​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 14

ຕະລອດເວລາໃນຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ ຍັງບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດໄດ້ເຂົ້າເຖິງອານາຈັກ, ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຈາກຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ ແລະ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ເຫັນກະສັດຂອງອານາຈັກ. ເຖິງຈະຢູ່ພາຍໃຕ້ແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ຫຼາຍຄົນໄດ້ທໍານາຍເຖິງຄວາມງົດງາມຂອງອານາຈັກ, ພວກເຂົາຮູພຽງແຕ່ພາຍນອກຂອງມັນ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ຢູ່ພາຍໃນ. ບັດນີ້ ໃນຂະນະທີ່ອານາຈັກໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງເປັນທາງການ, ແຕ່ມະນຸດຊາດສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ຍັງບໍ່ຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ ແລະ ບໍ່ຮູ້ວ່າອານາຈັກແບບໃດທີ່ມະນຸດຈະໄດ້ຮັບໃນທີ່ສຸດ ໃນຊ່ວງຂອງຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ. ກ່ຽວກັບເລື່ອງດັ່ງກ່າວນີ້, ເຮົາຢ້ານວ່າ ມະນຸດທຸກຄົນຈະຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ສັບສົນ. ຍ້ອນວ່າມື້ທີ່ຈະສ້າງອານາຈັກສົມບູນຍັງບໍ່ມາເຖິງ, ມະນຸດທຸກຄົນເລີຍສັບສົນ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຫັນມັນຢ່າງຊັດເຈນ. ພາລະກິດຂອງເຮົາໃນສະຫວັນແມ່ນເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ. ມັນແມ່ນຢູ່ໃນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ ທີ່ອຸປະນິໄສຂອງເຮົາເລີ່ມຕົ້ນສະແດງໃຫ້ມະນຸດເຫັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສະນັ້ນ, ໃນເວລານີ້ ສຽງແກສັກສິດຈະເລີ່ມດັງຂຶ້ນຢ່າງເປັນທາງການເພື່ອສົ່ງສຽງ ແລະ ປະກາດກັບທຸກຄົນ. ເມື່ອເຮົາເລີ່ມຮັບອຳນາດ ແລະ ຄອງບັນລັງເປັນກະສັດໃນອານາຈັກຢ່າງເປັນທາງການ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາທຸກຄົນສົມບູນຕາມການເວລາ. ເມື່ອທຸກຊາດທົ່ວໂລກໄດ້ຖືກທຳລາຍ, ເມື່ືອນັ້ນ ອານາຈັກຂອງເຮົາຈະຖືກກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງເປັນຮູບປະທໍາ ແລະ ເມື່ອນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ຽນແປງແລະ ຫັນມາສົນໃຈຈັກກະວານທັງໝົດ. ໃນເວລານັ້ນ, ທຸກຄົນຈະໄດ້ເຫັນໜ້າຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍລັດສະໝີພາບຂອງເຮົາ ແລະ ເຫັນລັກສະນະໃບໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຮົາ. ຕັ້ງແຕ່ການສ້າງໂລກຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ, ມະນຸດຊາດຖືກຊາຕານເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້. ຍ້ອນຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງມະນຸດ, ເຮົາຈຶ່ງຖືກປົກປິດຈາກມະນຸດເລື້ອຍມາ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດສາມາດຍັງເຖິງເລື້ອຍໆມາ. ມະນຸດບໍ່ເຄີຍເຫັນໃບໜ້າແທ້ຈິງຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ເຄີຍພົວພັນກັບເຮົາໂດຍກົງ. ໃນຄໍາກ່າວຂານ ແລະ ຕໍານານເທົ່ານັ້ນ ທີ່ມີສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ເຮົາ” ທີ່ຢູ່ໃນ ຈິນຕະນາການຂອງມະນຸດ. ສະນັ້ນ, ເຮົາແມ່ນເຫັນດີກັບຈິນຕະນາການຂອງມະນຸດ ເຊິ່ງກໍ່ຄືຄວາມຄິດຕ່າງໆຂອງມະນຸດ ເພື່ອຈັດການກັບສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ເຮົາ” ໃນຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ເຊິ່ງເຮົາອາດຈະປ່ຽນສະພາບຂອງສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ເຮົາ” ທີ່ພວກເຮົາເຊື່ອມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ນີ້ແມ່ນວິທີທາງການດໍາເນີນພາລະກິດຂອງເຮົາ. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສາມາດຮູ້ຈັກໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ມະນຸດຈະຂາບລົງຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະ ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ເພື່ອນະມັດສະການເຮົາ, ເຮົາກໍບໍ່ປິຕິຍິນດີກັບການກະທຳດັ່ງກ່າວຂອງພວກເຂົາ ເພາະວ່າໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົານັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນັບຖືຄວາມເປັນຈິງຂອງເຮົາ ແຕ່ນັບຖືພຽງຮູບພາບພາຍນອກຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍກ່ຽວກັບໜ້າຕາອັນແທ້ຈິງຂອງເຮົາ. ສະນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ ຫຼື ລະເມີດພຣະດໍາລັດຂອງເຮົາ, ແຕ່ ເຮົາເຮັດຄືບໍ່ສົນໃຈ. ສະນັ້ນ, ໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງພວກເຂົາ, ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ສຳແດງຄວາມເມດຕາໃຫ້ກັບພວກເຂົາຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະລົງໂທດພວກເຂົາຢ່າງໜັກ ຫຼື ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີເຈດຕະນາຄືກັບສິ່ງທີ່ເຮົາເວົ້າ. ນີ້ຄືຈິນຕະນາການທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງ.

ເຮົາຢືນຢູູ່ເໜືອຈັກກະວານທຸກໆມື້ເພື່ອສັງເກດເບິ່ງ ແລະ ເຮົາປົກປິດໂຕເອງໄວ້ຢ່າງງຽບໆໃນສະຖານທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຮົາເພື່ອຕິດຕາມປະສົບກັບຊີວິດຂອງມະນຸດ ເພື່ອຮຽນຮູ້ທຸກການກະທຳຂອງມະນຸດຢ່າງໃກ້ຊິດ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຖວາຍໂຕເອງໃຫ້ກັບເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຊອກຫາຄວາມຈິງ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ໜ້າທີ່ການເພື່ອເຮົາ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຕັດສິນໃຈຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະ ຮັກສາໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍອະນຸຍາດໃຫ້ເຮົາອາໄສຢູ່ພາຍໃນເຂົາເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜມອບຄຸ່ນຄ່າໃຫ້ເຮົາຄືກັນກັບທີ່ເຂົາຈະມອບໃຫ້ແກ່ຊີວິດຂອງໂຕເອງ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍເຫັນຕົວຕົນທີ່ສັກສິດຂອງເຮົາໃນຄວາມເປັນຈິງທີ່ແທ້ຈິງ. ບໍ່ມີໃຜເຄີຍສະໝັກໃຈທີ່ຈະຕິດຕໍ່ກັບພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ. ເມື່ອນໍ້າໄດ້ກືນກິນມະນຸດທັງໝົດ, ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາຈາກນໍ້າທີ່ສົກກະປົກ ແລະ ໃຫ້ໂອກາດພວກເຂົາໃຫ້ມີຊີວິດໃໝ່. ເມື່ອມະນຸດສູນເສຍຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການດຳລົງຊີວິດ, ເຮົາຈະດຶງພວກເຂົາອອກຈາກຂອບເຫວແຫ່ງຄວາມຕາຍ ໂດຍມອບຄວາມກ້າຫານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນການທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຍອມຮັບເອົາເຮົາເປັນພື້ນຖານຂອງການມີຕົວຕົນຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອມະນຸດບໍ່ເຊື່ອຟັງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກເຮົາຈາກຄວາມທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ທ່າມກາງທຳມະຊາດເກົ່າຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາ, ແທນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດຕາຍ, ເຮົາອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາກັບໃຈ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນຊີວິດໃໝ່ທີ່ສົດໃສ. ເມື່ອມະນຸດຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມອົດຢາກ, ເຮົາໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາຈາກຄວາມຕາຍ ຕາບໃດທີ່ພວກເຂົາຍັງມີລົມຫາຍໃຈເຫຼືອຢູ່ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງກົນລ່ວງຂອງຊາຕານ. ມີຈັກຄັ້ງແດ່ທີ່ມະນຸດເຫັນພຣະຫັດຂອງເຮົາ; ມີຈັກຄັ້ງທີ່ມະນຸດເຫັນພຣະລັກສະນະທີ່ໂອບອ້ອມອາລີຂອງເຮົາ ແລະ ເຫັນພຣະພັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມຂອງເຮົາ; ແລະ ມີຈັກຄັ້ງທີ່ມະນຸດເຫັນຄວາມສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ ແລະ ເຫັນຄວາມໂມໂຫຮ້າຍຂອງເຮົາ. ເຖິງມະນຸດບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກເຮົາມາກ່ອນ, ເຮົາກໍບໍ່ສວຍໂອກາດໃຊ້ຄວາມອ່ອນແອຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອສ້າງບັນຫາທີ່ບໍ່ຈໍາເປັນ . ຍ້ອນເຮົາໄດ້ພົບກັບຄວາມລຳບາກຂອງມະນຸດ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຫັນອົກເຫັນໃຈໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດ. ມັນພຽງແຕ່ເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມອັກກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາລົງໂທດພວກເຂົາໃນລະດັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປ.

ເຮົາປິດບັງໂຕເອງໃນເວລາທີ່ມະນຸດຫຍຸ້ງ ແລະ ເປີດເຜີຍໂຕເອງໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາກຳລັງພັກຜ່ອນ. ມະນຸດຊາດຈິນຕະນາການໃຫ້ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ຮອບຮູ້ ແລະ ເປັນພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຕອບຄຳຮ້ອງຂໍທັງໝົດ. ສະນັ້ນ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງມາຫາເຮົາເພື່ອຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະເຈົ້າ ໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຕ້ອງການທີ່ຢາກຮູ້ຈັກເຮົາແທ້ໆ. ເມື່ອຕົກຢູ່ໃນສະພາບຄວາມເຈັບໄຂ້, ມະນຸດຈະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກເຮົາຢ່າງຮີບດ່ວນ. ເມື່ອຢູ່ໃນຄວາມລຳບາກຍາກແຄ້ນ, ພວກເຂົາຈະບອກເຮົາເຖິງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຂອງພວກເຂົາຢ່າງໝົດກຳລັງ ເພື່ອກໍາຈັດຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພວກເຂົາເອງ. ແຕ່ກໍບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດ ແມ່ນແຕ່ຄົນໜຶ່ງ ທີ່ຈະສາມາດຮັກເຮົາໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາສຸກສະບາຍ. ບໍ່ມີຄົນໃດ ແມ່ນແຕ່ຄົນໜຶ່ງ ຈະຍື່ນມືຫາເຮົາໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຄວາມສະຫງົບ ແລະ ມີຄວາມສຸກ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາໄດ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນຄວາມສຸກຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາມີຄວາມສຸກ ແລະ ສະບາຍດີ, ມະນຸດກໍຈະໂຍນເຮົາອອກຖິ້ມ ຫຼື ປິດປະຕູໃສ່ເຮົາ ໂດຍທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໄປທາງໃນ ແລະ ຮັບເອົາຄວາມສຸກທີ່ເປັນພຣະພອນຈາກຄອບຄົວພວກເຂົາ. ຄວາມຄິດຂອງມະນຸດແຄບຫຼາຍ, ແຄບຈົນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບວ່າພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນທີ່ຮັກ, ມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ສາມາດເຂົ້າຫາໄດ້ຄືດັ່ງເຮົາ. ມີຈັກຄັ້ງແລ້ວທີ່ເຮົາຖືກມະນຸດປະຕິເສດໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຫົວດ້ວຍຄວາມມ່ວນຊື່ນ; ມີຈັກຄັ້ງທີ່ມະນຸດໄດ້ມາອີງໃສ່ເຮົາຄືດັ່ງໄມ້ຄໍ້າ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົ້າສະດຸດລົ້ມ; ມີຈັກຄັ້ງທີ່ເຮົາຖຶກບັງຄັບໃຫ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນທ່ານໝໍໃຫ້ກັບມະນຸດທີ່ທໍລະມານກັບຄວາມເຈັບໄຂ້. ມະນຸດໂຫດຮ້າຍຫຼາຍ! ບໍ່ມີເຫດຜົນ ແລະ ຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ. ບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ມະນຸດຄວນມີ. ພວກເຂົາເກືອບປາດສະຈາກຮ່ອງຮອຍຂອງມະນຸດສະທຳ. ໃຫ້ຄິດເຖິງອະດີດ ແລະ ປຽບທຽບມັນກັບປັດຈຸບັນ. ພາຍໃນໂຕເຈົ້າແມ່ນມີການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນບໍ? ມີສິ່ງໃດແດ່ໃນອະດີດທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ? ຫຼືສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນອະດີດນັ້ນຍັງບໍ່ມີສິ່ງມາທົດແທນ?

ເຮົາໄດ້ຂ້າມຜ່ານເນີນພູສູງ ແລະ ຮ່ອມພູທີ່ຕໍ່າ, ໄດ້ປະສົບກັບຈຸດຂຶ້ນ ແລະ ຈຸດລົງຂອງໂລກນີ້. ເຮົາໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໄປຢ່າງບໍ່ມີຈຸດໝາຍທ່າມກາງມະນຸດ ແລະ ເຮົາໄດ້ອາໄສເປັນເວລາຫຼາຍປີທ່າມກາງມະນຸດ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນກໍປະກົດວ່າ ອຸປະນິໄສຂອງມະນຸດໄດ້ປ່ຽນແປງພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍ. ມັນເບິ່ງຄືວ່າ ທຳມະຊາດເກົ່າຂອງມະນຸດໄດ້ວາງຮາກ ແລະ ແຕກໜໍ່ໃນພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງທຳມະຊາດເກົ່າໆນັ້ນໄດ້ ໂດຍພຽງແຕ່ປັບປຸງມັນຈາກພື້ນຖານດັ່ງເດີມ. ດັ່ງທີ່ມະນຸດໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຫົວໃຈບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ມີແຕ່ຮູບຮ່າງທີ່ໄດ້ປ່ຽນແປງໄປຫຼາຍ. ມັນເບິ່ງຄືວ່າ ທຸກຄົນພະຍາຍາມຫຼອກລວງເຮົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮົາສັບສົນ ເພື່ອເຂົາຈະລອດໂຕໄປ ແລະ ຮັບການສໍານຶກບຸນຄຸນຈາກເຮົາ. ເຮົາບໍ່ຊົມເຊີຍ ຫຼື ໃສ່ໃຈກົນລວງຂອງມະນຸດ. ແທນທີ່ຈະໂມໂຫຂຶ້ນ, ເຮົາໄດ້ນໍາໃຊ້ທັດສະນະຄະຕິໃນການເບິ່ງ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ເຫັນ. ເຮົາວາງແຜນທີ່ຈະມອບຄວາມບໍ່ເຄັ່ງຄັດໃນລະດັບໜຶ່ງໃຫ້ກັບມະນຸດ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍຈັດການກັບພວກເຂົາທັງໝົດບາດດຽວ. ເມື່ອມະນຸດທຸກຄົນເປັນຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືໂຕເອງ ແລະ ບໍ່ມີຄ່າ ໂດຍທີ່ບໍ່ຖະໜອມແມ່ນແຕ່ໂຕພວກເຂົາເອງ, ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈະຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາສະແດງຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຮັກໃໝ່? ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ, ມະນຸດບໍ່ຮູ້ຈັກໂຕເອງ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຈັກແຮງກຳລັງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຄວນນໍາໂຕເອງໃສ່ໃນຊິງເພື່ອຊັ່ງນໍ້າໜັກ. ມະນຸດບໍ່ຟັງຄວາມເຮົາເລີຍ ເຊິ່ງດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຮົາກໍບໍ່ຈິງຈັງກັບເຂົາເຊັ່ນດຽວກັນ. ມະນຸດບໍ່ສົນໃຈເຮົາ ແລະ ສະນັ້ນ ເຮົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມກັບພວກເຂົາຫຼາຍ. ວິທີນີ້ບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບທັງສອງໂລກບໍ? ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ພັນລະນາເຖິງພວກເຈົ້າບໍ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ? ຜູ້ໃດທີ່ຕັດສິນໃຈຢ່າງແນວແນ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລ້ວບໍ່ໄດ້ໂຍນມັນຖິ້ມຫຼັງຈາກນັ້ນ? ຜູ້ໃດທີ່ເຄີຍແກ້ໄຂບັນຫາໄລຍະຍາວຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແທນທີ່ຈະແກ້ໄຂບັນຫານີ້ ແລະ ນັ້ນຕະຫຼອດເວລາ? ທຸກໆເທື່ອ ມະນຸດແກ້ໄຂບັນຫາຕໍ່ໜ້າເຮົາໃນເວລາທີ່ສະດວກສະບາຍ ແລະ ປະຖິ້ມມັນໃນເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກລຳບາກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະນໍາການແກ້ໄຂຂອງພວກເຂົາກັບມາ ແລະ ວາງມັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ. ເຮົາບໍ່ເປັນຕາເຄົາລົບຂະໜາດນັ້ນບໍ ທີ່ຈະຍອມຮັບຂອງເສດເຫຼືອທີ່ມະນຸດເກັບຂຶ້ນມາຈາກກອງຂີ້ເຫຍື່ອຢ່າງງ່າຍດາຍ? ມະນຸດຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຈະຮັກສາການແກ້ໄຂບັນຫາຂອງພວກເຂົາ, ມີພຽງຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຈະບໍລິສຸດ ແລະ ມີພຽງຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຈະຍອມຖວາຍສິ່ງທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກັບເຮົາ. ພວກເຂົາທຸກຄົນບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນີ້ຄືກັນບໍ? ໃນຖານະເປັນຄົນຂອງເຮົາໃນອານາຈັກ, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ສາມາດຮັກສາໜ້າທີ່ຂອງໂຕເອງໄດ້, ເຮົາກໍຈະກຽດຊັງ ແລະ ປະຕິເສດເຈົ້າ.

12 ມິນາ 1992

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເພງແຫ່ງອານາຈັກ

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 15

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ