ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 42

ທັນທີທີ່ພາລະກິດໃໝ່ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍມີທາງເຂົ້າໃໝ່ ແລະ ພວກເຂົາກໍກ້າວໄປກັບເຮົາໂດຍຈັບມືກັນ, ພວກເຮົາຍ່າງໄປສູ່ຫົນທາງໃຫຍ່ແຫ່ງອານາຈັກຮ່ວມກັນ ແລະ ມີຄວາມສະໜິດສະໜົມກັນຫຼາຍລະຫວ່າງມະນຸດ ແລະ ເຮົາ. ເພື່ອທີ່ຈະສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຮົາ, ເພື່ອທີ່ຈະສະແດງທ່າທີ່ຂອງເຮົາຕໍ່ມະນຸດ, ເຮົາກໍກ່າວຕໍ່ມະນຸດຢູ່ສະເໝີ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະທຳເຫຼົ່ານີ້ອາດທຳຮ້າຍຜູ້ຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະທຳບາງຂໍ້ອາດມີປະໂຫຍດຫຼາຍທີ່ຈະຊ່ວຍພວກເຂົາ ແລະ ແລ້ວເຮົາກໍແນະນຳໃຫ້ຜູ້ຄົນຟັງຢ່າງໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນໃນສິ່ງທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງເຮົາ. ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາອາດບໍ່ສະຫງ່າງາມ ແລະ ສຸພາບຮຽບຮ້ອຍ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນພຣະທຳທີ່ມາຈາກກົ້ນບຶ້ງຂອງຫົວໃຈຂອງເຮົາ. ຍ້ອນໂດຍເດີມແລ້ວ ມະນຸດເປັນເພື່ອນຂອງເຮົາ, ເຮົາໄດ້ສືບຕໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາທ່າມກາງມະນຸດ ແລະ ມະນຸດກໍພະຍາຍາມຢ່າງທີ່ສຸດເພື່ອຮ່ວມມືກັບເຮົາເຊັ່ນກັນ, ໂດຍຢ້ານຢ່າງເລິກໆວ່າຈະລົບກວນພາລະກິດຂອງເຮົາ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ຫົວໃຈຂອງເຮົາແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມດີອົກດີໃຈຢ່າງໃຫຍ່, ຍ້ອນເຮົາໄດ້ຮັບເອົາຄົນບາງສ່ວນ ແລະ ສະນັ້ນ “ທຸລະກິດ” ຂອງເຮົາກໍບໍ່ຕົກຕໍ່າອີກຕໍ່ໄປ, ມັນຈະບໍ່ເປັນພຣະທຳທີ່ວ່າງເປົ່າອີກຕໍ່ໄປ ແລະ “ຕະຫຼາດຜູ້ແທນຈຳໜ່າຍ” ຂອງເຮົາກໍບໍ່ປະຕິບັດຢ່າງຂີ້ຄ້ານອີກຕໍ່ໄປ. ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ຜູ້ຄົນກໍສະຫຼາດ, ພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະ “ອຸທິດຕົນເອງ” ເພື່ອນາມຂອງເຮົາ ແລະ ສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ແລະ ໃນລັກສະນະນີ້ “ພະແນກຜູ້ແທນຈຳໜ່າຍ” ຂອງເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບເອົາ “ສິນຄ້າ” ໃໝ່ບາງຢ່າງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ໃນຂອບເຂດຝ່າຍວິນຍານຂອງເຮົາ “ລູກຄ້າ” ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງມາເພື່ອຊື້ “ສິນຄ້າ” ຂອງເຮົາ. ພຽງແຕ່ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບເອົາສະຫງ່າລາສີ, ພຽງແຕ່ເມື່ອນັ້ນ ພຣະທຳທີ່ອອກມາຈາກປາກຂອງເຮົາຈຶ່ງບໍ່ເປັນພຣະທຳທີ່ວ່າງເປົ່າອີກຕໍ່ໄປ. ເຮົາໄດ້ມີໄຊຊະນະ ແລະ ໄດ້ກັບຄືນມາໂດຍມີໄຊຊະນະ ແລະ ທຸກຄົນກໍສະເຫຼີມສະຫຼອງກັບເຮົາ. ເພື່ອທີ່ຈະສະແດງການຊື່ນຊົມທີ່ມັນມີຕໍ່ເຮົາ, ເພື່ອທີ່ຈະແດງວ່າມັນຍອມຢູ່ກ້ອງຫົວເຄົ່າຂອງເຮົາ, ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ມັງກອນແດງໃຫຍ່ຍັງໄດ້ມາເພື່ອ “ສະເຫຼີມສະຫຼອງ” ແລະ ເຮົາກໍໄດ້ຮັບສະຫງ່າລາສີໃນສິ່ງນີ້. ຕັ້ງແຕ່ເວລາແຫ່ງການເນລະມິດສ້າງຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ, ເຮົາໄດ້ສູ້ຮົບໃນຫຼາຍສະໜາມຮົມທີ່ມີໄຊຊະນະ ແລະ ໄດ້ເຮັດຫຼາຍສິ່ງທີ່ເປັນຕາຊົມເຊີຍ. ຫຼາຍຄົນເຄີຍສະເຫຼີມສະຫຼອງກັບເຮົາຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ ມອບຄຳສັນລະເສີນໃຫ້ກັບເຮົາ ແລະ ເຕັ້ນລຳເພື່ອເຮົາ. ເຖິງແມ່ນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນສາກທີ່ຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ບໍ່ສາມາດລືມໄດ້, ເຮົາກໍບໍ່ເຄີຍສະແດງຮອຍຍິ້ມຂອງເຮົາ, ຍ້ອນເຮົາບໍ່ທັນໄດ້ເອົາຊະນະມະນຸດ ແລະ ພຽງແຕ່ປະຕິບັດສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາລະກິດທີ່ຄ້າຍຄືກັບການເນລະມິດສ້າງ. ປັດຈຸບັນແມ່ນບໍ່ຄືກັບອະດີດ. ເຮົາໄດ້ມອບຮອຍຍິ້ມເທິງບັນລັງ, ເຮົາໄດ້ເອົາຊະນະມະນຸດ ແລະ ທຸກຄົນກໍກົ້ມລົງເພື່ອນະມັດສະການຕໍ່ໜ້າເຮົາ. ຜູ້ຄົນໃນປັດຈຸບັນບໍ່ຄືກັບຄົນທີ່ຢູ່ໃນອະດີດ. ເມື່ອໃດທີ່ພາລະກິດຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຫັນແກ່ປັດຈຸບັນ? ເມື່ອໃດທີ່ມັນບໍ່ແມ່ນເພື່ອສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ? ເພື່ອເຫັນແກ່ອະນາຄົດທີ່ສົດໃສກວ່າເດີມ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພາລະກິດທັງໝົດຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ໃນມະນຸດຊັດເຈນຢູ່ເລື້ອຍໆ, ເພື່ອວ່າສະຫງ່າລາສີທັງໝົດຂອງເຮົາອາດ “ຢູ່” ໃນມະນຸດ ທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ເຮົາຈະຮັບເອົາສິ່ງນີ້ໃຫ້ເປັນຫຼັກການແຫ່ງພາລະກິດຂອງເຮົາ. ຄົນທີ່ເຕັມໃຈຮ່ວມມືກັບເຮົາ, ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເຮັດວຽກຢ່າງໜັກ ເພື່ອວ່າສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາອາດເຕີ່ມເຕັມທ້ອງຟ້າໄດ້ຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ປັດຈຸບັນນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ຈະປະຕິບັດແຜນການທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລ ແລະ ການປົກປ້ອງຂອງຄວາມຮັກຂອງເຮົາ ແມ່ນມີໂອກາດທີ່ຈະນໍາໃຊ້ຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນທີ່ນີ້, ໃນສະຖານທີ່ຂອງເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະວາງແຜນໃຫ້ທຸກສິ່ງ “ຫັນລ້ຽວ” ເພື່ອພາລະກິດຂອງເຮົາ. ນົກທີ່ບິນຢູ່ໃນທ້ອງຟ້າແມ່ນສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ໃນທ້ອງຟ້າ, ທະເລທີ່ຢູ່ບົນແຜ່ນດິນໂລກແມ່ນການກະທຳຂອງເຮົາທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເຈົ້ານາຍຂອງທຸກສິ່ງແມ່ນການສະແດງຂອງເຮົາທ່າມກາງສິ່ງທັງປວງ ແລະ ເຮົານໍາໃຊ້ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນທຶນສຳລັບການຈັດການຂອງເຮົາ, ເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງເພີ່ມທະວີ, ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດ.

ໃນເວລາແຫ່ງການເນລະມິດສ້າງ, ເຮົາໄດ້ກຳນົດແລ້ວວ່າ ພາລະກິດຂອງເຮົາຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະມາເຖິງຈຸດຈົບຢ່າງສົມບູນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ເວລາທີ່ພາລະກິດຂອງເຮົາສິ້ນສຸດລົງແມ່ນເປັນເວລາທີ່ການກະທຳທັງໝົດຂອງເຮົາຖືກເຮັດໃຫ້ຊັດແຈ້ງໃນທ້ອງຟ້າ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກຮັບຮູ້ເຖິງການກະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ຕໍ່ໜ້າ “ທີ່ນັ່ງແຫ່ງການພິພາກສາ”, ການກະທຳຂອງເຮົາຈະຖືກພິສູດ,​ ເພື່ອວ່າພວກມັນຈະຖືກຮັບຮູ້ໃນທ່າມກາງຄົນທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຜູ້ທີ່ຈະຍອມ. ສະນັ້ນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນກິດຈະການຂອງເຮົາທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກປະຕິບັດມາກ່ອນໃນຍຸກທີ່ຜ່ານມາ. ຕັ້ງແຕ່ປັດຈຸບັນເປັນຕົ້ນໄປ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ການກະທຳຂອງເຮົາຊັດເຈນເທື່ອລະຂັ້ນຕອນ, ເພື່ອວ່າສະຕິປັນຍາຂອງເຮົາ, ຄວາມມະຫັດສະຈັນຂອງເຮົາ ແລະ ຄວາມບໍ່ສາມາດຢັ່ງເຖິງຂອງເຮົາ ຈະເປັນທີ່ຮັບຮູ້ ແລະ ຖືກພິສູດໃນທຸກດ້ານຂອງສັງຄົມ. ໂດຍສະເພາະແລ້ວ, ຕໍ່ໜ້າຝ່າຍປົກຄອງທັງໝົດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ຍິ່ງຈະມີຄວາມຮັບຮູ້ຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບການກະທຳຂອງເຮົາ, ຈົນກວ່າການກະທຳຂອງເຮົາຈະຖືກພິພາກສາໂດຍ “ຜູ້ພິພາກສາ” ແລະ “ຖືກປົກປ້ອງ” ໂດຍ “ນັກກົດໝາຍ” ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ການກະທຳຂອງເຮົາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ, ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນກົ້ມຫົວຂອງພວກເຂົາລົງ ແລະ ຍອມ. ຈາກເວລານີ້ເປັນຕົ້ນໄປ, ການກະທຳຂອງເຮົາຈະເປັນທີ່ຍອມຮັບໂດຍທຸກດ້ານຂອງສັງຄົມ ແລະ ນີ້ຈະເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ເຮົາຈະຮັບເອົາສະຫງ່າລາສີທັງໝົດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ເຮົາຈະປາກົດຕໍ່ມະນຸດ ແລະ ບໍ່ລີ້ລັບອີກຕໍ່ໄປ. ໃນປັດຈຸບັນ, ການກະທຳຂອງເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄປເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງພວກມັນ. ພາລະກິດຂອງເຮົາກຳລັງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ ແລະ ເມື່ອມັນມາເຖິງຈຸດສຸດຍອດກໍຈະເປັນເວລາທີ່ມັນຈະສຳເລັດລົງ. ເຮົາຈະເອົາຊະນະປະຊາຊົນຂອງທຸກຊົນຊາດຢ່າງສົມບູນ, ​ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສັດຮ້າຍທີ່ປ່າເຖື່ອນເຊື່ອຟັງຄືກັບແກະຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ມັງກອນແດງໃຫຍ່ຍອມຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາຄືກັບປະຊາຊົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຮົາຈະເອົາຊະນະສັດຕູທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນສະຫວັນ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ຄູ່ຕໍ່ສູ້ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຖືກເອົາຊະນະ. ນີ້ແມ່ນແຜນການຂອງເຮົາ ແລະ ຄວາມມະຫັດສະຈັນແຫ່ງການກະທຳຂອງເຮົາ. ມະນຸດພຽງແຕ່ສາມາດດຳລົງຊີວິດຢູ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງທຳມະຊາດ ພາຍໃຕ້ການນໍາພາຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕັດສິນໃຈດ້ວຍຕົນເອງ! ຜູ້ໃດສາມາດຫຼົບໜີຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້? ເຮົາໄດ້ຈັດປະເພດທຳມະຊາດທັງໝົດ, ເຮັດໃຫ້ມັນຢູ່ທ່າມກາງກົດເກນ ແລະ ມັນເປັນຍ້ອນສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງມີກົດເກນດັ່ງກ່າວ ເຊັ່ນ ຄວາມອົບອຸ່ນແຫ່ງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ຄວາມເຢັນຂອງລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງດອກໄມ້ທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງແຫ່ວແຫ້ງໃນລະດູໜາວ ແລະ ອອກດອກໃນລະດູຮ້ອນ ກໍຍ້ອນຄວາມມະຫັດສະຈັນຂອງມືຂອງເຮົາ, ເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງຫ່ານຈຶ່ງບິນໄປທາງທິດໃຕ້ໃນລະດູໜາວກໍຍ້ອນເຮົາໄດ້ປັບອຸນຫະພູມ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງທະເລຈຶ່ງສົ່ງສຽງກ້ອງກໍຍ້ອນເຮົາຕ້ອງການຈົມສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຢູ່ເທິງພື້ນດິນ. ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຈັດແຈງໂດຍເຮົາ? ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເວລານີ້ເປັນຕົ້ນໄປ, “ເສດຖະກິດທຳມະຊາດ” ຂອງມະນຸດຈຶ່ງຫາຍໄປທັງໝົດໂດຍພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ຜູ້ຄົນຈະບໍ່ກຳຈັດການສະຖິດຢູ່ຂອງເຮົາອີກຕໍ່ໄປ ຍ້ອນການມີຢູ່ຂອງ “ກົດເກນທຳມະຊາດ”. ຜູ້ໃດຈະປະຕິເສດການເປັນຢູ່ຂອງພຣະຜູ້ປົກຄອງຂອງສິ່ງທັງປວງ? ໃນສະຫວັນ, ເຮົາເປັນຫົວໜ້າ; ທ່າມກາງສິ່ງທັງປວງ, ເຮົາເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະ ໃນບັນດາທຸກຄົນ, ເຮົາຄືອັນດັບໜຶ່ງ. ຜູ້ໃດກ້າປົກປິດສິ່ງນີ້ດ້ວຍ “ສີທາ” ແບບງ່າຍໆ? ຄວາມບໍ່ຈິງສາມາດລົບກວນການມີຢູ່ຂອງຄວາມຈິງບໍ? ໃນໂອກາດທີ່ພິເສດນີ້, ເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຮົາອີກຄັ້ງ, ບໍ່ທົນກັບການແຊກແຊງຂອງມະນຸດອີກຕໍ່ໄປ, ຮັກສາໃຫ້ເຄື່ອງຈັກດຳເນີນໄປ.

ເຮົາໄດ້ໃສ່ “ເຄື່ອງປຸງລົດ” ທີ່ຫຼາກຫຼາຍທ່າມກາງພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ມັນກໍເປັນຄືກັບເຮົາແມ່ນພໍ່ຄົວອາວຸໂສຂອງມະນຸດ. ເຖິງແມ່ນຜູ້ຄົນບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າໄດ້ໃສ່ເຄື່ອງປຸງລົດຫຍັງເຂົ້າໄປ, ພວກເຂົາກໍພໍໃຈໃນລົດຊາດ; ດ້ວຍການຖື “ຈານ”, ພວກເຂົາທຸກຄົນໄດ້ຊີ່ມລົດຊາດ “ອາຫານ” ທີ່ເຮົາໄດ້ຈັດກຽມ. ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງ, ຜູ້ຄົນຕ້ອງການກິນອາຫານທີ່ເຮົາໄດ້ຈັດກຽມເປັນການສ່ວນຕົວຫຼາຍຂຶ້ນ. ມັນເປັນຄືກັບວ່າພວກເຂົາຫຼຽວເບິ່ງເຮົາຢ່າງສູງສົ່ງເກີນໄປ, ຄືກັບວ່າພວກເຂົາເບິ່ງເຮົາເປັນເຄື່ອງປຸງອາຫານທີ່ສູງສົ່ງທີ່ສຸດ ແລະ ບໍ່ຄຳຖຶງເຖິງຄົນອື່ນເລີຍ. ຍ້ອນເຮົາໃຫ້ກຽດຕົນເອງຫຼາຍເກີນໄປ, ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະໂຈມຕີ “ຖ້ວຍເຂົ້າເຫຼັກ” ຂອງຄົນອື່ນຍ້ອນເຫັນແກ່ເຫດຜົນສ່ວນຕົວຂອງເຮົາ. ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຖືໂອກາດກ້າວອອກມາຈາກ “ເຮືອນຄົວ” ແລະ ໃຫ້ຄົນອື່ນມີໂອກາດສ້າງຊື່ສຽງໃຫ້ກັບຕົນເອງ. ມີແຕ່ໃນລັກສະນະນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຫົວໃຈຂອງເຮົາຈຶ່ງໝັ້ນຄົງ; ເຮົາບໍ່ຕ້ອງການເຮັດໃຫ້ຄົນຫຼຽວເບິ່ງເຮົາ ແລະ ດູຖູກຄົນອື່ນ, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ແມ່ນຫຍັງຄືຄຸນຄ່າຂອງການມີບ່ອນວ່າງຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຜູ້ຄົນ? ເຮົາຫຍາບຄາຍ ແລະ ບໍ່ມີເຫດຜົນຂະໜາດນັ້ນແທ້ໆບໍ? ເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະນັ່ງໃນຕໍາແໜ່ງແທ້ໆບໍ? ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ແລ້ວເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກິດຈະການທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ດັ່ງກ່າວ? ເຮົາບໍ່ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະດີ້ນລົນເພື່ອຊື່ສຽງ ແລະ ຊັບສິນຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນ, ເຮົາລັງກຽດຊື່ສຽງ ແລະ ຊັບສິນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາສະແຫວງຫາ. ເຮົາບໍ່ເຫັນມະນຸດເປັນແບບຢ່າງ, ເຮົາບໍ່ຕໍ່ສູ້ ຫຼື ຍາດຊິງ, ແຕ່ຫາລ້ຽງຊີວິດໂດຍການເພິ່ງພາ “ຝີມື” ຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ກະທຳການທີ່ຜິດສິນທຳ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ເມື່ອເຮົາຍ່າງທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ, ເຮົາເຮັດກ່ອນ ແລະ ຮຽກຂໍ “ຄ່າຕອບແທນສຳລັບງານຝີມື”, ແລ້ວມີພຽງແຕ່ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເປັນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ຄວາມເປັນເຫດເປັນຜົນທີ່ມະນຸດກ່າວເຖິງ, ບໍ່ມີການເວົ້າໂອ້ອວດໃນສິ່ງນີ້, ມັນບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ, ເຮົາກ່າວຕາມຄວາມໝາຍເດີມຂອງຄວາມຈິງ. ເຮົາຍ່າງກັບໄປກັບມາທ່າມກາງມະນຸດ, ຊອກຫາຄົນທີ່ຍຸຕິທຳ ແລະ ມີເຫດຜົນ, ແຕ່ກໍບໍ່ມີຜົນຫຍັງເລີຍ. ແລ້ວຍ້ອນຜູ້ຄົນຮັກໃນການຕໍ່ລອງ, ລາຄາຈຶ່ງສູງເກີນໄປ ຫຼື ຕໍ່າເກີນໄປ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາກໍຍັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຮົາ. ໃນປັດຈຸບັນ, ເຮົາຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງມະນຸດຈຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ຂອງເຂົາ, ເປັນຫຍັງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າວຸດທິພາລະກິດຂອງເຂົາສູງຫຼາຍສໍ່າໃດ. ຜູ້ຄົນບໍ່ຮູ້ຈັກແມ່ນແຕ່ມັນສອງສາມກຣາມ ຫຼື ສອງສາມຫຼຽງ[a]. ແລ້ວດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງລໍ້ລວງເຮົາ. ມັນເປັນຄືກັບວ່າພາລະກິດຂອງເຮົານັ້ນສູນເປົ່າ, ຄືກັບວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາເປັນພຽງແຕ່ສຽງກ້ອງທີ່ຢູ່ໃນພູເຂົາໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮັບຮູ້ເຖິງຮາກຂອງພຣະທຳ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ. ແລ້ວດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງໃຊ້ສິ່ງນີ້ໃຫ້ເປັນພື້ນຖານເພື່ອສະຫຼຸບຄຳພັງເພີຍທີສາມ: ຜູ້ຄົນບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ, ຍ້ອນພວກເຂົາບໍ່ເຫັນເຮົາ. ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ເມື່ອໄດ້ກິນພຣະທຳຂອງເຮົາ, ຜູ້ຄົນກໍດື່ມຢາບາງຢ່າງເພື່ອຊ່ວຍໃນການຍ່ອຍອາຫານ ແລະ ຍ້ອນຜົນຂ້າງຄຽງຂອງຢາຮຸນແຮງຫຼາຍ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ສູນເສຍຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ສະນັ້ນ ພຣະທຳຂອງເຮົາຈຶ່ງກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກລືມ, ບ່ອນທີ່ເຮົາຢູ່ຈຶ່ງກາຍເປັນມຸມທີ່ພວກເຂົາລືມ ແລະ ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ເຮົາຈຶ່ງຖອນຫາຍໃຈ. ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດຫຼາຍຢ່າງ, ແຕ່ບໍ່ມີຫຼັກຖານກ່ຽວກັບພາລະກິດນັ້ນໃນຜູ້ຄົນ? ເຮົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງພຽງພໍບໍ? ຫຼື ມັນເປັນຍ້ອນເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າມະນຸດຕ້ອງການຫຍັງບໍ? ເຮົາໝົດຄວາມຄິດໃນສິ່ງນີ້, ທາງເລືອກດຽວຂອງເຮົາແມ່ນການໃຊ້ບົດບັນຍັດບໍລິຫານຂອງເຮົາເພື່ອເອົາຊະນະທຸກຄົນ. ເຮົາຈະບໍ່ເປັນແມ່ອັນເປັນທີ່ຮັກອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຈະຄຸ້ມຄອງມະນຸດຊາດທັງປວງດັ່ງພໍ່ທີ່ເຂັ້ມງວດ!

ວັນທີ 15 ພຶດສະພາ 1992

ໝາຍເຫດ:

ກ. “ຫຼຽງ” ແມ່ນໜ່ວຍວັດແທກນໍ້ານັກຂອງຈີນ, ໜຶ່ງຫຼຽງແມ່ນ 50 ກຣາມ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 40

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 44

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ