ພວກເຮົາໄດ້ໂອ້ລົມກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກມາດົນປານໃດແລ້ວ? (ສີ່ເດືອນເຄິ່ງ). ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ໂອ້ລົມກັນໃນເລື່ອງນີ້ເປັນເວລາດົນນານ, ຕອນນີ້ພວກເຈົ້າມີຄວາມເຂົ້າໃຈວຽກງານສະເພາະທີ່ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຄວນເຮັດໄດ້ແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນແລ້ວບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ແມ່ນແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນແລ້ວ). ມັນຄວນຈະແຈ່ມແຈ້ງກວ່າແຕ່ກ່ອນ. ການໂອ້ລົມຂອງເຮົາແມ່ນສະເພາະເຈາະຈົງ ແລະ ຊັດເຈນຫຼາຍ ຈົນຖ້າໃຜຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ມັນກໍໝາຍຄວາມວ່າພວກເຂົາມີປັນຍາທຶບ, ແມ່ນບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ). ເມື່ອເບິ່ງເລື່ອງນີ້ຕອນນີ້, ພວກເຈົ້າຄິດວ່າມັນງ່າຍບໍທີ່ຈະເປັນຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກທີ່ດີ? (ບໍ່ງ່າຍ). ຕ້ອງມີຄຸນສົມບັດຫຍັງແດ່? (ຄົນເຮົາຕ້ອງມີຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ, ພ້ອມທັງຄວາມເປັນຈິງຄວາມຈິງ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ). ຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ຄົນເຮົາຕ້ອງມີຈິດສຳນຶກ, ເຫດຜົນ ແລະ ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍຄືຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກ. ເມື່ອຄົນໃດໜຶ່ງມີຄຸນສົມບັດທັງໝົດນີ້, ພວກເຂົາກໍສາມາດເປັນຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກທີ່ດີ ແລະ ປະຕິບັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ສຳເລັດ.

ຂໍ້ທີສິບສອງ: ລະບຸຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຂັດຂວາງ ແລະ ລົບກວນວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກໂດຍທັນທີ ແລະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດພວກເຂົາ ແລະ ພິກສະຖານະການ; ນອກຈາກນີ້, ໃຫ້ໂອ້ລົມຄວາມຈິງເພື່ອໃຫ້ປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກພັດທະນາການແຍກແຍະຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວ ແລະ ຮຽນຮູ້ຈາກພວກມັນ (ພາກທີສອງ)

ໃນການເຕົ້າໂຮມຄັ້ງກ່ອນ, ພວກເຮົາໄດ້ໂອ້ລົມກັນກ່ຽວກັບຂໍ້ທີສິບສອງໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ: “ລະບຸຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຂັດຂວາງ ແລະ ລົບກວນວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກໂດຍທັນທີ ແລະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດພວກເຂົາ ແລະ ພິກສະຖານະການ; ນອກຈາກນີ້, ໃຫ້ໂອ້ລົມຄວາມຈິງເພື່ອໃຫ້ປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກພັດທະນາການແຍກແຍະຜ່ານສິ່ງດັ່ງກ່າວ ແລະ ຮຽນຮູ້ຈາກພວກມັນ”. ພາຍໃນຂໍ້ນີ້, ກ່ອນອື່ນໝົດ ພວກເຮົາໄດ້ໂອ້ລົມກັນເປັນຫຼັກກ່ຽວກັບຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆໃດແດ່ທີ່ລົບກວນ ແລະ ຂັດຂວາງວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ຖ້າຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຕ້ອງການຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຕ້ອງການປະຕິບັດວຽກງານນີ້ໃຫ້ດີ, ກ່ອນອື່ນພວກເຂົາຕ້ອງຮູ້ ແລະ ເຂົ້າໃຈວ່າຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆໃດແດ່ທີ່ລົບກວນ ແລະ ຂັດຂວາງວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງຈັບຄູ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃສ່ກັບຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆໃນວຽກງານຕົວຈິງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດໜ້າວຽກຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການຢຸດຢັ້ງ ແລະ ການຈຳກັດພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ກຳນົດສຳລັບຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ. ໃນການເຕົ້າໂຮມຄັ້ງກ່ອນຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາໄດ້ໂອ້ລົມກັນກ່ຽວກັບຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆບາງຢ່າງທີ່ລົບກວນ ແລະ ຂັດຂວາງວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ໂດຍເລີ່ມຈາກສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຮົາຍັງໄດ້ຈັດປະເພດຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີລັກສະນະກໍ່ໃຫ້ເກີດການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນ. ທັງໝົດມີຈັກບັນຫາ? (ສິບເອັດຂໍ້. ໜຶ່ງ, ການມັກເວົ້ານອກເລື່ອງໃນເວລາໂອ້ລົມຄວາມຈິງເປັນປະຈໍາ; ສອງ, ການເວົ້າຄຳເວົ້າ ແລະ ຫຼັກຄຳສອນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນຫຼົງຜິດ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນນັບຖືຕົນ; ສາມ, ການລົມເລື່ອງຄອບຄົວ, ການສ້າງສາຍສຳພັນສ່ວນຕົວ ແລະ ການຈັດການເລື່ອງສ່ວນຕົວ; ສີ່, ການສ້າງຕັ້ງກຸ່ມກ້ອນ; ຫ້າ, ການຍາດແຍ່ງສະຖານະ; ຫົກ, ການຍຸແຍ່; ເຈັດ, ການໂຈມຕີ ແລະ ທໍລະມານຄົນ; ແປດ, ການເຜີຍແຜ່ແນວຄິດ; ເກົ້າ, ການລະບາຍຄວາມເປັນລົບ; ສິບ, ການເຜີຍແຜ່ຂ່າວລືທີ່ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງ ແລະ ສິບເອັດ, ການບົ່ງການ ແລະ ການຂັດຂວາງການເລືອກຕັ້ງ). ບັນຫາທີຫົກແມ່ນການຍຸແຍ່, ເຊິ່ງມີລັກສະນະກໍ່ໃຫ້ເກີດການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນ, ແຕ່ເມື່ອທຽບກັບການກະທຳທີ່ຊົ່ວຊ້າອື່ນໆ, ມັນເປັນບັນຫາເລັກນ້ອຍ. ໃຫ້ປ່ຽນເປັນ “ການມີການພົວພັນທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ” ແລະ ທຳມະຊາດຂອງສິ່ງນີ້ກໍຮ້າຍແຮງກວ່າການຍຸແຍ່. ບັນຫາທີເຈັດແມ່ນການໂຈມຕີ ແລະ ທໍລະມານຄົນ. ໃຫ້ປ່ຽນເປັນ “ການໂຈມຕີເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ການປະທະຄາລົມ”, ທຳມະຊາດຂອງສິ່ງນີ້ບໍ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ, ສະເພາະເຈາະຈົງກວ່າ ແລະ ເໝາະສົມກວ່າບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ). ການໂຈມຕີເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ການປະທະຄາລົມແມ່ນບັນຫາປະເພດໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທົ່ວໄປໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນ. ການດັດແປງສອງບັນຫານີ້ແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກມັນເໝາະສົມກວ່າ ແລະ ໃກ້ຄຽງກັບບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ. ບັນຫາທີສິບເອັດແມ່ນການລະເມີດຫຼັກການການເລືອກຕັ້ງ. ໃຫ້ປ່ຽນເປັນ “ການຄວບຄຸມ ແລະ ການຂັດຂວາງການເລືອກຕັ້ງ”. ນີ້ເປັນພຽງການປ່ຽນແປງຄຳສັບ; ທຳມະຊາດຂອງມັນຍັງຄືເກົ່າ, ພຽງແຕ່ລະດັບຄວາມຮຸນແຮງໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ, ຕອນນີ້ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບລັກສະນະຂອງການກໍ່ໃຫ້ເກີດການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຂັດຂວາງ ແລະ ລົບກວນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ

V. ການຍາດແຍ່ງສະຖານະ

ຄັ້ງທີ່ຜ່ານມາ, ພວກເຮົາໄດ້ໂອ້ລົມກັນເຖິງບັນຫາທີສີ່, ການສ້າງຕັ້ງກຸ່ມກ້ອນ. ຄັ້ງນີ້, ພວກເຮົາຈະໂອ້ລົມກັນຕໍ່ກ່ຽວກັບບັນຫາທີຫ້າ, ການຍາດແຍ່ງສະຖານະ. ເລື່ອງການຍາດແຍ່ງສະຖານະແມ່ນບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ມັນເປັນສິ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປ. ສະພາວະ, ພຶດຕິກຳ ແລະ ການສະແດງອອກໃດແດ່ທີ່ເປັນຂອງການປະຕິບັດການຍາດແຍ່ງສະຖານະ? ການສະແດງອອກຂອງການຍາດແຍ່ງສະຖານະໃດແດ່ທີ່ເປັນຂອງບັນຫາການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກ? ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະໂອ້ລົມກັນກ່ຽວກັບບັນຫາ ຫຼື ໝວດໝູ່ໃດກໍຕາມ, ມັນຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ, ກ່ຽວກັບ “ຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ແລະ ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ຂັດຂວາງ ແລະ ລົບກວນວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກ”. ມັນຕ້ອງຮອດລະດັບຂອງການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນ ແລະ ມັນຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບທຳມະຊາດນີ້, ເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະໂອ້ລົມ ແລະ ໄຈ້ແຍກ. ການສະແດງອອກຂອງການຍາດແຍ່ງສະຖານະໃດແດ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບທຳມະຊາດຂອງການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນວຽກງານຂອງເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ? ສິ່ງທີ່ພົບເຫັນຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ, ເຊິ່ງສະແດງອອກເປັນຫຼັກໃນການທີ່ພວກເຂົາຊອກຈັບຜິດບາງຢ່າງກ່ຽວກັບຜູ້ນໍາ ແລະ ຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອດູຖູກ ແລະ ກ່າວໂທດພວກເຂົາ ແລະ ເຈດຕະນາເປີດໂປງການເປີດເຜີຍຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈຸດອ່ອນ ແລະ ຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເວົ້າເຖິງການບ່ຽງເບນ ແລະ ຄວາມຜິດພາດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນວຽກງານຂອງພວກເຂົາ ຫຼື ເມື່ອຈັດການກັບຜູ້ຄົນ. ນີ້ແມ່ນການສະແດງອອກທີ່ເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປທີ່ສຸດ ແລະ ໂຈ່ງແຈ້ງທີ່ສຸດຂອງການຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ. ນອກຈາກນີ້, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ສົນໃຈວ່າຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາໄດ້ດີສໍ່າໃດ, ພວກເຂົາກະທຳຕາມຫຼັກການ ຫຼື ບໍ່ ຫຼື ມີບັນຫາກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຂົາ ຫຼື ບໍ່ ແລະ ພຽງແຕ່ຕໍ່ຕ້ານຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານີ້. ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານ? ເພາະວ່າພວກເຂົາກໍຢາກເປັນຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກເຊັ່ນກັນ, ນີ້ຄືຄວາມທະເຍີທະຍານຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕໍ່ຕ້ານ. ບໍ່ວ່າຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກຈະເຮັດວຽກ ຫຼື ຈັດການບັນຫາແນວໃດກໍຕາມ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະຊອກຈັບຜິດພວກເຂົາຢູ່ສະເໝີ, ຕັດສິນ ແລະ ກ່າວໂທດພວກເຂົາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ໄປໄກເຖິງຂັ້ນເຮັດເລື່ອງນ້ອຍໃຫ້ເປັນເລື່ອງໃຫຍ່, ບິດເບືອນຄວາມຈິງ ແລະ ເວົ້າເກີນຈິງຈົນເຖິງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ມາດຕະຖານທີ່ເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຈາກຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ ເພື່ອວັດແທກວ່າຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານີ້ກະທຳຕາມຫຼັກການ ຫຼື ບໍ່, ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່, ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ຫຼື ບໍ່ ແລະ ພວກເຂົາມີຈິດສຳນຶກ ແລະ ເຫດຜົນ ຫຼື ບໍ່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປະເມີນຜູ້ນໍາຕາມຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້. ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ພວກເຂົາຊອກຈັບຜິດເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ ແລະ ສ້າງເລື່ອງຂຶ້ນມາຢູ່ສະເໝີ ໂດຍອີງໃສ່ເຈດຕະນາ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາເອງ, ຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະໃຊ້ໂຈມຕີຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກ, ເຜີຍແຜ່ຂ່າວລືລັບຫຼັງກ່ຽວກັບການທີ່ພວກເຂົາເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງ ຫຼື ເປີດໂປງຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງພວກເຂົາ. ຕົວຢ່າງ, ພວກເຂົາອາດຈະເວົ້າວ່າ: “ຜູ້ນໍາຊື່ນັ້ນຊື່ນີ້ເຄີຍເຮັດຜິດ ແລະ ຖືກລິຮານໂດຍເບື້ອງເທິງ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍ. ເຫັນບໍ, ພວກເຂົາເສແສ້ງເກັ່ງຫຼາຍ!” ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາ ແລະ ສົນໃຈວ່າຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກຄົນນີ້ເປັນເປົ້າໝາຍໃນການບົ່ມເພາະຂອງເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ບໍ່ ຫຼື ພວກເຂົາໄດ້ມາດຕະຖານໃນຖານະຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກ ຫຼື ບໍ່, ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຕັດສິນພວກເຂົາຕໍ່ໄປ, ບິດເບືອນຄວາມຈິງ ແລະ ເຮັດການເຄື່ອນໄຫວເລັກໆນ້ອຍໆຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາລັບຫຼັງ. ແລ້ວພວກເຂົາເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຈຸດປະສົງຫຍັງ? ກໍເພື່ອຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ບໍ່ແມ່ນບໍ? ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າ ແລະ ເຮັດລ້ວນແຕ່ມີເປົ້າໝາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ການປະເມີນຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ຄວາມຈິງ, ແຮງໄກທີ່ຈະອີງໃສ່ການຈັດແຈງວຽກງານຂອງເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ຫຼັກການທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຈາກມະນຸດ, ແຕ່ອີງໃສ່ເຈດຕະນາ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງທຸກສິ່ງທີ່ຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກເວົ້າ, ແລ້ວຈຶ່ງສະເໜີ “ທັດສະນະ” ຂອງພວກເຂົາເອງ. ບໍ່ວ່າສິ່ງທີ່ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກເວົ້າຈະສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງຫຼາຍສໍ່າໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ຍອມຮັບແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງທຸກສິ່ງທີ່ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກເວົ້າ ແລະ ສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນທີ່ແຕກຕ່າງຂອງພວກເຂົາເອງ. ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ, ເມື່ອຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກເປີດໃຈ ແລະ ເປີດເຜີຍຕົນເອງ, ເວົ້າກ່ຽວກັບການຮູ້ຈັກຕົນເອງ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງຮູ້ສຶກພໍໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຄິດວ່າພວກເຂົາໄດ້ພົບໂອກາດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ. ໂອກາດຫຍັງ? ໂອກາດທີ່ຈະດູຖູກຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກຄົນນີ້, ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນຮູ້ວ່າຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກຄົນນີ້ມີຄວາມສາມາດຕໍ່າ, ພວກເຂົາສາມາດອ່ອນແອໄດ້, ພວກເຂົາກໍເປັນມະນຸດທີ່ເສື່ອມຊາມເຊັ່ນກັນ, ພວກເຂົາກໍມັກຈະເຮັດຜິດພາດໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນກັນ ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ດີກວ່າໃຜ. ນີ້ຄືໂອກາດຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະໃຊ້ໂຈມຕີຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກຄົນນັ້ນ, ໂອກາດຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຍຸຍົງທຸກຄົນໃຫ້ກ່າວໂທດ, ຍຶດອຳນາດ ແລະ ໂຄ່ນລົ້ມຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກຄົນນັ້ນ. ແລ້ວແຮງຈູງໃຈສຳລັບພຶດຕິກຳ ແລະ ການກະທຳທັງໝົດນີ້ກໍບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດ ນອກຈາກການຍາດແຍ່ງສະຖານະ. ຖ້າປະຕິບັດຕາມຫຼັກການການເລືອກຕັ້ງ ແລະ ຫຼັກການໃນການບົ່ມເພາະ ແລະ ນໍາໃຊ້ຄົນໃນເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພາຍໃຕ້ສະຖານະການປົກກະຕິ, ຄົນເຊັ່ນນີ້ຈະບໍ່ມີທາງຖືກເລືອກຕັ້ງເປັນຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກເລີຍ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເບິ່ງທະລຸ ແລະ ເຂົ້າໃຈຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໃຊ້ທຸກວິທີທາງເພື່ອໂຈມຕີ ແລະ ກ່າວໂທດຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ. ບໍ່ວ່າໃຜຈະກາຍມາເປັນຜູ້ນໍາ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກ, ພວກເຂົາກໍພຽງແຕ່ຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ ແລະ ມັກຈະຊອກຈັບຜິດເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ ແລະ ວິພາກວິຈານພວກເຂົາຢ່າງຂາດຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ເຖິງແມ່ນວ່າການກະທຳ ຫຼື ຄຳເວົ້າຂອງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ມີຫຍັງຜິດ, ພວກເຂົາກໍຍັງຊອກຫາຂໍ້ຜິດພາດຈົນໄດ້, ທີ່ຈິງແລ້ວ, ບັນຫາທີ່ພວກເຂົາຊອກມານັ້ນບໍ່ແມ່ນບັນຫາດ້ານຫຼັກການ ແຕ່ເປັນພຽງບັນຫາເລັກໆນ້ອຍໆທີ່ບໍ່ສຳຄັນ. ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງມັກມົກມຸ້ນຢູ່ກັບເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້? ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງສາມາດຕັດສິນ ແລະ ກ່າວໂທດຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຢ່າງເປີດເຜີຍດ້ວຍເລື່ອງເຊັ່ນນີ້? ພວກເຂົາມີເປົ້າໝາຍພຽງຢ່າງດຽວ, ນັ້ນກໍຄືການຍາດແຍ່ງອຳນາດ ແລະ ສະຖານະ. ບໍ່ວ່າເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໂອ້ລົມກ່ຽວກັບການສະແດງອອກຕ່າງໆຂອງຜູ້ນໍາປອມ ແລະ ພວກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສແນວໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍເຊື່ອມໂຍງການສະແດງອອກເຫຼົ່ານີ້ໃສ່ກັບຕົນເອງ ແຕ່ຈະເຊື່ອມໂຍງໃສ່ກັບຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກໃນທຸກລະດັບເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາພົບສິ່ງທີ່ກົງກັນ, ພວກເຂົາກໍຄິດວ່າ, “ຕອນນີ້ຂ້ອຍມີຫຼັກຖານແລ້ວ; ໃນທີ່ສຸດຂ້ອຍກໍພົບສິ່ງທີ່ຈະໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືເພື່ອໂຈມຕີພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ໂອກາດດີແລ້ວ”. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຍິ່ງບໍ່ມີຄວາມຢັບຢັ້ງຊັ່ງໃຈໃນການເປີດໂປງ, ຕັດສິນ, ຕຳໜິຕິຕຽນ ແລະ ກ່າວໂທດທຸກສິ່ງທີ່ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກເຫຼົ່ານີ້ເຮັດ. ບັນຫາບາງຢ່າງທີ່ພວກເຂົາຍົກຂຶ້ນມາອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າມີບັນຫາຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງເມື່ອເບິ່ງຜິວເຜີນ, ແຕ່ເມື່ອວັດແທກຕາມຫຼັກການແລ້ວ, ມັນກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນ. ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຍົກມັນຂຶ້ນມາ? ມັນບໍ່ແມ່ນຍ້ອນເຫດຜົນອື່ນໃດ ນອກຈາກເພື່ອເປີດໂປງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ, ໂດຍມີເປົ້າໝາຍທີ່ຈະກ່າວໂທດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາພັງທະລາຍ. ຖ້າຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຖືກໂຈມຕີຈົນຕົກຢູ່ໃນສະພາບຄິດລົບ, ອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາ ແລະ ກົ້ມຫົວໃຫ້ພວກເຂົາ, ຖ້າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເຫັນວ່າຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານີ້ຄິດລົບ ແລະ ອ່ອນແອຢູ່ສະເໝີ ແລະ ມັກຈະເຮັດຜິດພາດໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາເຮັດວຽກ ແລະ ບໍ່ເລືອກຕັ້ງພວກເຂົາເປັນຜູ້ນໍາອີກຕໍ່ໄປ, ຖ້າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບໍ່ຕັ້ງໃຈຟັງຄືເກົ່າເມື່ອຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານີ້ໂອ້ລົມຄວາມຈິງ ແລະ ຖ້າຜູ້ຄົນບໍ່ຮ່ວມມືຢ່າງຫ້າວຫັນ ແລະ ຢ່າງຈິງຈັງຄືເກົ່າເມື່ອຜູ້ນໍາເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານ, ແລ້ວຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະກໍຈະພໍໃຈ ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະມີໂອກາດສວຍໃຊ້. ນີ້ຄືສະຖານະການທີ່ພວກເຂົາຢາກເຫັນທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຫວັງວ່າຈະໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຫຼາຍທີ່ສຸດ. ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາໃນການເຮັດທັງໝົດນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ມັນບໍ່ແມ່ນເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ແລະ ແຍກແຍະຜູ້ນໍາປອມ ແລະ ພວກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ, ທັງບໍ່ແມ່ນເພື່ອນໍາພາຜູ້ຄົນມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກພັງທະລາຍ ແລະ ຕົກຕໍ່າ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນວ່າພວກເຂົາເປັນຜູ້ສະໝັກທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດທີ່ຈະຮັບໃຊ້ເປັນຜູ້ນໍາ. ເມື່ອຮອດຈຸດນີ້, ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາກໍຈະບັນລຸຜົນ ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສະເໜີຊື່ພວກເຂົາເປັນຜູ້ນໍາ. ມີຄົນແບບນີ້ຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກບໍ? ອຸປະນິໄສຂອງພວກເຂົາເປັນແນວໃດ? ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີອຸປະນິໄສທີ່ໂຫດຮ້າຍ, ພວກເຂົາບໍ່ຮັກຄວາມຈິງເລີຍ ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ປະຕິບັດມັນເຊັ່ນກັນ; ພວກເຂົາປາຖະໜາພຽງແຕ່ຈະກຳອຳນາດ. ແລ້ວຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈທັງຄວາມຈິງ ແລະ ມີການແຍກແຍະບາງຢ່າງເດ, ພວກເຂົາຈະຍິນດີໃຫ້ຄົນແບບນີ້ກຳອຳນາດບໍ? ພວກເຂົາຈະຍິນດີຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງພວກເຂົາບໍ? (ບໍ່). ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່? ຖ້າຄົນສ່ວນໃຫຍ່ສາມາດເຫັນທຳມະຊາດ-ແກ່ນແທ້ຂອງຄົນເຊັ່ນນີ້ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ, ພວກເຂົາຈະຍັງເລືອກຕັ້ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຜູ້ນໍາຢູ່ບໍ? (ບໍ່). ພວກເຂົາຈະບໍ່ເລືອກ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທຸກຄົນຫາກໍພົບກັນ ແລະ ຍັງບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັນດີ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຄຸ້ນເຄີຍກັນແລ້ວ ແລະ ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າຄົນໃດມີຄວາມສາມາດຕໍ່າ ແລະ ເປັນຄົນເບົາປັນຍາ, ຄົນໃດເປັນຄົນຊົ່ວຊ້າທີ່ມີອຸປະນິໄສທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ເລ່ລ່ຽມ, ຄົນໃດກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະຍາດແຍ່ງສະຖານະ ແລະ ເດີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງພວກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ, ຄົນໃດສາມາດສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ອື່ນໆ, ເມື່ອພວກເຂົາກຳແໜ້ນທຳມະຊາດ-ແກ່ນແທ້ ແລະ ປະເພດຂອງຄົນຕ່າງໆໄດ້ແລ້ວ, ການເລືອກຕັ້ງຜູ້ນໍາກໍຈະຂ້ອນຂ້າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກການ.

ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະເລືອກຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະຢູ່ສະເໝີມາເປັນຜູ້ນໍາ ຫຼື ພວກເຂົາຈະເລືອກຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ມີຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກທີ່ຂ້ອນຂ້າງທຳມະດາ, ແຕ່ເປັນຄົນດຸໝັ່ນ ແລະ ໜັກແໜ້ນ? ເມື່ອຍັງບໍ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າລັກສະນະຂອງຄົນທັງສອງນີ້ເປັນແນວໃດ, ທຳມະຊາດ-ແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາແມ່ນຫຍັງ ຫຼື ພວກເຂົາກຳລັງເດີນຕາມເສັ້ນທາງໃດ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະເລືອກຄົນໃດເປັນຜູ້ນໍາ? (ຄົນທີສອງ, ຄົນທີ່ໜັກແໜ້ນ). ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະເລືອກຄົນທີສອງ. ການສະແດງອອກຂອງຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະຢູ່ສະເໝີແມ່ນຫຼັກຖານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເບິ່ງທະລຸ ແລະ ແຍກແຍະການສະແດງອອກຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບໍ? ຜູ້ຄົນຈະເວົ້າວ່າ: “ຄົນຜູ້ນີ້ສ້າງຄວາມລຳບາກໃຫ້ຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກຢູ່ສະເໝີ; ຄວາມທະເຍີທະຍານຂອງລາວແມ່ນຕັ້ງໄວ້ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ສະຖານະຂອງຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ, ລາວຕ້ອງການເປັນຜູ້ນຳແທນທີ່ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຄົນຜູ້ນັ້ນຖືກເລືອກຕັ້ງເປັນຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ, ລາວກໍຕັ້ງເປົ້າໃສ່ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນຢູ່ສະເໝີ ແລະ ເຫັນວ່າຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈ. ລາວເວົ້າສວນຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນຢູ່ສະເໝີ ແລະ ຈັບຜິດກັບທຸກສິ່ງທີ່ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນເຮັດ, ຍຶດເອົາການກະທຳຂອງຜູ້ນຳຄົນນັ້ນເພື່ອໂຈມຕີເພິ່ນ ແລະ ລາວຍັງຕັດສິນຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນ ແລະ ເປີດໂປງຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນລັບຫຼັງ. ໂດຍສະເພາະໃນລະຫວ່າງການເຕົ້າໂຮມ ຫຼື ເມື່ອໂອ້ລົມກ່ຽວກັບວຽກງານ, ຖ້າຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນສະແດງອອກບໍ່ຊັດເຈນຊົ່ວຄາວ, ລາວກໍຈະເວົ້າຂັດຂຶ້ນ, ສະແດງຄວາມບໍ່ອົດທົນຢ່າງຍິ່ງ. ລາວເຖິງກັບດູຖູກ, ເຍາະເຍີ້ຍ, ເວົ້າສຽດສີ ແລະ ຫົວຂວັນໃສ່ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນ; ລາວສ້າງຄວາມລຳບາກໃຫ້ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນໃນທຸກໂອກາດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ນໍາຄົນນັ້ນຕົກຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ໜ້າອັບອາຍ”. ດ້ວຍພຶດຕິກຳເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຖືກເປີດເຜີຍຕໍ່ທຸກຄົນ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະບໍ່ສາມາດແຍກແຍະຄົນຜູ້ນີ້ໄດ້ບໍ? (ໄດ້). ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການຍຶດຕຳແໜ່ງຜູ້ນໍາຂອງລາວໄດ້ບໍ? ແນ່ນອນວ່າບໍ່. ຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະເຫຼົ່ານີ້ສະຫຼາດ ຫຼື ໂງ່? ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນວ່າ, ພວກເຂົາເປັນຄົນໂງ່, ຄົນປັນຍາທຶບ. ຍັງມີບັນຫາທີ່ຮ້າຍແຮງອີກຢ່າງໜຶ່ງ: ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນມານຮ້າຍ ແລະ ທຳມະຊາດຂອງພວກເຂົາກໍປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້! ຄວາມປາຖະໜາໃນອຳນາດ ແລະ ສະຖານະຂອງພວກເຂົາແມ່ນຄວບຄຸມບໍ່ໄດ້, ແມ່ນແຕ່ເຖິງຂັ້ນທີ່ພວກເຂົາເສຍສະຕິໄປແລ້ວ, ເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄວາມເປັນມະນຸດປົກກະຕິມີ. ຄວາມປາຖະໜານີ້ເກີນຂອບເຂດຂອງຄຸນສົມບັດສິນທຳ ແລະ ຈິດສຳນຶກຂອງຄວາມເປັນມະນຸດປົກກະຕິ, ຈົນຮອດລະດັບທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ເລືອກວິທີການ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະກະທຳແບບນີ້ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງເວລາ, ສະຖານທີ່ ຫຼື ສະພາບການ, ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຜົນທີ່ຈະຕາມມາ, ຍິ່ງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງການຄຳນຶງເຖິງຜົນກະທົບຈາກການກະທຳຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນການສະແດງອອກ ແລະ ວິທີການທີ່ເປັນແບບຢ່າງທີ່ສຸດຂອງຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ມີການເຕົ້າໂຮມ ຫຼື ການໂອ້ລົມກ່ຽວກັບວຽກງານ, ທັນທີທີ່ທຸກຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະກໍ່ການລົບກວນເໝືອນແມງວັນທີ່ໜ້າລຳຄານ, ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງການໂອ້ລົມຄວາມຈິງເສຍຫາຍ. ພຶດຕິກຳ ແລະ ວິທີການດັ່ງກ່າວມີລັກສະນະກໍ່ໃຫ້ເກີດການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນ. ຄົນເຊັ່ນນີ້ບໍ່ຄວນຖືກຈຳກັດບໍ? ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງ, ພວກເຂົາບໍ່ຄວນຖືກຄັດອອກ ຫຼື ຂັບໄລ່ບໍ? (ຄວນ). ບາງຄັ້ງ, ການອາໄສພຽງກຳລັງຂອງຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກເພື່ອຈຳກັດຄົນຊົ່ວຊ້າອາດຈະເປັນພຽງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ອ່ອນແອ ແລະ ດຽວດາຍ, ຖ້າຫາກວ່າ ຫຼັງຈາກທີ່ເຫັນຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການຂັດຂວາງ ແລະ ການລົບກວນທີ່ເກີດຈາກຄົນຊົ່ວຊ້າຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ແຍກແຍະແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາຢ່າງລະອຽດໄດ້ແລ້ວ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສາມາດຮ່ວມໃຈກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກໃນການຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດຄົນຊົ່ວຊ້າດັ່ງກ່າວ, ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າບໍ? (ມີ). ຖ້າໃຜຜູ້ໜຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ການຈຳກັດຄົນຊົ່ວຊ້າແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກ, ມັນບໍ່ກ່ຽວຫຍັງກັບພວກເຮົາທີ່ເປັນຜູ້ເຊື່ອທຳມະດາ. ພວກເຮົາຈະບໍ່ສົນໃຈມັນ! ຄົນຊົ່ວຊ້າຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ; ພວກເຂົາຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຄົນທີ່ມີສະຖານະ. ພວກເຮົາບໍ່ມີສະຖານະ; ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມຍາດເອົາຫຍັງໄປຈາກພວກເຮົາ. ໃນກໍລະນີໃດກໍຕາມ, ມັນບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ພວກເຮົາ. ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຍາດແຍ່ງຕາມທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ. ຖ້າຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກມີຄວາມສາມາດ, ພວກເຂົາກໍຄວນຈຳກັດຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ; ຖ້າບໍ່, ພວກເຂົາກໍຄວນປ່ອຍໄປ. ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບພວກເຮົາ?” ທັດສະນະນີ້ດີບໍ? (ບໍ່ດີ). ເປັນຫຍັງຈຶ່ງວ່າບໍ່ດີ? (ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກ). ເວົ້າໃຫ້ເໝາະສົມກວ່ານັ້ນ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຄຣິສຕະຈັກໝາຍເຖິງຫຍັງ? ມັນບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ປົກກະຕິບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ). ສິ່ງນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ປົກກະຕິ ແລະ ເປັນລະບຽບ, ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບການກິນ ແລະ ດື່ມພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນລະບຽບ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ຄົນສາມາດອ່ານພ້ອມອະທິຖານ ແລະ ໂອ້ລົມພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ແບ່ງປັນປະສົບການສ່ວນຕົວ, ໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີພຣະວິນຍານບໍລິສຸດປະຕິບັດວຽກງານ, ມີພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ ແລະ ມີພຣະເຈົ້ານໍາພາ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນ, ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ແຈ້ງ ແລະ ການຊີ້ນໍາຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກຄວນໄດ້ຮັບໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ. ຖ້າຄົນບາງຄົນທຳລາຍຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິນີ້, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຄວນຖືກຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດຕາມຫຼັກການ ແລະ ບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ພັນທະຂອງຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ພັນທະຂອງທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ແລະ ມີການແຍກແຍະ. ແນ່ນອນ, ມັນຈະເປັນການດີທີ່ສຸດຖ້າຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກສາມາດນໍາພາວຽກງານນີ້, ໂອ້ລົມກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງກ່ຽວກັບທຳມະຊາດຂອງການກະທຳຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄົນປະເພດໃດໂດຍອີງໃສ່ການສະແດງອອກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຄວນແຍກແຍະ ແລະ ເບິ່ງທະລຸຄົນເຊັ່ນນີ້ແນວໃດ. ຖ້າຄົນຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຖືກຈຳກັດ ແລະ ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທຸກຄົນຖືກລົບກວນ, ຖືກນໍາພາຢ່າງຜິດໆ ແລະ ຖືກພວກເຂົາຫຼອກລວງ ແລະ ໃນທີ່ສຸດຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກກໍຖືກແຍກອອກໄປແທນທີ່ຈະເປັນຄົນຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລ້ວຄຣິສຕະຈັກນີ້ກໍຈະກາຍເປັນອຳມະພາດ ແລະ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມວຸ່ນວາຍຢ່າງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້. ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ປົກກະຕິຈະສາມາດດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້ບໍພາຍໃຕ້ສະຖານະການເຊັ່ນນີ້? ຖ້າມັນບໍ່ສາມາດດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້, ການເຕົ້າໂຮມຂອງຄຣິສຕະຈັກຈະຍັງເກີດຜົນຢູ່ບໍ? ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກຈະຍັງໄດ້ຮັບບາງສິ່ງບາງຢ່າງຈາກການເຕົ້າໂຮມເຊັ່ນນີ້ຢູ່ບໍ? ຖ້າຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍຈາກການເຕົ້າໂຮມເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລ້ວການເຕົ້າໂຮມເຊັ່ນນີ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ ຫຼື ຖືກກຽດຊັງໂດຍພຣະອົງ? ແນ່ນອນ, ພວກມັນຖືກກຽດຊັງໂດຍພຣະເຈົ້າ. ການເຕົ້າໂຮມທີ່ບໍ່ມີວຽກງານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ບໍ່ມີພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ກາຍເປັນການປະຊຸມຂອງກຸ່ມສັງຄົມ. ມີໃຜມັກຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ເປັນລະບຽບບໍ? ມັນເປັນການເສີມສ້າງ ຫຼື ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ໃຜບໍ? (ບໍ່). ໃນລະຫວ່າງໄລຍະເວລານີ້, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍໃນແງ່ຂອງການເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງເຈົ້າຈາກການເຕົ້າໂຮມໃດໆ, ແລ້ວເວລານີ້ກໍບໍ່ມີຄຸນຄ່າ ຫຼື ຄວາມໝາຍຫຍັງສຳລັບເຈົ້າ; ເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ເວລານີ້ໄປໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດ. ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມສູນເສຍບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ). ໃນລະຫວ່າງການເຕົ້າໂຮມ, ຖ້າມີຄົນຊົ່ວຊ້າທີ່ກຳລັງຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ຖົກຖຽງ ແລະ ຜິດຖຽງກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ, ແລ້ວດ້ວຍເຫດນີ້ຜູ້ຄົນກໍຮູ້ສຶກກັງວົນໃຈ, ໂດຍການເຕົ້າໂຮມທັງໝົດກໍເຕັມໄປດ້ວຍບັນຍາກາດທີ່ເປັນພິດ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍອິດທິພົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານ ແລະ ຖ້ານອກຈາກການໂຕ້ຖຽງກັນໃນຫົວຂໍ້ຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ໃຜຖືກ ແລະ ໃຜຜິດ, ບໍ່ມີໃຜມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າເພື່ອອະທິຖານ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ມີໃຜກະທຳຕາມຫຼັກການ, ແລ້ວຫຼັງຈາກການເຕົ້າໂຮມແບບນີ້, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໃນພຣະເຈົ້າຈະເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼື ຫຼຸດລົງ? ເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈ ແລະ ໄດ້ຮັບຫຼາຍຂຶ້ນບໍເມື່ອເວົ້າເຖິງຄວາມຈິງ ຫຼື ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຈະຖືກລົບກວນໂດຍການຖົກຖຽງ, ໂດຍທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍບໍ? ບາງຄັ້ງເຈົ້າອາດຈະຄິດວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງຄົນຈຶ່ງເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ. ຈຸດປະສົງຂອງການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະປະພຶດຕົວແບບນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຂົາຍັງເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຢູ່ບໍ?” ຍ້ອນການລົບກວນພຽງຄັ້ງດຽວໂດຍພວກຊາຕານ, ມານຮ້າຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ, ຫົວໃຈຂອງຜູ້ຄົນກໍຖືກລົບກວນ ແລະ ສັບສົນ; ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຄຸນຄ່າຂອງການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາກໍສັບສົນວຸ້ນວາຍ. ຖ້າທຸກຄົນສາມາດລະມັດລະວັງ ແລະ ມີຄວາມຮູ້ສຶກໄວ ແລະ ຫຼັກແຫຼມເປັນພິເສດກ່ຽວກັບເລື່ອງດັ່ງກ່າວ, ແທນທີ່ຈະເປັນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຊັກຊ້າ, ແລ້ວເມື່ອຄົນຊົ່ວຊ້າມັກຈະເວົ້າ ຫຼື ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກເພື່ອຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍຈະຮັບຮູ້ໄດ້ຢ່າງໄວວາວ່າມີບັນຫາທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ. ພວກເຂົາຈະສາມາດແຍກແຍະໄດ້ຢ່າງໄວວາວ່າແມ່ນໃຜກຳລັງຄວບຄຸມສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ອຸປະນິໄສ-ແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາແມ່ນຫຍັງ, ພວກເຂົາຈະຮັບຮູ້ຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງບັນຫາໄດ້ຢ່າງໄວວາ ແລະ ສາມາດຢຸດຢັ້ງ ແລະ ຈຳກັດຄົນຊົ່ວຊ້າໄດ້ໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ, ຊຳລະລ້າງພວກເຂົາອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາສືບຕໍ່ລົບກວນ ແລະ ລະງັບຜູ້ຄົນພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ. ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດ ແລະ ເປັນການເສີມສ້າງສຳລັບຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ).

ຖ້າພວກເຈົ້າພົບກັບສະຖານະການທີ່ຄົນຊົ່ວຊ້າກຳລັງຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ພວກເຈົ້າຈະຈັດການກັບພວກເຂົາແນວໃດ? ທັດສະນະຂອງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຫຍັງ? (ພວກເຮົາຈະຢຸດຢັ້ງພຶດຕິກຳນີ້). ພຽງແຕ່ຢຸດຢັ້ງມັນບໍ? ພວກເຈົ້າຈະຢຸດຢັ້ງມັນແນວໃດ? ພວກເຈົ້າຈະຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາເວົ້າ ຫຼື ບອກວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມັກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າ, ສະນັ້ນ ຈົ່ງເວົ້າໜ້ອຍລົງໃນການເຕົ້າໂຮມຄັ້ງຕໍ່ໆໄປ!” ບໍ? ມັນຈະໄດ້ຜົນບໍ? ພວກເຂົາຈະຟັງພວກເຈົ້າບໍ? (ບໍ່). ແລ້ວພວກເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດ? ພວກເຈົ້າຕ້ອງເປີດໂປງ ແລະ ໄຈ້ແຍກເຈດຕະນາ, ແຮງຈູງໃຈ ແລະ ທຳມະຊາດ-ແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາຢ່າງລະອຽດຕາມພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສາມາດແຍກແຍະ ແລະ ລະວັງຄົນເຊັ່ນນີ້ ແລະ ທຳມະຊາດຂອງການກະທຳຂອງພວກເຂົາ, ແທນທີ່ຈະເປັນຄົນປະຈົບປະແຈງ ແລະ ພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຂອງຄຣິສຕະຈັກເປີດໂປງຄົນຊົ່ວຊ້າ ກ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຈະສະແດງຈຸດຢືນ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ຄວນອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາມາຮ່ວມການເຕົ້າໂຮມອີກຕໍ່ໄປ”. ການເປັນຄົນປະຈົບປະແຈງດີບໍ? (ບໍ່ດີ) ເມື່ອປະເຊີນກັບສະຖານະການເຊັ່ນນີ້, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມັກທີ່ຈະຫຼີກລ່ຽງ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າໄປຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້, ແທນທີ່ຈະປະທະກັບຄົນຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ເພື່ອທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດຫຼີກລ່ຽງການເຮັດໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຜິດໃຈ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການພົວພັນກັນໃນພາຍຫຼັງເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າອຶດອັດໃຈບໍ? ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ໄດ້ຍຶດໝັ້ນກັບຫຼັກການໃນການກະທຳທາງໂລກຂອງການເປັນຄົນປະຈົບປະແຈງບໍ? (ແມ່ນແລ້ວ). ແລ້ວນັ້ນກໍເປັນບັນຫາ. ສົມມຸດວ່າແປດສິບເປີເຊັນຂອງຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກເປັນຄົນປະຈົບປະແຈງ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄົນຊົ່ວຊ້າດັ່ງກ່າວຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ຄວາມເປັນໃຫຍ່ ແລະ ຕຳແໜ່ງຜູ້ນໍາໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ບໍ່ມີໃຜລຸກຂຶ້ນເພື່ອຢຸດຢັ້ງ ຫຼື ຈຳກັດພວກເຂົາ, ໂດຍຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມີທັດສະນະດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: “ມີບັນຫາໜ້ອຍເທົ່າໃດກໍຍິ່ງດີ. ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປຫາເລື່ອງພວກເຂົາໄດ້, ສະນັ້ນ ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຫຼີກລ່ຽງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບໍ? ຂ້ອຍຈະພຽງແຕ່ຢູ່ຫ່າງໆຈາກພວກເຂົາ ແລະ ນັ້ນກໍຈົບເລື່ອງ. ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຍາດແຍ່ງກັນໄປ; ເມື່ອເຖິງເວລາ, ພຣະເຈົ້າຈະລົງໂທດພວກເຂົາເອງ. ມັນກ່ຽວຫຍັງກັບຂ້ອຍ!” ພາຍໃຕ້ສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້, ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກຈະຍັງເກີດຜົນຢູ່ບໍ? ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຂີ້ຄ້ານ ແລະ ມັກເພິ່ງພາຄົນອື່ນ; ເມື່ອຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກຖືກເລືອກຕັ້ງແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຖືວ່າວຽກຂອງພວກເຂົາສຳເລັດແລ້ວ, ແລະ ພວກເຂົາກໍພຽງແຕ່ລໍຖ້າໃຫ້ຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກເຮັດທຸກຢ່າງ. ຖ້າເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າໄດ້ມີການແຈກຢາຍໜັງສືພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ ຫຼື ບໍ່, ມີການຂັດຂວາງ ຫຼື ການລົບກວນໃດໆຕໍ່ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ ຫຼື ບໍ່ ຫຼື ມີໃຜທີ່ກ່າວຄຳເວົ້າ ແລະ ຫຼັກຄຳສອນຢູ່ສະເໝີ ຫຼື ຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຜູ້ນໍາ ຫຼື ບໍ່, ພວກເຂົາກໍເວົ້າວ່າ, “ຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກຮູ້ກ່ຽວກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ກ່ຽວກັບພວກມັນ ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົນໃຈ. ຜູ້ນໍາຈະຈັດການກັບເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ເອງເມື່ອເຖິງເວລາ”. ພວກເຂົາບໍ່ສົນໃຈ ຫຼື ສອບຖາມກ່ຽວກັບຫຍັງເລີຍ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການແຈ້ງຂ່າວກ່ຽວກັບຫຍັງເລີຍ ແລະ ພວກເຂົາທັງບໍ່ຮູ້ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈກ່ຽວກັບຜູ້ຄົນ, ເຫດການ ຫຼື ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ຊຶ່ງພວກເຂົາຄວນຈະຮູ້. ເມື່ອເວົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຄົນຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານີ້ທີ່ປາກົດຕົວໃນຄຣິສຕະຈັກເວົ້າ ແລະ ເຮັດໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ພ້ອມທັງການລົບກວນ ແລະ ຜົນກະທົບທີ່ພວກເຂົາກໍ່ຂຶ້ນຕໍ່ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ໃສ່ໃຈເລີຍ ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສອບຖາມ ຫຼື ຖາມກ່ຽວກັບເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້. ຫຼັງຈາກທີ່ທຸກຢ່າງຈົບລົງ, ຖ້າເຈົ້າຖາມພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບການແຍກແຍະໃດໆ ຫຼື ບໍ່, ພວກເຂົາສາມາດແຍກແຍະຄົນຊົ່ວຊ້າໄດ້ ຫຼື ບໍ່ ແລະ ການສະແດງອອກຂອງຄົນຊົ່ວຊ້າແມ່ນຫຍັງ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເວົ້າຫຍັງໄດ້ ນອກຈາກ, “ໄປຖາມຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກເອົາໂລດ; ພວກເຂົາຮູ້ທຸກຢ່າງ”. ຄົນເຊັ່ນນີ້ບໍ່ແມ່ນທາດບໍ? ພວກເຂົາເປັນທາດ, ພວກເຂົາຂີ້ຂາດ ແລະ ໄຮ້ປະໂຫຍດ, ແລະ ດຳລົງຊີວິດທີ່ຕໍ່າຊ້າ. ສະຖານະການທີ່ຄົນຊົ່ວຊ້າຍາດແຍ່ງສະຖານະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແຍກແຍະ, ການຈັດການ ແລະ ການແກ້ໄຂ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກພຽງຜູ້ດຽວ; ປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກທຸກຄົນມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບນີ້. ຜູ້ນໍາສ່ວນໃຫຍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຫຼາຍກວ່າຄົນທົ່ວໄປ, ມີຄວາມລະມັດລະວັງຕໍ່ບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ສາມາດເຫັນເປົ້າໝາຍ ແລະ ແກ່ນແທ້ຂອງການກະທຳຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້. ໃນເວລາດຽວກັນ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍຄວນຮຽນຮູ້ບົດຮຽນ ແລະ ເຕີບໂຕໃນການແຍກແຍະໃນພາກປະຕິບັດ ແລະ ຮ່ວມໃຈກັນກັບຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກຍຸຕິທຳ, ເຂົ້າໃຈ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ເພື່ອດຳເນີນການທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ຄົນຊົ່ວຊ້າເຫຼົ່ານີ້ທີ່ລົບກວນ ແລະ ຂັດຂວາງຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາຄວນແຍກຕົວຄົນຊົ່ວຊ້າ ຫຼື ຄັດຄົນເຫຼົ່ານັ້ນອອກ, ແທນທີ່ຈະຢືນເບິ່ງເສີຍໆ ແລະ ພຽງແຕ່ຟັງການໂອ້ລົມໜ້ອຍໜຶ່ງ, ເປີດຫູເປີດຕາໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ມີຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ໃນໃຈເມື່ອປະເຊີນກັບບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ແລ້ວຈຶ່ງຖືວ່າວຽກຂອງພວກເຂົາສຳເລັດແລ້ວ. ນີ້ກໍເພາະວ່າຊີວິດຄຣິສຕະຈັກບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກພຽງຜູ້ດຽວ ແລະ ການດຳລົງຊີວິດຄຣິສຕະຈັກທີ່ດີ ແລະ ການຮັກສາຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍປົກກະຕິຂອງຊີວິດຄຣິສຕະຈັກກໍບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກພຽງຜູ້ດຽວ, ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມພະຍາຍາມຮ່ວມກັນຂອງທຸກຄົນທີ່ລຸກຂຶ້ນເພື່ອຮັກສາມັນໄວ້.

ຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະ, ປະເພດທີ່ກ່າວເຖິງໃນບັນຫາທີຫ້າມັກຈະປາກົດຕົວໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ. ການສະແດງອອກທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາແມ່ນການຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ, ຕິດຕາມດ້ວຍການຍາດແຍ່ງສະຖານະກັບຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດດີ ແລະ ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງໄດ້ຢ່າງຂ້ອນຂ້າງບໍລິສຸດ, ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈຫຼັກການຄວາມຈິງໃນທ່າມກາງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ ໂດຍມັກຈະທ້າທາຍຄົນເຫຼົ່ານີ້. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະໂອ້ລົມຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍລິສຸດ ແລະ ແສງສະຫວ່າງບາງຢ່າງໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ແບ່ງປັນປະສົບການສ່ວນຕົວບາງຢ່າງທີ່ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ສື່ເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແທ້ຈິງ; ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ເສີມສ້າງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຟັງການໂອ້ລົມຂອງພວກເຂົາ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງກໍມີເສັ້ນທາງ, ຮູ້ວິທີປະຕິບັດ ແລະ ມີປະສົບການກັບພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວິທີແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກຂອບໃຈຢ່າງຍິ່ງສຳລັບການຊີ້ນໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນ, ພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມ ແລະ ນັບຖືຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍລິສຸດກ່ຽວກັບຄວາມຈິງ ແລະ ມີປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມັກຈະນັບຖືຄົນເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງສູງ ແລະ ໃກ້ຊິດພວກເຂົາຫຼາຍຂຶ້ນ. ການເກີດຂຶ້ນຂອງສິ່ງທີ່ເປັນບວກເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທພຣະເຈົ້າໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະບໍ່ຢາກເຫັນທີ່ສຸດ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາເຫັນໃຜຜູ້ໜຶ່ງໂອ້ລົມປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງ, ພວກເຂົາກໍຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈ ແລະ ອິດສາ ອຶດອັດໃຈເປັນພິເສດ. ໃນຄວາມອຶດອັດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາສະແດງທ່າທີທີ່ຕໍ່ຕ້ານ, ດູຖູກ ແລະ ບໍ່ພໍໃຈ, ມັກຈະຄິດຄຳນວນໃນໃຈວ່າຈະເຮັດແນວໃດເພື່ອໃຫ້ຄົນທີ່ມີປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງເບິ່ງຄືຄົນໂງ່, ພ້ອມທັງເຮັດແນວໃດເພື່ອໃຫ້ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເຫັນຂໍ້ບົກຜ່ອງ ແລະ ຈຸດອ່ອນຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອຈະບໍ່ນັບຖືພວກເຂົາຢ່າງສູງ ຫຼື ເຂົ້າໃກ້ພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າບາງສິ່ງ ແລະ ກະທຳບາງຢ່າງ. ພວກເຂົາໂຈມຕີ ແລະ ກີດກັນຄົນທີ່ແບ່ງປັນຄຳພະຍານຈາກປະສົບການ ແລະ ຄົນທີ່ການໂອ້ລົມຄວາມຈິງເລື້ອຍໆຂອງພວກເຂົາເປັນການຫຼໍ່ລ້ຽງ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອການເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ. ພວກເຂົາມັກຈະຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະໃຊ້ໂຈມຕີບຸກຄົນດ້ານບວກ ແລະ ເປີດໂປງຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງພວກເຂົາ, ໂດຍມີເປົ້າໝາຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າເລືອກຢູ່ຫ່າງຈາກທຸກຄົນທີ່ມັກຈະໂອ້ລົມຄວາມຈິງ ແລະ ແບ່ງປັນຄຳພະຍານຈາກປະສົບການ. ໂດຍສະຫຼຸບແລ້ວ, ຄົນທີ່ຍາດແຍ່ງສະຖານະແມ່ນບຸກຄົນດ້ານລົບ ທີ່ແຊກຊຶມເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຮັບບົດບາດເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຊາຕານ.

ເອື້ອຍນ້ອງຄົນໜຶ່ງ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍເຮັດຜິດພາດໃນເລື່ອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຍິງຊາຍກ່ອນທີ່ຈະເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ກັບໃຈຫຼັງຈາກທີ່ກາຍເປັນຜູ້ເຊື່ອ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເຮັດຜິດພາດແບບນັ້ນອີກເລີຍ. ລາວຮູ້ສຶກສຳນຶກຜິດຢ່າງຍິ່ງກ່ຽວກັບການຝ່າຝືນໃນອະດີດຂອງລາວ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ເປີດໃຈ ແລະ ໂອ້ລົມກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ. ຈຸດປະສົງ ແລະ ຫຼັກການຂອງການເປີດໃຈ ແລະ ການໂອ້ລົມແມ່ນຫຍັງ? ມັນແມ່ນເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມເຂົ້າໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ກຳຈັດຄວາມຫ່າງເຫີນລະຫວ່າງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ. ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສ່ວນໃຫຍ່, ຫຼັງຈາກທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແລ້ວ, ກໍສາມາດເປີດໃຈ ແລະ ໂອ້ລົມກ່ຽວກັບການເປີດໂປງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງຕົນເອງ ແລະ ການຝ່າຝືນໃນອະດີດ, ພ້ອມທັງສະແດງຄວາມຂອບໃຈ ແລະ ການສັນລະເສີນຕໍ່ຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການເປີດໃຈ ແລະ ການໂອ້ລົມເຊັ່ນນີ້ເໝາະສົມບໍ? (ເໝາະສົມ). ຫຼັງຈາກທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແລ້ວ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສ່ວນໃຫຍ່ກໍສາມາດເປີດໃຈ ແລະ ໂອ້ລົມດ້ວຍວິທີນີ້; ສິ່ງນີ້ຖືວ່າເປັນບັນຫາບໍ? (ບໍ່). ມັນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຫຼາຍທີ່ຄົນເຮົາຈະເຄີຍເຮັດຜິດພາດບາງຢ່າງໃນເລື່ອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຍິງຊາຍ ຫຼື ໃນດ້ານອື່ນໆ ກ່ອນທີ່ຈະມາເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນສາມາດເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້, ໃນຂະນະທີ່ບາງຄົນກໍປົກປິດ ແລະ ປອມຕົວ ແລະ ບໍ່ວ່າຄົນອື່ນຈະປະຕິບັດການເປີດໃຈ ແລະ ການເປີດເຜີຍຕົນເອງແນວໃດ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມລັບທີ່ໜ້າອັບອາຍຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໃຫ້ໃຜຮູ້ໄດ້, ຢ້ານວ່າຊື່ສຽງ, ໜ້າຕາ ແລະ ສະຖານະຂອງພວກເຂົາຈະສູນເສຍໄປ. ແນວໃດກໍຕາມ, ບາງຄົນກໍເຂົ້າໃຈສິ່ງຕ່າງໆແຕກຕ່າງອອກໄປ; ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ມາເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ຕອນນີ້ພວກເຂົາກໍຄວນເປີດໃຈ ແລະ ໂອ້ລົມກ່ຽວກັບການກະທຳທີ່ຜິດໃນອະດີດ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ຜິດພາດທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຍ່າງ ແລະ ນຳມັນອອກມາເພື່ອການໄຈ້ແຍກ ແລະ ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານຜ່າໃນຖານະມະນຸດທີ່ຖືກຊາຕານເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມ. ຕອນນີ້, ພວກເຂົາສາມາດເປີດໃຈ, ເປີດເຜີຍຕົນເອງ ແລະ ໂອ້ລົມ. ບໍ່ວ່າມັນຈະແມ່ນເພື່ອທົບທວນອະດີດ ຫຼື ເພື່ອຈົບສິ້ນມັນກໍຕາມ, ຄວາມຈິງທີ່ວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເຮັດສິ່ງນີ້ໄດ້ກໍພິສູດໃຫ້ເຫັນເຖິງທັດສະນະຄະຕິຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການປະຕິບັດຄວາມຈິງຄື: ພວກເຂົາຍິນດີທີ່ຈະປະຕິບັດຄວາມຈິງ ແລະ ພວກເຂົາມີຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດມັນ. ວິທີການປະຕິບັດທີ່ແນ່ນອນຂອງຄົນໃດໜຶ່ງແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງພວກເຂົາ. ແນວໃດກໍຕາມ, ການເປີດໃຈ ແລະ ການເປີດເຜີຍຕົນເອງບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດພາດຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຍິ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມບາບ. ມັນບໍ່ຄວນຖືກໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືຕໍ່ລອງເພື່ອໂຈມຕີໃຜຜູ້ໜຶ່ງ ແລະ ຍິ່ງບໍ່ຄວນກາຍເປັນຫຼັກຖານທີ່ຄົນອື່ນໃຊ້ເພື່ອໂຈມຕີພວກເຂົາ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ສາມາດຈັດການກັບເລື່ອງນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ນັ້ນກໍຄື, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ແມ່ນບໍລິສຸດ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກການຄວາມຈິງ. ແນວໃດກໍຕາມ, ຄົນຊົ່ວຊ້າມີເຈດຕະນາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ; ພວກເຂົາຢືນຢັນທີ່ຈະຊອກຈັບຜິດຄົນເພື່ອເຍາະເຍີ້ຍພວກເຂົາ, ປັ່ນຫົວພວກເຂົາ ແລະ ຕັດສິນພວກເຂົາ. ການກະທຳທີ່ຊົ່ວຊ້າດັ່ງກ່າວແມ່ນຂ້ອນຂ້າງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ຄົນທີ່ສາມາດເປີດເຜີຍຕົນເອງ, ເປີດໃຈ ແລະ ໂອ້ລົມກ່ຽວກັບຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ຜິດພາດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເດີນ, ມີຫົວໃຈທີ່ຫິວກະຫາຍຄວາມຊອບທຳໃນການເຂົ້າຫາຄວາມຈິງ ແລະ ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ເມື່ອພວກເຂົາອ່ານພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ການຢັ່ງຮູ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ການຢັ່ງຮູ້ເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາພົບເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດໃນເວລາທີ່ປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ສະຖານະການຕ່າງໆນາໆທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ, ນໍາໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຈາກປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງບາງຢ່າງກ່ຽວກັບຄວາມຈິງ. ການໂອ້ລົມຄວາມເຂົ້າໃຈຈາກປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງເຫຼົ່ານີ້ເປັນການເສີມສ້າງ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄົນອື່ນ; ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຈະເບິ່ງຄົນເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະ ຄວາມນັບຖື, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈົ້າແມ່ນດີເລີດແທ້ໆ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຟັງກ່ຽວກັບປະສົບການເຫຼົ່ານັ້ນ, ຂ້ອຍກໍສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ສຶກໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າວິທີການປະຕິບັດຂອງເຈົ້າແມ່ນຖືກຕ້ອງ ແລະ ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍກໍຍິນດີທີ່ຈະປະຖິ້ມແນວຄິດ ແລະ ອະຄະຕິຂອງຂ້ອຍເອງ ແລະ ປະຖິ້ມພາລະຂອງຂ້ອຍ; ຂ້ອຍຕ້ອງການປະຕິບັດຄວາມຈິງດ້ວຍວິທີທີ່ລຽບງ່າຍ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ແຈ້ງ ແລະ ການຊີ້ນໍາຂອງພຣະເຈົ້າຄືກັນກັບເຈົ້າ. ເສັ້ນທາງນີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ”. ການສະແດງອອກເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິບໍ? ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ເໝາະສົມຫຼາຍບໍທີ່ຄວາມສຳພັນເຊັ່ນນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ? ນີ້ແມ່ນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງບຸກຄົນປະເພດໜຶ່ງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກປະເພດທີ່ພົບເຫັນໃນທ່າມກາງຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ; ມັນເປັນຄວາມສຳພັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຮູ້ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນ. ເມື່ອມີຄວາມສຳພັນທີ່ປົກກະຕິເຊັ່ນນີ້ຢູ່ໃນທ່າມກາງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເທົ່ານັ້ນ ຊີວິດຄຣິສຕະຈັກຈຶ່ງຈະເປັນປົກກະຕິໄດ້. ແນວໃດກໍຕາມ, ຈະມີຄົນຊົ່ວຊ້າບາງຄົນ ຫຼື ບາງຄົນທີ່ມີເຈດຕະນາຮ້າຍຢູ່ສະເໝີ, ຜູ້ທີ່ຈະລຸກຂຶ້ນມາໂຈມຕີ, ດູຖູກ ແລະ ກີດກັນຄົນທີ່ມີປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງ, ຄົນທີ່ຫິວກະຫາຍຄວາມຈິງ ແລະ ຄົນທີ່ຊື່ນຊົມ ແລະ ນັບຖືຄົນທີ່ມີປະສົບການ. ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງໂຈມຕີຄົນເຫຼົ່ານີ້? ເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດ ນອກຈາກການຍາດແຍ່ງສະຖານະໃດໜຶ່ງພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ. ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ສະແຫວງຫາມັນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປອມຕົວເປັນຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງໂດຍການສ້າງປະສົບການປອມຂຶ້ນມາ ເພື່ອນໍາພາທຸກຄົນຢ່າງຜິດໆ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖືຢ່າງສູງຈາກພວກເຂົາ. ນີ້ຄືການໃຊ້ວິທີການຂອງຊາຕານໃນການນໍາພາຢ່າງຜິດໆ ແລະ ຄວບຄຸມຜູ້ຄົນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງສະຖານະ ແລະ ອຳນາດທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາ. ເຫດການດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆໃນຄຣິສຕະຈັກທຸກແຫ່ງ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ທຸກຄົນເຫັນໄດ້. ຖ້າພວກເຈົ້າພົບວ່າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບາງຄົນມີຄວາມເປັນຈິງຄວາມຈິງບາງຢ່າງ, ສາມາດໂອ້ລົມຄວາມເຂົ້າໃຈຈາກປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງກ່ຽວກັບພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງການເຕົ້າໂຮມ, ແລະ ໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກຫຼາຍຄົນ, ແຕ່ດ້ວຍເຫດຜົນບາງຢ່າງກໍຖືກໂຈມຕີ, ຖືກຕອບໂຕ້ ແລະ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານໂດຍບາງຄົນ, ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຄວນລະມັດລະວັງ ແລະ ແຍກແຍະວ່າຄົນປະເພດໃດທີ່ກະທຳພຶດຕິກຳນີ້. ເປັນຫຍັງຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງຈຶ່ງມັກຖືກໂຈມຕີ ແລະ ຖືກກີດກັນ? ມີຫຍັງກຳລັງເກີດຂຶ້ນແທ້ຢູ່ທີ່ນີ້? ສິ່ງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງບັນຫາຢ່າງແນ່ນອນ.

ໃນຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ຄວນເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງໃກ້ຊິດຕໍ່ຜູ້ທີ່ມັກຈັບຜິດຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ເຮັດວຽກຢູ່ເລື້ອຍໆ. ນອກຈາກນີ້, ບາງຄົນກໍມັກເຍາະເຍີ້ຍ, ດູຖູກ ຫຼື ໂຈມຕີຜູ້ທີ່ຂ້ອນຂ້າງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ປາຖະໜາພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ບຸກຄົນດ້ານລົບເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກຕິດຕາມ ແລະ ເຝົ້າລະວັງຢ່າງໃກ້ຊິດເຊັ່ນກັນ ເພື່ອເບິ່ງວ່າການກະທຳຕໍ່ໄປຂອງພວກເຂົາຈະເປັນແນວໃດ. ຖ້າຄົນໃດໜຶ່ງສາມາດເປີດໂປງຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກ ຫຼື ໂຈມຕີບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມເປັນຈິງຄວາມຈິງ ໂດຍບໍ່ມີສາເຫດອັນສົມຄວນ ໃນຂະນະທີ່ຮ່ວມຊີວິດຄຣິສຕະຈັກ, ມັນຕ້ອງມີບັນຫາ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຢ່າງແນ່ນອນ; ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໄຮ້ສາເຫດຢ່າງແນ່ນອນ. ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຄວນເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈິງຈັງຕໍ່ບຸກຄົນດັ່ງກ່າວ ເພາະນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງເລັກນ້ອຍ. ບາງຄັ້ງ, ຫຼັງຈາກທີ່ຫາກໍໄດ້ຟັງຄຳພະຍານຈາກປະສົບການທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຮູ້ສຶກເພີດເພີນຢ່າງເຕັມທີ່ໃນໃຈຄົນໆໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼັງຈາກທີ່ຫາກໍໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈພຽງເລັກນ້ອຍ, ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຄົນເຮົາສາມາດຖືກເຮັດໃຫ້ສັບສົນດ້ວຍຄຳເວົ້າທີ່ພາໃຫ້ຫຼົງພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຄຳຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ຈົນເຮັດໃຫ້ສູນເສຍທຸກສິ່ງທີ່ຫາກໍໄດ້ຮັບມາ. ເມື່ອຫາກໍເລີ່ມສ້າງຄວາມເຊື່ອໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ, ພວກເຂົາກໍຖືກຄົນຊົ່ວຮ້າຍລົບກວນ ແລະ ກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ; ເມື່ອຫາກໍເລີ່ມມີຄວາມກະຫາຍຕໍ່ຄວາມຈິງ ແລະ ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າພຽງເລັກນ້ອຍ ພ້ອມກັບຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະປະຕິບັດຄວາມຈິງພຽງເລັກນ້ອຍ, ພວກເຂົາກໍຖືກຄົນຊົ່ວຮ້າຍລົບກວນ, ຈົນສູນເສຍກຳລັງໃຈ ແລະ ແຮງຈູງໃຈ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍຢາກຈະໜີອອກຈາກສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງນີ້ໂດຍໄວ. ຜົນສະທ້ອນເຫຼົ່ານີ້ຮ້າຍແຮງບໍ? ມັນຮ້າຍແຮງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນຄຣິສຕະຈັກ, ຖ້າມີຄົນໃດຄົນໜຶ່ງທີ່ມັກກໍ່ການຜິດຖຽງກັນຢູ່ສະເໝີຍ້ອນເລື່ອງທີ່ບໍ່ຖືກໃຈຕົນເອງ, ໂຕ້ຖຽງກັນວ່າໃຜຖືກ, ຖົກຖຽງກັນເລື່ອງຖືກຜິດ ແລະ ແມ່ນແຕ່ແຂ່ງຂັນກັນວ່າໃຜສູງສົ່ງກວ່າ ຫຼື ຕໍ່າຕ້ອຍກວ່າ, ແລ້ວບຸກຄົນດັ່ງກ່າວກໍຄວນຖືກເຝົ້າເບິ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດ. ຈົ່ງເບິ່ງວ່າພວກເຂົາມີບົດບາດຫຍັງໃນຄຣິສຕະຈັກ, ພວກເຂົານຳເອົາຜົນສະທ້ອນຫຍັງມາ ແລະ ຜ່ານສິ່ງນີ້, ເຈົ້າກໍຈະສາມາດເບິ່ງທະລຸໄດ້ວ່າທຳມະຊາດ-ແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາແມ່ນຫຍັງ.