດ້ວຍມືຂອງມະນຸດບໍ? ເຮົາປະທານແຫຼ່ງກໍາເນີດແຫ່ງການເປັນຢູ່ຂອງມະນຸດ ແລະ ຈັດແຈງໃຫ້ເຂົາດ້ວຍວັດຖຸສິ່ງຂອງຕ່າງໆ ແຕ່ມະນຸດກໍບໍ່ພໍໃຈກັບສະພາບການໃນປັດຈຸບັນຂອງເຂົາ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງເຮົາ. ແຕ່ເຂົາຈະເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງເຮົາຢ່າງງ່າຍດາຍ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍລາຄາ ແລະ ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຖວາຍຄວາມອຸທິດຕົນຢ່າງບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວໄດ້ແນວໃດ? ແທນທີ່ຈະຮຽກຮ້ອງສິ່ງໃດໜຶ່ງຈາກມະນຸດ, ເຮົາສ້າງເງື່ອນໄຂສຳລັບເຂົາ ເພື່ອວ່າອານາຈັກຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ. ມະນຸດຖືກເຮົານຳພາຈົນມາເຖິງຍຸກປັດຈຸບັນ, ເຂົາເປັນຢູ່ໃນສະພາບແບບນີ້ ແລະ ເຂົາດຳລົງຊີວິດທ່າມກາງການນໍາພາໂດຍແສງສະຫວ່າງຂອງເຮົາ. ຖ້າມັນບໍ່ເປັນແບບນັ້ນ, ແມ່ນໃຜທ່າມກາງຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮູ້ຈັກໂອກາດຂອງພວກເຂົາໄດ້? ຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈຄວາມປະສົງຂອງເຮົາ? ເຮົາເພີ່ມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາເຂົ້າໃສ່ເງື່ອນໄຂຂອງມະນຸດ; ແລ້ວນີ້ບໍ່ແມ່ນສອດຄ່ອງກັບກົດເກນແຫ່ງທຳມະຊາດບໍ?

ມື້ວານນີ້ ເຈົ້າດຳລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງລົມ ແລະ ຝົນ, ມື້ນີ້ ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງເຮົາ ແລະ ກາຍເປັນປະຊາຊົນໃນອານາຈັກນັ້ນ ແລະ ມື້ອື່ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນຈາກເຮົາ. ຜູ້ໃດຈະຈິນຕະນາການເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້? ເຈົ້າຈະຜະເຊີນກັບຄວາມລໍາບາກ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍສໍ່າໃດໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າຮູ້ບໍ? ເຮົາກ້າວໄປຂ້າງໜ້າທ່າມກາງລົມ ແລະ ຝົນ ແລະ ໄດ້ໃຊ້ເວລາປີແລ້ວປີເລົ່າທ່າມກາງມະນຸດຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນບາດກ້າວໃນແຜນການຄຸ້ມຄອງຂອງເຮົາບໍ? ຜູ້ໃດເຄີຍເພີ່ມຫຍັງເຂົ້າໃນແຜນການຂອງເຮົາບໍ່? ຜູ້ໃດສາມາດໜີຈາກຂັ້ນຕອນຕ່າງໆທີ່ຢູ່ໃນແຜນການຂອງເຮົາບໍ່? ເຮົາດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນ, ເຮົາເປັນກະສັດທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນ ແລະ ເຮົາຖືກປະຕິເສດ ແລະ ຖືກດ່າໂດຍຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນ. ພາບຫຼັກຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ພາຍໃນຫົວໃຈຂອງມະນຸດຢ່າງແທ້ຈິງເລີຍ. ມະນຸດພຽງແຕ່ຮັບຮູ້ໃບໜ້າແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ໃນພຣະທຳຂອງເຮົາຢ່າງມືດມົວ, ແຕ່ຍ້ອນມີການແຊກແຊງໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາ, ເຂົາບໍ່ໄວ້ໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຂົາເອງ; ມີພຽງແຕ່ເຮົາໃນຮູບພາບເລື່ອນລອຍຝັງຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງເຂົາ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຄົງຢູ່ແບບນັ້ນຕະຫຼອດໄປ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມຮັກທີ່ເຂົາມີສຳລັບເຮົາຈຶ່ງເປັນດັ່ງນີ້: ຄວາມຮັກຂອງເຂົາທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາເບິ່ງຄືກັບວ່າບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ຄືກັບວ່າເຂົາຮັກເຮົາຍ້ອນແຮງບັນດານໃຈຊັງຈູງເຂົາ, ຄືກັບວ່າຄວາມຮັກຂອງເຂົາພິບເຂົ້າອອກຈາກສາຍຕາພາຍໃຕ້ແສງເດືອນທີ່ມືດມົວ. ໃນປັດຈຸບັນ, ມັນເປັນພຽງຍ້ອນຄວາມຮັກຂອງເຮົາທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຄົງຢູ່ ແລະ ມີໂອກາດທີ່ຈະຢູ່ລອດ. ຖ້າມັນບໍ່ເປັນແບບນັ້ນ, ຜູ້ໃດທ່າມກາງມະນຸດຈະບໍ່ຖືກຕັດຂາດໂດຍແສງເລເຊີ ຍ້ອນຮ່າງກາຍທີ່ຈ່ອຍເຫຼືອງຂອງພວກເຂົາ? ມະນຸດຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກຕົນເອງ. ເຂົາໂອ້ອວດຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະ ເວົ້າໂອ້ອວດກ່ຽວກັບຕົນເອງເມື່ອຢູ່ລັບຫຼັງເຮົາ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜກ້າ “ຕໍ່ຕ້ານ” ເຮົາ ເມື່ອຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມໝາຍຂອງການຕໍ່ຕ້ານທີ່ເຮົາກ່າວເຖິງ; ກົງກັນຂ້າມ ເຂົາສືບຕໍ່ພະຍາຍາມລໍ້ລວງເຮົາ ແລະ ສືບຕໍ່ຍົກຍ້ອງເຂົາເອງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຂົາບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານເຮົາຢ່າງເປີດເຜີຍບໍ? ເຮົາອົດກັ້ນຕໍ່ຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດ, ແຕ່ເຮົາບໍ່ຜ່ອນຜັນແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວກັບການຕໍ່ຕ້ານທີ່ມະນຸດເປັນຜູ້ສ້າງຂຶ້ນເອງ. ເຖິງແມ່ນເຂົາຮູ້ຈັກຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ເຂົາກໍບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມຄວາມໝາຍນີ້ ແລະ ພຽງແຕ່ຫຼອກລວງເຮົາເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງຕົນເອງ. ເຮົາສະແດງອຸປະນິໄສຂອງເຮົາຢ່າງຊັດເຈນຢູ່ໃນພຣະທຳຂອງເຮົາຕະຫຼອດເວລາ, ແຕ່ມະນຸດກໍບໍ່ຍອມຮັບໃນຄວາມຜ່າຍແພ້, ໃນເວລາດຽວກັນ ເຂົາໄດ້ເປີດເຜີຍອຸປະນິໄສຂອງເຂົາ. ໃນທ່າມກາງການພິພາກສາຂອງເຮົາ ມະນຸດຈະເຊື່ອຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ໃນທ່າມກາງການຂ້ຽນຕີຂອງເຮົາ ເຂົາຈະດຳລົງຊີວິດຕາມພາບຫຼັກຂອງເຮົາໃນທີ່ສຸດ ແລະ ກາຍມາເປັນການສະແດງອອກເຖິງເຮົາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ!

ວັນທີ 22 ມີນາ 1992

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 19

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 23

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ