​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ພວກເຈົ້າຄວນວາງການອວຍພອນສະຖານະໄວ້ທາງຂ້າງ ແລະ ເຂົ້າໃຈຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບຄວາມລອດພົ້ນຂອງມະນຸດ

ສຳລັບມະນຸດ, ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບລູກຫຼານຂອງໂມອັບທີ່ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໄດ້ ແລະ ພວກເຂົາກໍ່ບໍ່ມີຄຸນສົມບັດທີ່ຈະຖືກເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ກົງກັນຂ້າມ, ບັນດາລູກຫຼານຂອງດາວິດມີຄວາມຫວັງ ແລະ ສາມາດມາດຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບຢ່າງແນ່ນອນ. ຖ້າວ່າບາງຄົນເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍ່ບໍ່ສາມາດຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າວັນນີ້ ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງພາລະກິດທີ່ຖືກເຮັດສຳເລັດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າກໍ່ຕາມ; ຈົນເຖິງຂັ້ນຕອນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຈົ້າຍັງຖືເອົາໂອກາດໃນອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະສະຫຼະມັນ. ບໍ່ມີໃຜສົນວ່າເປັນຫຍັງມື້ນີ້ພຣະເຈົ້າຈິ່ງໄດ້ເລືອກເອົາພວກເຈົ້າ-ກຸ່ມຄົນທີ່ບໍ່ຄູ່ຄວນທີ່ສຸດ-ເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດ, ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດທີ່ຖືກເຮັດສຳເລັດນີ້ຜິດບໍ? ພາລະກິດນີ້ແມ່ນການເບິ່ງຂ້າມຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງບໍ? ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈິ່ງເຈາະຈົງລົງມາເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ໃນເມື່ອພຣະອົງຮູ້ມາດົນແລ້ວວ່າພວກເຈົ້າເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບ? ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄິດກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ບໍ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍພິຈາລະນາເລື່ອງນີ້ເມື່ອພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງບໍ? ພຣະອົງຕັດສິນໃຈກະທັນຫັນແບບນີ້ບໍ? ພຣະອົງບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບມາຕັ້ງແຕ່ເລີ້ມຕົ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພິຈາລະນາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ? ແນວຄວາມຄິດຂອງພວກເຈົ້າຫາຍໄປໃສແລ້ວ? ຄວາມຄິດດ້ານບວກຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ກາຍມາເປັນຄວາມຄິດທີ່ປັບບໍ່ໄດ້ແລ້ວບໍ? ຄວາມສະຫຼາດ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງພວກເຈົ້າຫາຍໄປໃສແລ້ວ? ແມ່ນບໍວ່າພວກເຈົ້າມີຄວາມເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຈົນບໍ່ສົນໃຈເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍ? ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນໄວທີ່ສຸດຕໍ່ສິ່ງຕ່າງໆເຊັ່ນໂອກາດໃນອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ໂຊກຊະຕາຂອງພວກເຈົ້າເອງ, ແຕ່ກ່ຽວກັບສິ່ງອື່ນໃດພວກມັນກັບບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ປຶກໜາ ແລະ ໂງ່ທີ່ສຸດ. ແມ່ນຫຍັງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ພວກເຈົ້າເຊື່ອ? ແມ່ນໂອກາດໃນອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນບໍ? ຫຼື ພຣະເຈົ້າ? ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າພຽງເຊື່ອໃນຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງເຈົ້າບໍ? ເຊື່ອພຽງໂອກາດໃນອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ປັດຈຸບັນນີ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈວິຖີແຫ່ງຊີວິດຫຼາຍປານໃດ? ແລະເຈົ້າບັນລຸຫຼາຍປານໃດແລ້ວ? ເຈົ້າຄິດວ່າພາລະກິດທີ່ສຳເລັດລົງໃນບັນດາລູກຫຼານຂອງໂມອັບປັດຈຸບັນນີ້ ສຳເລັດລົງເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າອັບອາຍບໍ? ມັນຖືກເຮັດຢ່າງຕັ້ງໃຈເພື່ອເປີດເຜີຍຄວາມເຮິະຮ້າຍຂອງພວກເຈົ້າບໍ? ມັນຖືກເຮັດຢ່າງຕັ້ງໃຈເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າຍອມຮັບການຕິສອນ ແລະຈາກນັ້ນກໍ່ໂຍນພວກເຈົ້າເຂົ້າໃນທະເລສາບແຫ່ງໄຟບໍ? ເຮົາບໍ່ເຄີຍເວົ້າວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ມີອະນາຄົດ, ທັງບໍ່ໄດ້ເວົ້າວ່າພວກເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍ ຫຼື ຕົກນາລົກດ້ວຍ; ເຮົາໄດ້ປະກາດເລື່ອງດັ່ງກ່າວແກ່ສາທາລະນະຊົນບໍ? ເຈົ້າເວົ້າວ່າເຈົ້າບໍ່ມີຫວັງ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງເຈົ້າເອງບໍ? ນີ້ບໍ່ແມ່ນຜົນກະທົບຈາກຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າເອງບໍ? ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງເຈົ້າເຊື່ອຖືໄດ້ບໍ? ຖ້າເຮົາເວົ້າວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບພອນ ສະນັ້ນ ເຈົ້າກໍ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຖືກທຳລາຍຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະຖ້າເຮົາເວົ້າວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນ ເຈົ້າກໍ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ປັດຈຸບັນນີ້ເຮົາພຽງເວົ້າວ່າເຈົ້າເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບເທົ່ານັ້ນ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າວ່າເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍ. ພຽງແຕ່ວ່າລູກຫຼານຂອງໂມອັບໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງ, ແລະ ເປັນຄົນທີ່ເສື່ອມຊາມປະເພດໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ບາບໄດ້ຖືກອ້າງອີງເຖິງກ່ອນໜ້ານີ້; ພວກເຈົ້າທຸກຄົນບໍ່ເປັນຄົນບາບບໍ? ບໍ່ແມ່ນຄົນບາບທຸກຄົນຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມໂດຍຊາຕານບໍ? ຄົນບາບທຸກຄົນບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ ແລະ ກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າບໍ? ບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ຕ້ອງຄຳສອບບໍ? ຄົນບາບທຸກຄົນບໍ່ຕ້ອງຖືກທຳລາຍບໍ? ໃນກໍລະນີນີ້, ມີໃຜໃນຄອບຄົວພວກເຈົ້າທີ່ສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້? ພວກເຈົ້າສາມາດມີຊີວິດລອດມາຮອດປັດຈຸບັນນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າເປັນລົບຍ້ອນວ່າພວກເຈົ້າເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນໝູ່ຄົນບາບບໍ? ພວກເຈົ້າຢູ່ມາຮອດທຸກມື້ນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອເວົ້າເຖິງຄວາມສົມບູນແບບ ພວກເຈົ້າກໍ່ມີຄວາມສຸກ. ພວກເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນວ່າພວກເຈົ້າຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຍາກລຳບາກຄັ້ງໃຫຍ່ ແລະ ພວກເຈົ້າກັບຄິດວ່ານີ້ແມ່ນການໄດ້ຮັບພອນຫຼາຍຂຶ້ນຊ້ຳ. ພວກເຈົ້າຄິດວ່າຜ່ານຄວາມຍາກລຳບາກ ພວກເຈົ້າຈິ່ງສາມາດກາຍມາເປັນຜູ້ມີໄຊ, ແລະ ນີ້ແມ່ນການອ່ວຍພອນອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ການຍົກຍ້ອງອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າ. ແຕ່ເມື່ອອ້າງອີງເຖິງໂມອັບ, ກໍ່ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍຂຶ້ນໃນໝູ່ພວກເຈົ້າ. ທັງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະ ເດັກນ້ອຍຕ່າງກໍ່ຮູ້ສືກໂສກເສົ້າເວົ້າບໍ່ອອກຄືກັນ ແລະ ຫົວໃຈຂອງພວກເຈົ້າກໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກ; ພວກເຈົ້າທຸກຄົນກິນແໜງໃຈທີ່ໄດ້ເກີດມາ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍວ່າເປັນຫຍັງຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດຈິ່ງເກີດຂຶ້ນກັບລູກຫຼານຂອງໂມອັບ; ພວກເຈົ້າຮູ້ພຽງວ່າຈະຕ້ອງສະແຫວງຫາສະຖານະສູງເທົ່ານັ້ນ,​ ແລະພວກເຈົ້າກໍ່ທໍ້ຖອຍເມື່ອພວກເຈົ້າຄິດວ່າພວກເຈົ້າໝົດຫວັງແລ້ວ. ເມື່ອເວົ້າເຖິງຄວາມສົມບູນແບບ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງໃນອະນາຄົດ, ພວກເຈົ້າກໍ່ຮູ້ສຶກມ່ວນຊື່ນ. ການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນເພື່ອໄດ້ຮັບການອວຍພອນ, ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະສາມາດມີຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີໄດ້.​ ປັດຈຸບັນນີ້ ບາງຄົນຮູ້ສຶກຫວາດຫວັ່ນຍ້ອນສະຖານະຂອງພວກເຂົາ. ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າຕ່ຳ, ແລະ ມີສະຖານະຕ່ຳ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈິ່ງບໍ່ປາດຖະໜາສະແຫວງຫາເພື່ອຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າເຖິງຄວາມສົມບູນແບບກ່ອນ, ຫຼັງຈາກນັ້ນຈິ່ງອ້າງອີງເຖິງລູກຫຼານຂອງໂມອັບ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈິ່ງໄດ້ປະຖິ້ມເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສົມບູນແບບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິບັດຕາມມາກ່ອນໜ້ານີ້. ນີ້ກໍ່ຍ້ອນວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ຄວາມໝາຍຂອງພາລະກິດນີ້, ທັງບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ຄວາມສຳຄັນຂອງມັນດ້ວຍ.​ ວຸດທິພາວະຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນນ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ພວກເຈົ້າກໍ່ບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ການລົບກວນທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດໄດ້. ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນວ່າສະຖານະຂອງພວກເຈົ້າເອງນັ້ນຕ່ຳຫຼາຍ ພວກເຈົ້າກໍ່ຮູ້ສືກທໍ້ຖອຍ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມສັດທາທີ່ຈະສະແຫວງຫາຕໍ່ໄປ. ຄົນພຽງຖືວ່າການບັນລຸພຣະຄຸນ ແລະ ການຊື່ມຊົມຄວາມສະຫງົບສຸກເປັນສັນຍາລັກຂອງການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ການສະແຫວງຫາການອວຍພອນເປັນດັ່ງພື້ນຖານຂອງການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ. ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ສະແຫວງຫາເພື່ອຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ຫຼື ສະແຫວງຫາການປ່ຽນແປງນິໄສຂອງພວກເຂົາ. ການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຂອງຄົນແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າປະທານຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ເໝາະສົມໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ປະທານພອນທີ່ຢູ່ໃຕ້ດວງອາທິດທັງໝົດໃຫ້ພວກເຂົາ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າຮັກສາຄວາມສຳພັນອັນຜາສຸກ ແລະ ເປັນກັນເອງກັບພວກເຂົາ, ແລະ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃດໆລະຫວ່າງພວກເຂົາ. ຄືວ່າ, ການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະເຈົ້າສັນຍາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາເປັນຈິງ, ປະທານໃຫ້ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ພວກເຂົາອະທິຖານ, ຄືກັບທີ່ມີກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ “ເຮົາຈະຮັບຟັງທຸກຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຈົ້າ.” ພວກເຂົາຮຽກຮ້ອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຕັດສິນໃຜ ຫຼື ຈັດການໃຜ, ຄືກັບວ່າພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຢຊູອົງກູ້ໄຖ່ຜູ້ຊົງໃຈດີຢູ່ສະເໝີ, ຜູ້ຮັກສາຄວາມສຳພັນທີ່ດີກັບມະນຸດຢູ່ທຸກເວລາ ແລະ ທຸກບ່ອນ. ເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອແມ່ນແບບນີ້: ພວກເຂົາວອນຂໍສິ່ງຕ່າງໆຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ອາຍຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍ່ພຽງແຕ່ປະທານທຸກໆສິ່ງໃຫ້ພວກເຂົາແບບຕາບອດ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະກະບົດ ຫຼື ເຊື່ອຟັງກໍ່ຕາມ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຕ້ອງການການໃຊ້”ໜີ້”ຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຕ້ອງ“ໃຊ້ໜີ້”ຂອງພຣະອົງໂດຍປາດສະຈາກການຕໍ່ຕ້ານໃດໆ, ແລະ “ໃຊ້ຄືນ”ເປັນສອງເທົ່າ, ບໍ່ວ່າພຣະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຫຍັງຈາກພວກເຂົາຫຼືບໍ່ກໍ່ຕາມ. ພຣະອົງສາມາດຢູ່ໃນກຳມືຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ; ພຣະອົງບໍ່ສາມາດຈັດແຈງຄົນໄດ້ຕາມໃຈມັກ, ປາດສະຈາກການອະນຸຍາດຈາກພວກເຂົາ, ພຣະອົງສາມາດເປີຍເຜີຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ນິໄສອັນຊອບທຳທີ່ຖືກປິດບັງໄວ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີດັ່ງທີ່ພຣະອົງປາດຖະໜາຢາກເປີດເຜີຍກັບຄົນໄດ້ໜ້ອຍກວ່າອີກ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ສາລະພາບບາບຂອງພວກເຂົາກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ອະໄພພວກເຂົາ, ແລະ ບໍ່ສາມາດເບື່ອໜ່າຍມັນໄດ້, ແລະ ຈະດຳເນີນໄປແບບນີ້ຕະຫຼອດການ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ສັ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະອົງກໍ່ພຽງແຕ່ເຊື່ອຟັງ, ດັ່ງທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຖືກມະນຸດຮັບໃຊ້, ແຕ່ມາເພື່ອຮັບໃຊ້ມະນຸດ, ແລະ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ມາກໍ່ແມ່ນເພື່ອເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງມະນຸດ. ບໍ່ແມ່ນພວກເຈົ້າເຊື່ອແບບນີ້ສະເໝີມາບໍ? ເມື່ອພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫຍັງຈາກພຣະເຈົ້າ ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍ່ຢາກໜີໄປ. ແລະເມື່ອພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງໃດໜຶ່ງ ພວກເຈົ້າກໍ່ບໍ່ພໍໃຈ, ແລະຍັງຮ້ອງດ່າສາລະພັດ. ພວກເຈົ້າພຽງແຕ່ບໍ່ຍອມໃຫ້ພຣະເຈົ້າເອງສະແດງສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຈົ້າພຽງຕ້ອງການຊື່ນຊົມຄວາມສະບາຍໃຈ ແລະ ຄວາມສະດວກສະບາຍຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ. ຈົນມາຮອດປັດຈຸບັນນີ້, ທັດສະນະໃນການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນອັນດຽວກັນກັບມຸມມອງແບບເກົ່າໆ. ຖ້າພຣະເຈົ້າສະແດງໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນຄວາມສະຫງ່າງາມພຽງເລັກນ້ອຍ ພວກເຈົ້າກໍ່ບໍ່ພໍໃຈ; ຕອນນີ້ພວກເຈົ້າເຫັນຄັກແລ້ວບໍວ່າວຸດທິພາວະຂອງພວກເຈົ້າເປັນແນວໃດ? ຢ່າຄິດວ່າພວກເຈົ້າທຸກຄົນພັກດີກັບພຣະເຈົ້າໃນເມື່ອຄວາມຈິງແລ້ວມຸມມອງເກົ່າໆຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນບໍ່ໄດ້ປ່ຽນໄປເລີຍ. ເມື່ອບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ, ເຈົ້າຄິດວ່າທຸກຢ່າງດຳເນີນໄປໂດຍບໍ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃດໆ ແລະ ເຈົ້າກໍ່ຮັກພຣະເຈົ້າຈົນເຖິງຈຸດສູງສຸດ. ແຕ່ເມື່ອບາງສິ່ງນ້ອຍໆເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ, ເຈົ້າກໍ່ຕົກລົງສູ່ນາລົກ. ນີ້ແມ່ນເຈົ້າພັກດີກັບພຣະເຈົ້າບໍ?

ຖ້າຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດຄືການເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ອິສຣາເອວ, ແລ້ວພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດກໍ່ຈະບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງ. ພາລະກິດຈະມີຄວາມໝາຍທີ່ສຸດກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມັນສຳເລັດລົງໃນປະເທດນີ້, ເມື່ອມັນສຳເລັດລົງໃນຕົວພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າແມ່ນຄົນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ, ຄົນທີ່ມີສະຖານະບໍ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ພວກເຈົ້າແມ່ນຄົນທີ່ມີລະດັບຕ່ຳສຸດໃນສັງຄົນນີ້ ແລະ ພວກເຈົ້າຄືຄົນທີ່ຍອມຮັບພຣະເຈົ້າໜ້ອຍທີ່ສຸດໃນຕອນຕົ້ນ. ພວກເຈົ້າແມ່ນຄົນທີ່ເຄີຍໄປໄກທີ່ສຸດຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຍ້ອນວ່າຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດແມ່ນເພື່ອການພິຊິດເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນມັນເໝາະສົມທີ່ສຸດແລ້ວບໍທີ່ຈະເລືອກເອົາພວກເຈົ້າເພື່ອເປັນພະຍານທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ? ຖ້າຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດບໍ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຕົວພວກເຈົ້າແລ້ວ, ມັນກໍ່ຈະເປັນການຍາກທີ່ຈະກ້າວໄປສູ່ພາລະກິດການພິດຊິດທີ່ຈະມາເຖິງໄດ້, ຍ້ອນວ່າພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດທີ່ຈະມາຕາມຫຼັງຈະບັນລຸຜົນອີງຕາມພາລະກິດທີ່ສຳເລັດລົງໃນວັນນີ້. ພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດວັນນີ້ ເປັນພຽງການເລີ້ມຕົ້ນຂອງພາລະກິດແຫ່ງການພິຊິດທັງໝົດ. ພວກເຈົ້າເປັນໝວດໝູ່ທຳອິດທີ່ຈະຖືກພິຊິດ; ພວກເຈົ້າເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດທັງໝົດທີ່ຖືກພິຊິດ. ຖ້າມີໃຜທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແທ້ຈິງ, ພວກເຂົາຈະເຫັນວ່າພາລະກິດທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດວັນນີ້ນັ້ນຫຍິ່ງໃຫຍ່, ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຮູ້ຈັກການກະບົດຂອງພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງເປີດເຜີຍສະຖານະຂອງພວກເຂົາອີກດ້ວຍ. ວັດຖຸປະສົງ ແລະ ຄວາມໝາຍແຫ່ງພຣະທຳຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນເປັນລົບ, ທັງບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນລົ້ມລົງດ້ວຍ. ກໍ່ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍ ແລະ ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດຜ່ານພຣະທຳຂອງພຣະອົງ; ມັນແມ່ນການປຸກວິນຍານຂອງມະນຸດຜ່ານພຣະທຳຂອງພຣະອົງ. ນັບແຕ່ເວລາຂອງການສ້າງໂລກຈົນມາຮອດປັດຈຸບັນ, ມະນຸດອາໄສຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານສະເໝີມາ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າມີພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ. ເຊິ່ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຖືກຮ່ວມເຂົ້າໃນການໄຖ່ບາບອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກຍົກຂຶ້ນຢ່າງຫຍິ່ງໃຫຍ່ໂດຍພຣະເຈົ້າເພື່ອ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ; ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງທຸກຄົນຈະຄິດແບບນີ້. ແລ້ວບັນດາຄົນທີ່ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຈະຄິດແບບໃດ? “ອ໋າ, ພຣະເຈົ້າເວົ້າວ່າພວກເຮົາເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບ. ພຣະອົງກ່າວດ້ວຍພຣະອົງເອງວ່າພວກເຮົາເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບ. ພວກເຮົາສາມາດເປັນຄົນດີໄດ້ບໍ? ໃຜເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນລູກຫຼານຂອງໂມອັບ? ໃນເມື່ອກ່ອນ ໃຜເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງຫຼາຍປານນັ້ນ? ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອກ່າວໂທດພວກເຮົາ; ເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນພວກເຮົາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນແນວໃດ? ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຮົາຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາຄວນຖືກຕິສອນໃນທາງນີ້.” ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕ້ອງບໍ? ມື້ນີ້ພຣະເຈົ້າຕັດສິນເຈົ້າ, ແລະ ຕິສອນເຈົ້າ, ແລະ ກ່າວໂທດເຈົ້າ, ແຕ່ຮູ້ໄວ້ວ່າການກ່າວໂທດຂອງເຈົ້າກໍ່ເພື່ອວ່າເຈົ້າອາດຮູ້ຈັກຕົວເຈົ້າເອງ. ການກ່າວໂທດ, ການສາບແຊ່ງ, ການຕັດສິນ, ການຕິສອນ-ທັງໝົດນີ້ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮູ້ຈັກຕົວເອງ, ເພື່ອວ່ານິໄສຂອງເຈົ້າອາດປ່ຽນແປງ, ແລະຫຼາຍໄປກວ່ານັ້ນ ກໍ່ເພື່ອວ່າເຈົ້າອາດຮູ້ຄຸນຄ່າຂອງຕົວເຈົ້າເອງ, ແລະ ເຫັນວ່າການກະທຳຂອງພຣະເຈົ້າທັງໝົດນັ້ນຊອບທຳ, ແລະ ສອດຄ່ອງກັບນິໄສຂອງພຣະອົງ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດພຣະອົງ, ວ່າພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດຕາມແຜນການໄຖ່ບາບມະນຸດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ທ່ຽງທຳຜູ້ທີ່ຮັກມະນຸດ, ແລະ ຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ, ແລະ ຍັງເປັນຜູ້ທີ່ຕັດສິນ ແລະ ຕິສອນມະນຸດດ້ວຍ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ພຽງແຕ່ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນສະຖານະຕ່ຳຕ້ອຍ, ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນເສື່ອມຊາມ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແຕ່ກັບບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າປາດຖະໜາປະຕິບັດພາລະກິດການໄຖ່ບາບມະນຸດຂອງພຣະອົງແບບລຽບງ່າຍຜ່ານທາງການຕັດສິນ ແລະ ການຕິສອນທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດໃນຕົວເຈົ້າໃນປັດຈຸບັນນີ້, ເຈົ້າກໍ່ຈະບໍ່ມີທາງທີ່ຈະປະສົບ, ເຈົ້າຈະສາມາດດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້ໜ້ອຍກວ່າເມື່ອກ່ອນ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຂ້າ, ຫຼື ທຳລາຍ, ແຕ່ມາເພື່ອຕັດສິນ, ຕຳໜິ,​ ຕິສອນ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ຮອດ. ກ່ອນການສະຫຼຸບແຜນການຄຸ້ມຄອງ 6,000 ປີຂອງພຣະອົງ-ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ຈຸດຈົບຂອງມະນຸດແຕ່ລະປະເພດນັ້ນລຽບງ່າຍ-ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກແມ່ນເພື່ອການໄຖ່ບາບ, ທັງໝົດກໍ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງຈິງແທ້ສົມບູນແບບ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານ້ອບນ້ອມຕໍ່ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ.​ ບໍ່ວ່າພຣະເຈົ້າຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດດວ້ຍວິທີໃດ, ທັງໝົດສຳເລັດລົງໂດຍການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫຼຸດພົ້ນຈາກທຳມະຊາດຊາຕານເດີມຂອງພວກເຂົາ; ນັ້ນກໍ່ຄືວ່າ ພຣະອົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ຮອດໂດຍການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຊີວິດ. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ສະແຫວງຫາຊີວິດ ພວເຂົາກໍ່ຈະບໍ່ມີທາງທີ່ຈະຍອມຮັບເອົາການໄຖ່ບາບຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້.​ ການກູ້ໄຖ່ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເອງ ແລະ ການສະແຫວງຫາຊີວິດແມ່ນບາງສິ່ງທີ່ມະນຸດຕ້ອງມີເພື່ອຍອມຮັບເອົາການໄຖ່ບາບ. ໃນສາຍຕາຂອງມະນຸດ, ການໄຖ່ບາບແມ່ນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເປັນການຕິສອນ, ການຕັດສິນ, ແລະ ການສາບແຊ່ງໄດ້; ການໄຖ່ບາບຕ້ອງປະກອບດ້ວຍຄວາມຮັກ, ຄວາມເມດຕາ, ແລະຫຼາຍໄປກວ່ານັ້ນ, ຕ້ອງມີຄຳເວົ້າປອບໃຈ, ແລະຕ້ອງມີພອນທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດທີ່ທານໃຫ້ໂດຍພຣະເຈົ້າ. ຄົນເຊື່ອວ່າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ ພຣະອົງປະຕິບັດເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການສຳພັດພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມອບຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາໃຫ້ພຣະອົງຜ່ານພຣະພອນ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ. ເຊິ່ງເວົ້າໄດ້ວ່າ, ເມື່ອພຣະອົງສຳພັດມະນຸດ ກໍ່ແມ່ນພຣະອົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ຮອດ. ການໄຖ່ບາບເຊັ່ນນີ້ແມ່ນການໄຖ່ບາບເຊິ່ງເປັນການຄ້າຂາຍ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານເປັນຮ້ອຍເທົ່າໃຫ້ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ ມະນຸດຈິ່ງຈະມາພາຍໃຕ້ຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພະຍາຍາມເຮັດດີກັບພຣະອົງ ແລະ ນຳສະຫງ່າລາສີມາໃຫ້ພຣະອົງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດໃນແຜ່ນດິນໂລກກໍ່ເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດທີ່ເສື່ອມຊາມໃຫ້ຮອດ-ບໍ່ມີຄວາມເທັດໃນເລື່ອງນີ້; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ແນ່ນອນວ່າພຣະອົງຈະບໍ່ມາປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຄົນ. ໃນອາດີດ, ວິທີການໄຖ່ບາບຂອງພຣະອົງຄືການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເມດຕາສູງສຸດ, ເຊັ່ນວ່າພຣະອົງມອບທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງໃຫ້ກັບຊາຕານເພື່ອແລກປ່ຽນກັບມວນມະນຸດທັງໝົດ. ປັດຈຸບັນນີ້ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຄືກັນກັບອາດີດ: ປັດຈຸບັນນີ້, ການໄຖ່ບາບຂອງພວກເຈົ້າເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ໃນລະຫວ່າງການຄັດແຍກແຕ່ລະຄົນຕາມປະເພດ; ວິທີການໄຖ່ບາບຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັກ ຫຼື ຄວາມເມດຕາ, ແຕ່ແມ່ນການຕິສອນ ແລະ ການຕັດສິນເພື່ອວ່າມະນຸດອາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ດັ່ງນັ້ນ, ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບແມ່ນການຕິສອນ, ການຕັດສິນ, ການທຳຮ້າຍຢ່າງໄຮ້ປານີ, ແຕ່ຮູ້ໄວ້ວ່າໃນການທຳຮ້າຍຢ່າງໂຫດຮ້າຍນີ້ບໍ່ມີການລົງໂທດແມ່ນແຕ່ນ້ອຍເລີຍ, ຮູ້ໄວ້ວ່າບໍ່ວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາຈະຮຸນແຮງພຽງໃດ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຈົ້າແມ່ນມີແຕ່ໜ້ອຍຄຳທີ່ປາກົດວ່າໃຈຮ້າຍທີ່ສຸດກັບພວກເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ບໍ່ວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາໃຫຍ່ໂຕພຽງໃດ, ສິ່ງທີ່ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າກໍ່ຍັງແມ່ນພຣະທຳແຫ່ງການສິດສອນ, ແລະເຮົາກໍ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຮ້າຍພວກເຈົ້າ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງທັງໝົດບໍ? ຮູ້ໄວ້ວ່າວັນນີ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຕັດສິນອັນຊອບທຳ ຫຼື ການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ການຕິສອນອັນໂຫດຮ້າຍ, ທັງໝົດນີ້ກໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງມວນມະນຸດ. ບໍ່ວ່າມື້ນີ້ຈະມີການຄັດແຍກແຕ່ລະຄົນຕາມປະເພດ ຫຼື ການວາງໝວດໝູ່ຂອງມະນຸດແນວໃດ, ຄຳເວົ້າ ແລະ ພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນເພື່ອຊ່ວຍບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງຈິງແທ້ໃຫ້ຮອດ. ການຕັດສິນອັນຊອບທຳແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ມະນຸດບໍລິສຸດ, ການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງໂຫດຮ້າຍກໍ່ແມ່ນເພື່ອຊຳລະລ້າງມະນຸດ, ພຣະທຳ ຫຼື ການຕິສອນທີ່ຮຸນແຮງທັງໝົດກໍ່ແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ວິທີການໄຖ່ບາບໃນປັດຈຸບັນນີ້ຈະບໍ່ຄືກັນກັບໃນອາດີດ.​ ປັດຈຸບັນນີ້,​ ການຕັດສິນອັນຊອບທຳຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ຮອດ, ແລະ ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ດີສຳລັດຄັດແຍກພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຕາມປະເພດ, ແລະ ການຕິສອນອັນໂຫດຮ້າຍຈະນຳເອົາຄວາມຮອດພົ້ນສູງສຸດມາໃຫ້ພວກເຈົ້າ-ແລ້ວພວກເຈົ້າຕ້ອງເວົ້າຫຍັງໃນການປະເຊີນກັບການຕິສອນ ແລະ ການຕັດສິນນີ້? ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊື່ນຊົມຄວາມລອດພົ້ນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບບໍ? ​ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນທັງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ຄວາມຮອບຮູ້ ແລະ ສະຕິປັນຍາອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ; ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກເຈົ້າຍັງໄດ້ປະສົບກັບການທຳຮ້າຍ ແລະ ລະບຽບວິໃນຂອງພຣະອົງຊ້ຳໆ. ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພວກເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຮັບພອນສູງສຸດເຊັ່ນກັນບໍ? ພອນຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງຄົນອື່ນໆບໍ? ພຣະຄຸນຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຫຼວງຫຼາຍກວ່າສະຫງ່າລາສີ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ຊາໂລມອນຊື່ນຊົມອີກ! ລອງຄິດເບິ່ງ: ຖ້າເຈດຕະນາໃນການມາຂອງເຮົາແມ່ນເພື່ອກ່າວໂທດ ແລະ ລົງໂທດພວກເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ຮອດແລ້ວ, ວັນເວລາຂອງພວກເຈົ້າຍາວນານປານນັ້ນບໍ? ພວກເຈົ້າ, ມະນຸດທີ່ມີເລືອດ ແລະ ເນື້ອທີ່ຕົກໃນບາບເຫຼົ່ານີ້, ສາມາດມີຊີວິດລອດມາຮອດທຸກມື້ນີ້ໄດ້ບໍ? ຖ້າມັນແມ່ນເພື່ອການລົງໂທດພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແລ້ວເປັນຫຍັງເຮົາຕ້ອງບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ເລີ້ມດຳເນີນກິດຈະການທີ່ຫຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນນັ້ນ? ມັນຈະບໍ່ໃຊ້ເວລາໃນການເວົ້າຄຳດຽວເພື່ອລົງໂທດພວກເຈົ້າທີ່ເປັນພຽງມະນຸດບໍ? ເຮົາຍັງຈະມີຈິດໃຈທຳລາຍພວກເຈົ້າຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ກ່າວໂທດພວກເຈົ້າແລ້ວບໍ? ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເຊື່ອພຣະທຳເຫຼົ່ານີ້ຂອງເຮົາບໍ? ເຮົາສາມາດຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດໄດ້ຜ່ານທາງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈເທົ່ານັ້ນບໍ່? ຫຼື ເຮົາຄວນໃຊ້ແຕ່ການຄຶງກາງເຂນເທົ່ານັ້ນບໍເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ? ນິໄສອັນຊອບທຳຂອງເຮົາບໍ່ເອື້ອອຳນວຍໃນການເຮັດໃຫ້ມະນຸດເຊື່ອຟັງຢ່າງສົມບູນແບບຫຼາຍຂຶ້ນບໍ? ມັນຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດໄດ້ຢ່າງທົ່ວເຖິງຫຼາຍຂຶ້ນບໍ?

ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາອາດຈະເຂັ້ມງວດ, ພວກມັນໄດ້ຖືກກ່າວທັງໝົດກໍ່ເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງມະນຸດ, ຄືກັບວ່າເຮົາກຳລັງກ່າວພຣະທຳຢູ່ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກຳລັງລົງໂທດເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດ. ພຣະທຳເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ມະນຸດດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ, ເພື່ອຮູ້ວ່າແສງສະຫວ່າງມີຢູ່ຈິງ, ເພື່ອຮູ້ວ່າແສງສະຫວ່າງນັ້ນປະເສີດ, ເພື່ອຮູ້ວ່າພຣະທຳເຫຼົ່ານີ້ມີປະໂຫຍດແນວໃດຕໍ່ມະນຸດຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ, ແລະ ເພື່ອຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຄືຄວາມລອດພົ້ນ. ແມ່ນວ່າເຮົາໄດ້ກ່າວຫຼາຍໆພຣະທຳແຫ່ງການການຕິສອນ ແລະ ການຕັດສິນ, ແຕ່ພວກມັນຍັງບໍ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຕົວພວກເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຮົາໄດ້ມາເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາ, ເພື່ອກ່າວພຣະທຳຂອງເຮົາ ແລະ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະທຳຂອງເຮົາອາດຈະເຂັ້ມງວດ, ພວກມັນຖືກກ່າວໃນການຕັດສິນຄວາມເສື່ອມຊາມ ແລະ ການກະບົດຂອງພວກເຈົ້າ. ວັດຖຸປະສົງຂອງເຮົາໃນການເຮັດສິ່ງນີ້ຍັງຄົງເປັນການຊ່ວຍມະນຸດຈາກການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານ, ເພື່ອໃຊ້ພຣະທຳຂອງເຮົາຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ; ວັດຖຸປະສົງຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນການທຳຮ້າຍມະນຸດດ້ວຍພຣະທຳຂອງເຮົາ. ພຣະທຳຂອງເຮົາເຂັ້ມງວດກໍ່ເພື່ອວ່າອາດຈະບັນລຸຜົນໄດ້ຮັບຈາກພາລະກິດຂອງເຮົາ. ມີພຽງຜ່ານການປະຕິບັດພາລະກິດໃນທາງນີ້ເທົ່ານັ້ນມະນຸດຈິ່ງຈະສາມາດຮູ້ຈັກຕົວຕົນຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ໜີໄປຈາກນິໄສກະບົດຂອງພວກເຂົາໄດ້. ຄວາມໝາຍອັນຫຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງພາລະກິດແຫ່ງພຣະທຳແມ່ນການອະນຸຍາດໃຫ້ຄົນເອົາຄວາມຈິງໄປປະຕິບັດຕາມ ພາຍຫຼັງທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ, ບັນລຸການໃນປ່ຽນແປງນິໄສຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ບັນລຸຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຕົວພວກເຂົາເອງ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ. ມີພຽງວິທີການປະຕິບັດພາລະກິດຜ່ານການປາກເວົ້າເທົ່ານັ້ນຈິ່ງສາມາດເຮັດໃຫ້ການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດໃຊ້ງານໄດ້, ມີພຽງພຣະທຳເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດອະທິບາຍຄວາມຈິງໄດ້. ການປະຕິບັດພາລະກິດໃນຮູບແບບນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບການພິຊິດມະນຸດ; ນອກເໜືອຈາກຄຳເວົ້າແຫ່ງພຣະທຳຕ່າງໆ, ບໍ່ມີວິທີການອື່ນໃດທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ມະນຸດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ, ແລະໃນຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງປາກເວົ້າກັບມະນຸດເພື່ອເປີຍເຜີຍຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມເລິກລັບທັງໝົດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ມະນຸດ, ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບເສັ້ນທາງທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະ ປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ວັດຖຸປະສົງແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດແມ່ນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ແລະ ທັງໝົດສຳເລັດລົງກໍ່ແມ່ນເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ, ເພາະສະນັ້ນ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການໄຖ່ບາບມະນຸດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການລົງໂທດມະນຸດ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການໄຖ່ບາບມະນຸດ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົງໂທດຄົນຊົ່ວ ແລະ ໃຫ້ລາງວັນຄົນດີ, ແລະ ພຣະອົງກໍ່ບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຈຸດໝາຍປາຍທາງໃຫ້ແກ່ຄົນທຸກປະເພດທີ່ແຕກຕ່າງກັນດ້ວຍ. ກົງກັນຂ້າມ, ຫຼັງຈາກທີ່ຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງສຳເລັດລົງເທົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຈິ່ງຈະປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການລົງໂທດຄົນຊົ່ວ ແລະ ໃຫ້ລາງວັນຄົນດີ, ແລະເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະເປີຍເຜີຍຈຸດຈົບຂອງຄົນທຸກປະເພດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ທີ່ຈິງແລ້ວ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກລົງໂທດຈະແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດຈະແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນຈາກພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການໄຖ່ບາບມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງພາລະກິດການໄຖ່ບາບຂອງພຣະເຈົ້າ, ບັນດາຜູ້ທີ່ສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດທັງໝົດຈະຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດຈົນເຖິງທີ່ສຸດ, ບໍ່ມີໃຜໃນພວກເຂົາທີ່ຈະຖືກປະຖິ້ມ, ເນື່ອງຈາກວ່າວັດຖຸປະສົງຂອງພາລະກິດພຣະເຈົ້າແມ່ນເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການໄຖ່ບາບມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດບັນລຸການປ່ຽນແປງນິໄສຂອງພວກເຂົາ, ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສົມບູນທັງໝົດ, ຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ຕ້ອງຖືກລົງໂທດທັງໝົດ.​ ຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດ-ພາລະກິດແຫ່ງພຣະທຳ-ເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ມະນຸດທຸກເສັ້ນທາງ ແລະ ຄວາມເລິກລັບທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດມີເງື່ອນໄຂທີ່ຈະນຳເອົາພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໄປປະຕິບັດຕາມ ແລະ ບັນລຸການປ່ຽນແປງນິໄສຂອງພວກເຂົາໄດ້. ພຣະເຈົ້າໃຊ້ແຕ່ພຣະທຳເທົ່ານັ້ນໃນການປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ,​ ແລະ ບໍ່ໄດ້ລົງໂທດຄົນຍ້ອນວ່າພວກເຂົາມີການກະບົດພຽງເລັກນ້ອຍ, ຍ້ອນວ່າຕອນນີ້ແມ່ນເວລາຂອງພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ. ຖ້າທຸກຄົນທີ່ກະບົດຖືກລົງໂທດ, ກໍ່ຈະບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະມີໂອກາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດໄດ້; ພວກເຂົາທັງໝົດຈະຖືກລົງໂທດ ແລະ ຕົກນາລົກ. ວັດຖຸປະສົງຂອງພຣະທຳໃນການຕັດສິນມະນຸດແມ່ນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຕົວຕົນຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ; ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຖືກລົງໂທດໂດຍວິທີການຕັດສິນດ້ວຍພຣະທຳ. ໃນຊ່ວງເວລາຂອງພາລະກິດແຫ່ງພຣະທຳ, ຫຼາຍຄົນຈະເຜີຍການກະບົດ ແລະ ການຂັດຂືນຂອງພວກເຂົາອອກມາ,​ ແລະ ພວກເຂົາຈະເຜີຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາທີມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດອອກມາ. ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ລົງໂທດຄົນເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດຍ້ອນເລື່ອງນີ້, ກົງກັນຂ້າມ ມີແຕ່ພຣະອົງຈະຖິ້ມບັນດາຜູ້ທີ່ເສື່ອມຊາມໄວ້ຢູ່ຈຸດໃຈກາງ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດໄດ້. ພຣະອົງຈະມອບເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຊາຕານ, ແລະ ໃນບາງກໍລະນີ ແມ່ນຈະເຮັດເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາຈົບລົງ. ສ່ວນຄົນທີ່ເຫຼືອແມ່ນຈະສືບຕໍ່ຕິດຕາມ ແລະ ປະສົບກັບການຈັດການ ແລະ ການລິຮານ. ຖ້າໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຕິດຕາມ ພວກເຂົາຍັງບໍ່ສາມາດຍອມຮັບການຈັດການ ແລະ ການລິຮານ ແລະ ພວກເຂົາກາຍເປັນຄົນເສື່ອມຊາມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ແລ້ວຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍ່ຈະສູນເສຍໂອກາດສຳລັບຄວາມລອດພົ້ນຂອງພວກເຂົາ. ທຸກຄົນທີ່ຍອມຮັບການພິຊິດດ້ວຍພຣະທຳຈະມີໂອກາດພຽງພໍສຳລັບຄວາມລອດພົ້ນ. ຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຕ່ລະຄົນສະແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນເຖິງຄວາມເມດຕາປານີສູງສຸດຂອງພຣະອົງ, ໝາຍຄວາມວ່າພວກເຂົາຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມອົດທົນສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕາບໃດທີ່ຄົນຫັນຫຼັງໃຫ້ກັບເສັ້ນທາງທີ່ຜິດ, ຕາບໃດທີ່ຄົນສາມາດກັບໃຈ, ເມື່ອນັ້ນພຣະເຈົ້າກໍ່ຈະມອບໂອກາດໃຫ້ພວກເຂົາເພື່ອໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຄົນກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າກ່ອນ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ປາດຖະໜາເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພຣະເອົງເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ຮອດ. ຖ້າຫາກບາງຄົນບໍ່ມີບ່ອນວ່າງສຳລັບຄວາມຮອດພົ້ນແທ້ໆ, ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈິ່ງຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກໄປ. ທີ່ພຣະເຈົ້າຊັກຊ້າໃນການລົງໂທດໃຜບາງຄົນກໍ່ຍ້ອນວ່າພຣະອົງຕ້ອງການຊ່ວຍບັນດາຜູ້ທີ່ສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ຮອດໄດ້. ພຣະອົງຕັດສິນ, ສ່ອງແສງ ແລະ ນຳພາຄົນດ້ວຍພຣະທຳເທົ່ານັ້ນ, ແລະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ທ່ອນໄມ້ຕີພວກເຂົາໃຫ້ຕາຍ. ການໃຊ້ພຣະທຳເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ຮອດແມ່ນວັດຖຸປະສົງ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງພາລະກິດ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ມີພຽງແຕ່ມະນຸດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນເທົ່ານັ້ນສາມາດມີຊີວິດທີ່ມີຄວາມໝາຍໄດ້

ຕໍ່​ໄປ:ມະນຸດທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າອີງຕາມແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງຈະສາມາດຮັບການເປີດເຜີຍຂອງພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ?

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ