ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 30

ບາງຄົນອາດຈະມີການຍັ່ງຮູ້ໜ້ອຍໜຶ່ງໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຊື່ອໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຢ້ານທີ່ຈະຕົກໄປສູ່ຄວາມເປັນລົບຫຼາຍ. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມີຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມເສົ້າສະຫຼັບກັນຢູ່ຕະຫຼອດ. ມັນຍຸຕິທໍາທີ່ຈະເວົ້າວ່າ ຊີວິດຂອງຜູ້ຄົນແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ; ເພື່ອເອົາສິ່ງນີ້ກ້າວໄປໜ້າ ແມ່ນມີການເຮັດໃຫ້ ຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງທຸກຄົນບໍລິສຸດ ແຕ່ເຮົາກໍສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໃດໆໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໃນແຕ່ລະມື້ ແລະ ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ພູເຂົາໃຫຍ່ທັງສາມກໍາລັງກົດລົງໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາ. ແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງຊີວິດຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມມ່ວນຊື່ນຕະຫຼອດເວລາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຄວາມສຸກໜ້ອຍໜຶ່ງ ພວກເຂົາກໍພຽງແຕ່ພະຍາຍາມທໍາທ່າເຮັດ. ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຄົນແມ່ນມີຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ມີບາງຢ່າງທີ່ຍັງບໍ່ສໍາເລັດຕະຫຼອດ. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ; ໃນຊີວິດ, ຮູ້ສຶກວ່າ ສິ່ງຕ່າງໆເປົ່າວ່າງ ແລະ ບໍ່ຍຸຕິທໍາ ແລະ ເມື່ອມາເຖິງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາກໍຫຍຸ້ງ ແລະ ບໍ່ມີເວລາ ຫຼື ບໍ່ຊັ້ນພວກເຂົາກໍບໍ່ມີເວລາກິນ ແລະ ດື່ມພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ບໍ່ສາມາດກິນ ແລະ ດື່ມພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາແມ່ນແຕ່ຄົນໜຶ່ງບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບ, ຄວາມແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ. ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ກ້ອງທ້ອງຟ້າທີ່ມືດຕະຫຼອດ, ຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນອາວະກາດທີ່ບໍ່ມີອ໋ອກຊີ ແລະ ນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສັບສົນໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າເວົ້າຕົງກັບຄວາມອ່ອນແອຂອງຜູ້ຄົນຕະຫຼອດ, ພຣະອົງຕີພວກເຂົາຢູ່ຈຸດອ່ອນຂອງພວກເຂົາ ແລ້ວພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນນໍ້າສຽງຂອງການເວົ້າຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນໂດຍຕະຫຼອດບໍ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມອບໂອກາດໃຫ້ຜູ້ຄົນສໍານຶກ ແລະ ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນອາໄສຢູ່ “ດວງຈັນ” ໂດຍທີ່ບໍ່ມີອ໋ອກຊີ. ນັບແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ລັກສະນະພາຍນອກຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຖືກເປີດເຜີຍໂດຍທໍາມະຊາດຂອງມະນຸດ ແຕ່ກໍບໍ່ມີໃຜທີ່ໄດ້ເຫັນແກ່ນແທ້ຂອງພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນປະກົດວ່າ ໃນການເປີດເຜີຍແກ່ນແທ້ຂອງມະນຸດ, ຜູ້ຄົນໄດ້ຮູ້ຈັກຕົວເອງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ກໍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງໃນການແກ່ນແທ້. ນໍ້າສຽງ ແລະ ຄວາມເລິກເຊິ່ງທີ່ຫຼາຍຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງ ລະຫວ່າງ ພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດຢ່າງຊັດເຈນ. ໃນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ, ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເຊື່ອຢ່າງບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວວ່າ ບໍ່ສາມາດເອື້ອມເຖິງ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງພຣະເຈົ້າໄດ້; ພຣະເຈົ້າເປີດເຜີຍທຸກສິ່ງ ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າ ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຮັດໃຫ້ສາຍສໍາພັນ ລະຫວ່າງ ພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດກັບຄືນໄປເປັນຄືເກົ່າຕາມທີ່ເຄີຍເປັນໄດ້. ມັນບໍ່ຍາກທີ່ຈະເຫັນວ່າ ເປົ້າໝາຍຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າທັງໝົດ ແມ່ນເພື່ອໃຊ້ພຣະທໍາເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມທຸກຄົນ ເຊິ່ງໂດຍວິທີນັ້ນ ກໍເປັນການບັນລຸພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນເຊື່ອໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສູງສຸດ ກໍຄື ພາລະກິດນັ້ນກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດມີຜົນທີ່ແນມເຫັນໄດ້ດີສຸດ ເພື່ອເອົາຊະນະມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຊິ່ງຖ້າຈະວ່າໄປແລ້ວ ແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຈະເລີນ ແລະ ໃຜກໍບໍ່ມີແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ຫຼື ບໍ່ຊັ້ນທຸກຄົນກໍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາກໍຈົ່ງອ່ານສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວ: “ໃນຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຄົນ, ພຣະເຈົ້າແມ່ນພຣະເຈົ້າ ແລະ ມັນກໍບໍ່ງ່າຍທີ່ຈະພົວພັນນໍາ ໃນຂະນະທີ່ມະນຸດແມ່ນມະນຸດ ແລະ ບໍ່ຄວນໄຮ້ສິນທໍາ … ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖ່ອມຕົວ ແລະ ອົດທົນຕະຫຼອດເວລາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າກັບເຮົາໄດ້ ຍ້ອນວ່າ ພວກເຂົາມີແນວຄວາມຄິດຫຼາຍ”. ຈາກສິ່ງນີ້ແມ່ນສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ບໍ່ວ່າພຣະເຈົ້າຈະເວົ້າຫຍັງ ຫຼື ມະນຸດຈະເຮັດຫຍັງ, ຜູ້ຄົນແມ່ນບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ; ຍ້ອນບົດບາດທີ່ຫຼິ້ນໂດຍທາດແທ້ຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດກໍຕາມ ເມື່ອໝົດວັນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ, ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຜູ້ຄົນເຫັນຕົວເອງເປັນບຸດແຫ່ງນາຮົກ. ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໃຫ້ພຣະເຈົ້າປ່ອຍຄວາມໂມໂຫຂອງພຣະອົງໃສ່ຜູ້ຄົນ ຫຼື ປະນາມພວກເຂົາໂດຍກົງ ຫຼື ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ແມ່ນຕັດສິນໃຫ້ພວກເຂົາໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງທັງໝົດຂອງພຣະອົງສໍາເລັດລົງ. ພຣະອົງພຽງແຕ່ຍິງສາຍລົມໃນອັດຕາຄວາມໄວຂອງພຣະອົງເອງ ຄືກັບວ່າ ການເຮັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃຫ້ສໍາເລັດແມ່ນເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນ ເຊິ່ງເປັນບາງສິ່ງທີ່ເຮັດສໍາເລັດໃນເວລາວ່າງຂອງພຣະອົງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ອອກແຮງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍ. ຈາກພາຍນອກ, ປະກົດຄືວ່າ ມີຄວາມຮີບດ່ວນໜ້ອຍໜຶ່ງໃນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງ ນອກຈາກເວົ້າ. ພາລະກິດໃນທ່າມກາງຄຣິສຕະຈັກແມ່ນບໍ່ໄດ້ມີຂະໜາດໃຫຍ່ຄືເກົ່າ ຄືກັບໃນເວລາທີ່ຜ່ານໄປ: ພຣະເຈົ້າບໍ່ເພີ່ມຜູ້ຄົນ ຫຼື ຂັບພວກເຂົາອອກ ຫຼື ເປີດເຜີຍພວກເຂົາ. ພາລະກິດດັ່ງກ່າວແມ່ນບໍ່ສໍາຄັນຫຼາຍ. ເບິ່ງຄືວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົນໃຈພາລະກິດດັ່ງກ່າວ. ພຣະອົງພຽງແຕ່ເວົ້າໜ້ອຍໜຶ່ງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ພຣະອົງຄວນເວົ້າ ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງກໍຫັນກັບ ແລ້ວຫາຍໄປໂດຍບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ເຊິ່ງໂດຍທໍາມະຊາດແລ້ວ ແມ່ນເຫດການຂອງການສໍາເລັດຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຊ່ວງເວລານີ້ມາເຖິງ, ທຸກຄົນຈະຕື່ນຈາກການນອນຫຼັບຂອງພວກເຂົາ. ມະນຸດໄດ້ນອນຫຼັບເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ, ເຂົາໄດ້ນອນຫຼັບຕະຫຼອດ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ຜູ້ຄົນກໍາລັງຟ້າວໄປບ່ອນນັ້ນ ແລະ ໄປບ່ອນນີ້ໃນຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາເຖິງກັບຮ້ອງສຽງດັງໃນຄວາມຝັນຂອງພວກເຂົາ ໂດຍທີ່ບໍ່ສາມາດເວົ້າເຖິງຄວາມຍຸຕິທໍາພາຍໃນໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງ “ຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າໜ້ອຍໜຶ່ງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ” ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນ ພວກເຂົາກໍຈະຄົ້ນພົບຄວາມຈິງ ແລະ ຮ້ອງອຸທານວ່າ: “ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ!” ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີການເວົ້າວ່າ “ໃນປະຈຸບັນ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຍັງນອນຫຼັບສະໜິດ. ເມື່ອມີສຽງເພງສວດຂອງອານາຈັກດັງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປີດຕາທີ່ຍັງເຫງົານອນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າໜ້ອຍໜຶ່ງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ”.

ບໍ່ມີຈິດໃຈຂອງຜູ້ໃດຖືກປົດປ່ອຍ, ບໍ່ເຄີຍມີຈິດໃຈຂອງຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຕ້ອງຫ່ວງຫຍັງ ແລະ ມີຄວາມສຸກ. ເມື່ອພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເຮັດສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນ, ຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນຈະຖືກປົດປ່ອຍ ເນື່ອງຈາກແຕ່ລະຄົນຈະຖືກຈັດຕາມປະເພດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະມີຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ. ມັນຄືກັບວ່າ ຜູ້ຄົນກໍາລັງເຮັດບາງການເດີນທາງທີ່ຍາວໄກ ແລະ ໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາກັບເມືອເຮືອນ. ເມື່ອໄດ້ກັບມາຮອດເຮືອນ, ຜູ້ຄົນຈະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າ ໂລກວ່າງເປົ່າ ແລະ ບໍ່ຍຸຕິທໍາອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ຈະອາໄສຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບໃນເຮືອນຊານຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນຈະເປັນສະຖານະການໃນທ່າມກາງມະນຸດທຸກຄົນ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຜູ້ຄົນ “ບໍ່ເຄີຍສາມາດເປັນອິດສະຫຼະຈາກການເປັນທາດຂອງຊາຕານ”. ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເອງຫຼຸດພົ້ນຈາກສະພາບດັ່ງກ່າວນີ້ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ. ໃນຕອນນີ້ ພວກເຮົາຈົ່ງເອົາສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວ ກ່ຽວກັບສະພາບຈິງຕ່າງໆຂອງມະນຸດໄວ້ທາງຂ້າງກ່ອນ ແລ້ວເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມລຶກລັບທີ່ພຣະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. “ຜູ້ຄົນເບິ່ງເຮົາດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຫຼາຍຄັ້ງຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ ຄືກັບວ່າ ຮ່າງກາຍຂອງເຮົາແມ່ນຖືກປົກຫຸ້ມດ້ວຍໜາມ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກຽດຊັງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງກຽດຊັງເຮົາ ແລະ ເຊື່ອວ່າ ເຮົາບໍ່ມີຄ່າ”. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ທາດແທ້ຂອງມະນຸດແມ່ນຖືກເປີດເຜີຍໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ: ເຂົາຖືກປົກຫຸ້ມດ້ວຍຂົນເໝັ້ນ ເຊິ່ງບໍ່ມີຫຍັງງາມໃນຕົວເຂົາ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມກຽດຊັງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດຈຶ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກມະນຸດບໍ່ແມ່ນຫຍັງ ນອກຈາກໂຕເໝັ້ນທີ່ຖືກປົກຫຸ້ມດ້ວຍໜາມ ທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເປັນຕາເພີດເພີນນໍາ. ຕາມຜິວເຜີນແລ້ວ, ປະກົດຄືວ່າ ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ພັນລະນາເຖິງແນວຄວາມຄິດຂອງມະນຸດທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ[ກ] ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າກໍາລັງແຕ້ມຮູບຂອງມະນຸດໂດຍອີງໃສ່ “ຮູບ” ຂອງເຂົາ. ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນການພັນລະມະນາຂອງພຣະເຈົ້າກ່ຽວກັບມະນຸດ ແລະ ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ມະນຸດໄດ້ສີດສານຍຶດຕິດໃສ່ຮູບຂອງມະນຸດ; ສະນັ້ນ, ຮູບຂອງມະນຸດຈຶ່ງຢູ່ສູງທົ່ວຈັກກະວານ ແລະ ເຖິງກັບເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຕົກຕະລຶງ. ນັບແຕ່ເວລາທີ່ພຣະອົງເລີ່ມເວົ້າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງຕໍາແໜ່ງຂອງອໍານາດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອການຕໍ່ສູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກັບມະນຸດ. ພຣະອົງແມ່ນຄືກັນກັບສາສະດາຈານວິຊາພຶດຊາຄະນິດຂອງມະຫາວິທະຍາໄລ ທີ່ເຜີຍໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງໃຫ້ກັບມະນຸດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຖືກພິສູດໂດຍຄວາມຈິງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດເປັນລາຍການ ກໍຄືຫຼັກຖານ ແລະ ຫຼັກຖານຕອບໂຕ້ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນເຊື່ອຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ນີ້ແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໂຍນພຣະທໍາລຶກລັບເຫຼົ່ານີ້ໃສ່ມະນຸດແບບສະບາຍສະບາຍ: “ໂດຍລວມແລ້ວ, ເຮົາບໍ່ມີຄຸນຄ່າໃນໃຈຂອງມະນຸດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ເຮົາກໍແມ່ນເຄື່ອງໃນເຮືອນທີ່ບໍ່ຈໍາເປັນ”. ຫຼັງຈາກອ່ານພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້, ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດຊ່ວຍໄດ້ ນອກຈາກກ່າວຄໍາອະຖິຖານໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຮູ້ຈັກເຖິງຄວາມເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາປະນາມຕົວເອງ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ມະນຸດຄວນຕາຍ ແລະ ບໍ່ມີຄ່າແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ພຣະເຈົ້າເວົ້າວ່າ “ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ເຮົາຈຶ່ງເຫັນຕົວເອງຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ເຮົາກໍາລັງຕົກຢູ່ໃນປະຈຸບັນ” ເຊິ່ງເມື່ອມາເຊື່ອມໂຍງກັບສະຖານະການຕົວຈິງໃນປະຈຸບັນແລ້ວ ກໍເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນປະນາມຕົວເອງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງບໍ? ຖ້າເຈົ້າຖືກເຮັດໃຫ້ຮູ້ຈັກຕົວເອງ ແລ້ວຄໍາເວົ້າທີ່ວ່າ “ຂ້ອຍຄວນຕາຍແທ້ໆ!” ຈະສາມາດອອກມາຈາກປາກຂອງເຈົ້າໄດ້ບໍ? ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນສະຖານະການຂອງມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄູ່ຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຄິດເຖິງຫຼາຍເກີນໄປ. ສິ່ງນີ້ພຽງແຕ່ເປັນຕົວຢ່າງທີ່ເໝາະສົມ.

ໃນແງ່ໜຶ່ງ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າຂໍການໃຫ້ອະໄພ ແລະ ການອົດທົນຈາກມະນຸດ, ຜູ້ຄົນກໍເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍາລັງລໍ້ພວກເຂົາ ແລະ ໃນອີກແງ່ໜຶ່ງ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ເຫັນຄວາມກະບົດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ພຣະເຈົ້າໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດຂອງພຣະອົງເອງເພື່ອມະນຸດ. ນອກຈາກຈະເວົ້າກ່ຽວກັບແນວຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຄົນ, ພຣະເຈົ້າກໍເວົ້າວ່າ ພຣະອົງບໍ່ຊໍານານໃນປັດຊະຍາຊີວິດ ຫຼື ພາສາຂອງມະນຸດ. ສະນັ້ນ, ໃນແງ່ໜຶ່ງ ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນປຽບທຽບພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ກັບພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ໃນອີກແງ່ ພວກເຂົາເຫັນເຈດຕະນາຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະທໍາຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າກໍາລັງເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍາລັງເປີດເຜີຍໃບໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງມະນຸດ ແລະ ພຣະອົງບໍ່ບອກຜູ້ຄົນຢ່າງແທ້ຈິງກ່ຽວກັບສະຖານະການແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມໝາຍທີ່ມີມາແຕ່ຕົ້ນຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຍາະເຍີ້ຍ, ການລໍ້ລຽນ, ການຫົວຂວັນ ແລະ ການກຽດຊັງທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດ. ໃນທຸກສິ່ງທີ່ເຂົາເຮັດ ມັນຄືກັບວ່າ ມະນຸດກໍາລັງເຮັດຜິດກົດ ແລະ ຮັບເອົາສິນບົນ; ຜູ້ຄົນແມ່ນໂສເພນີ ແລະ ເມື່ອພຣະເຈົ້າເປີດປາກຂອງພຣະອົງເພື່ອເວົ້າ, ພວກເຂົາກໍຈະສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກວາ, ຢ້ານຢ່າງເລິກເຊິ່ງວ່າ ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບພວກເຂົາຈະຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງລະອຽດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕ້ອງອັບອາຍຫຼາຍທີ່ຈະພົບກັບຜູ້ໃດ. ແຕ່ຄວາມຈິງກໍຄືຄວາມຈິງ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຢຸດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຍ້ອນ “ຄວາມສໍານຶກຜິດ” ຂອງມະນຸດ; ຍິ່ງຜູ້ຄົນມີຄວາມລະອາຍ ແລະ ຄວາມອາຍຫຼາຍຈົນບໍ່ສາມາດເວົ້າເປັນຄໍາເວົ້າໄດ້, ພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງຈ້ອງສາຍຕາທີ່ເຜົາໄໝ້ຂອງພຣະອົງໃສ່ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ພຣະທໍາທີ່ມາຈາກປາກຂອງພຣະອົງແມ່ນວາງການກະທໍາທີ່ຂີ້ຮ້າຍຂອງມະນຸດຢູ່ເທິງໂຕະ. ມີແຕ່ສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຍຸຕິທໍາ, ມີແຕ່ສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ຈິງຕຽນ,[ຂ] ແລະ ມີແຕ່ສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ແມ່ນການພິພາກສາທີ່ມາຈາກສານປະຊາຊົນສູງສຸດ. ສະນັ້ນ, ເມື່ອຜູ້ຄົນອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍຫົວໃຈວາຍຢ່າງກະທັນຫັນ, ຄວາມດັນເລືອດຂອງພວກເຂົາສູງຂຶ້ນ, ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ພວກເຂົາທົນທຸກກັບໂລກຫົວໃຈຂາດເລືອດ, ຄືກັບວ່າ ພາວະເລືອດອອກໃນສະໝອງຈະສົ່ງພວກເຂົາກັບຄືນໄປສູ່ສະຫວັນໃນທິດຕາເວັນຕົກ ເພື່ອພົບກັບບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນປະຕິກິລິຍາເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດແມ່ນບໍ່ແຂງແຮງຍ້ອນການເຮັດວຽກທີ່ໜັກເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ເຂົາບໍ່ສະບາຍຢູ່ພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ, ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຂົາແມ່ນບໍ່ສະບາຍ, ນັບແຕ່ຫົວໃຈໄປຫາຫຼອດເລືອດ, ລໍາໄສ້ໃຫຍ່, ລໍາໄສ້ນ້ອຍ, ທ້ອງ, ປອດ, ໝາກໄຂ່ຫຼັງ ແລະ ອື່ນໆ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນຮ່າງກາຍທັງໝົດຂອງເຂົາທີ່ແຂງແຮງ. ສະນັ້ນ, ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໄປຮອດລະດັບທີ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດບັນລຸໄດ້ ແຕ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຮູ້ຈັກຕົວເອງ. ຍ້ອນຮ່າງກາຍຂອງມະນຸດແມ່ນຖືກລົບກວນໂດຍໄວຣັສ ແລະ ຍ້ອນເຂົາໄດ້ເຖົ້າແກ່ລົງ, ມື້ແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະ ກໍບໍ່ມີທາງກັບຄືນແລ້ວ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ແມ່ນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງເລື່ອງເທົ່ານັ້ນ; ຄວາມໝາຍພາຍໃນແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ ເນື່ອງຈາກວ່າ ແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງຄວາມເຈັບປ່ວຍຂອງມະນຸດແມ່ນກໍາລັງຖືກຊອກຫາຢູ່. ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ເວລາທີ່ພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າສໍາເລັດບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກສໍາເລັດ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເມື່ອຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດໄດ້ສໍາເລັດລົງ ກໍຈະບໍ່ມີທາງໃນການປະຕິບັດພາລະກິດຂອງອະນາຄົດໃນເນື້ອໜັງ ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດມັນໃຫ້ສໍາເລັດ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ເມື່ອເຮົາເປີດມ້ວນໜັງສືຢ່າງເປັນທາງການແມ່ນເວລາທີ່ຜູ້ຄົນໃນທົ່ວຈັກກະວານຖືກຂ້ຽນຕີ, ເວລາທີ່ພາລະກິດໃນເນື້ອໜັງສໍາເລັດບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເຖິງຈຸດສູງສຸດ. ຈຸດສູງສຸດຂອງເວລານີ້ແມ່ນພຽງແຕ່ອ້າງອີງເຖິງພາລະກິດໃນໄລຍະຂັ້ນຕອນນີ້ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງແຜນການຄຸ້ມຄອງທັງໝົດ. ສະນັ້ນ, ຄວາມຕ້ອງການຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສູງ. ພຣະອົງພຽງແຕ່ຂໍໃຫ້ຜູ້ຄົນຮູ້ຈັກພວກເຂົາ ເຊິ່ງດ້ວຍເຫດນັ້ນ ກໍຮັບໃຊ້ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປຂອງພາລະກິດ ທີ່ຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກບັນລຸ. ເມື່ອພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ[ຄ] ປ່ຽນ, “ໜ່ວຍງານເຮັດວຽກ” ຂອງຜູ້ຄົນ[ງ] ກໍປ່ຽນ. ປະຈຸບັນແມ່ນຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດພາລະກິດໃນລະດັບຮາກຖານ. ໃນອະນາຄົດ, ມັນຈະມີຄວາມຈໍາເປັນທີ່ຈະຕ້ອງບໍລິຫານປະເທດຊາດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງມອບໝາຍໃໝ່ໃຫ້ແກ່ຄະນະກໍາມະການສູນກາງ. ຖ້າພວກເຂົາໄປຢ້ຽມຢາມຕ່າງປະເທດ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຈັດການກັບຂັ້ນຕອນຕ່າງໆສໍາລັບການໄປຕ່າງປະເທດ. ໃນເວລາດັ່ງກ່າວ ພວກເຂົາຈະຢູ່ຕ່າງປະເທດ ເຊິ່ງໄກຈາກບ້ານເກີດຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ນີ້ກໍຍັງຈະເປັນຍ້ອນຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕາມທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ “ພວກເຮົາຈະວາງຊີວິດຂອງພວກເຮົາລົງເພື່ອພຣະເຈົ້າເມື່ອຈໍາເປັນ”. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຈະຍ່າງໃນອະນາຄົດບໍ? ແມ່ນໃຜເຄີຍມີຄວາມສຸກກັບຊີວິດດັ່ງກ່າວ? ຄົນເຮົາສາມາດເດີນທາງໄປທົ່ວທຸກຫົນແຫ່ງ, ໄປຢ້ຽມຢາມຕ່າງປະເທດ, ໃຫ້ການຊີ້ນໍາໃນເຂດຊົນນະບົດ, ປັບຕົວເອງເຂົ້າກັບຄົນທົ່ວໄປ ແລະ ພວກເຂົາຍັງສາມາດເວົ້າກ່ຽວກັບບັນຫາສໍາຄັນຂອງປະເທດຊາດກັບສະມາຊິກຂອງອົງກອນລະດັບສູງ; ແລະ ເມື່ອມີຄວາມຈໍາເປັນ ພວກເຂົາກໍສາມາດລິ້ມລອງຊີວິດໃນນາຮົກດ້ວຍຕົວເອງ ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະສາມາດກັບຄືນ ແລະ ຍັງສມາດມີຄວາມສຸກກັບພອນຈາກສະຫວັນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນພອນຂອງມະນຸດບໍ? ແມ່ນໃຜເຄີຍຖືກປຽບທຽບກັບພຣະເຈົ້າແດ່? ແມ່ນໃຜເຄີຍເດີນທາງໄປທົ່ວທຸກປະເທດ? ທີ່ຈິງແລ້ວ, ຜູ້ຄົນຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງກ່ຽວກັບພຣະທໍາບາງຂໍ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍທີ່ບໍ່ມີຕົວບົ່ງຊີ້ ຫຼື ຄໍາອະທິບາຍ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອໃນຕົວເອງ ເຊິ່ງແມ່ນສິ່ງທີ່ຂະຫຍາຍພາລະກິດຂອພຣະເຈົ້າຈົນຮອດປະຈຸບັນ. ຍ້ອນຜູ້ຄົນຂາດເຂີນຫຼາຍ ຕາມດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ “ພວກເຂົາບໍ່ມີຫຍັງ”, ພາລະກິດຂອງປະຈຸບັນຈຶ່ງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍສໍາລັບພວກເຂົາ; ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໂດຍທໍາມະຊາດແລ້ວ ຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຂົາໄດ້ຈໍາກັດປາກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂັດຂວາງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນບໍ? ເຈົ້າຍັງບໍ່ສາມາດເຫັນສິ່ງນີ້ບໍ? ມີຄວາມໝາຍທີ່ເຊື່ອງຊ້ອນໃນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າເວົ້າ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າເວົ້າ, ພຣະອົງຄວ້າເອົາບັນຫາທີ່ໃກ້ຈະມາເຖິງ ແລະ ພຣະທໍາທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າກ່າວແມ່ນມີຂໍ້ຄວາມທີ່ເລິກເຊິ່ງ ຄ້າຍຄືກັບນິທານໃຫ້ຄະຕິ. ພຣະທໍາທໍາມະດາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມີຄວາມໝາຍທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ກໍເປັນການອະທິບາຍຄໍາຖາມທີ່ສໍາຄັນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າຮູ້ຈັກສິ່ງນີ້ບໍ?

ໝາຍເຫດ:

ກ. ເນື້ອໃນຕົ້ນສະບັບອ່ານວ່າ “ນີ້ປະກົດເປັນແນວຄວາມຄິດຂອງມະນຸດທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ”.

ຂ. ຈິງຕຽນ: ຄໍາສັບນີ້ແມ່ນຖືກໃຊ້ເພື່ອອ້າງອີງເຖິງຜູ້ພິພາກສາທີ່ຊອບທໍາໃນຍຸກຈັກກະພັດ.

ຄ. ຕົ້ນສະບັບ ບໍ່ມີຄໍາສັບທີ່ວ່າ “ຂອງພຣະເຈົ້າ”.

ງ. ຕົ້ນສະບັບ ບໍ່ມີຄໍາສັບທີ່ວ່າ “ຂອງຜູ້ຄົນ”.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 29

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 31

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ