​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພັນທະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ

ພວກເຈົ້າຕ້ອງມາຮູ້ຈັກນິມິດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຂົ້າໃຈທິດທາງໂດຍທົ່ວໄປແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ນີ້ແມ່ນການເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງທີ່ດີ. ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ຈັກຄວາມຈິງຂອງນິມິດຢ່າງແທ້ຈິງ, ການເຂົ້າສູ່ຂອງເຈົ້າກໍຈະປອດໄພ; ບໍ່ວ່າພາລະກິດຂອງພຣະອົງຈະປ່ຽນແປງໄປໃນຮູບແບບໃດກໍຕາມ, ໃຈເຈົ້າກໍຈະຍັງໝັນຄົງ, ເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບນິມີດ, ມີເປົ້າໝາຍໃນການເຂົ້າສູ່ ແລະ ການສະແຫວງຫາຂອງເຈົ້າ. ດ້ວຍວິທີດັ່ງກ່າວ, ປະສົບການທັງໝົດ ແລະ ຄວາມຮູ້ໃນຕົວເຈົ້າ ຈະເພິ່ມທະວິຂຶ້ນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ກາຍເປັນຄວາມຮູ້ທີ່ບໍລິສຸດຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈພາບລວມທັງໝົດ, ເຈົ້າຈະບໍ່ທົນທຸກກັບການສູນເສຍໃນຊີວິດ ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຫຼົງທາງເດີນ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ມາຮູ້ຈັກກັບຂັ້ນຕອນພາລະກິດເຫຼົ່ານີ້, ເຈົ້າຈະທົນທຸກກັບການສູນເສຍທຸກຂັ້ນຕອນນັ້ນໄປ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດກັບໃຈໄດ້ພຽງພາຍໃນສອງສາມມື້ ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດກໍານົດເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງໄດ້ພຽງພາຍໃນສອງສາມອາທິດ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເປັນການທ່ວງດືງເຈົ້າໄວ້ບໍ? ມີທາງເຂົ້າສູ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທີ່ເປັນທາງບວກ ແລະ ການປະຕິບັດໃນທາງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຕ້ອງມີຄວາມຊ່ຽວຊານ ແລະ ພ້ອມນີ້ ເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າໃຈຈຸດສໍາຄັນບາງຢ່າງກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງເຊັ່ນ: ຄວາມສໍາຄັນຂອງພາລະກິດການເອົາຊະນະຂອງພຣະອົງ, ເສັ້ນທາງສູ່ຄວາມສົມບູນແບບໃນອະນາຄົດ, ສິ່ງທີ່ຕ້ອງບັນລຸຜົນດ້ວຍປະສົບການຂອງການທົດລອງແລະຄວາມຍາກລໍາບາກ, ຄວາມສໍາຄັນຂອງຄໍາພິພາກສາແລະການລົງໂທດ, ຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ຫຼັກການຂອງການເຂົ້າສູ່ຄວາມສົມບູນແບບແລະການເອົາຊະນະ. ທັງໝົດນີ້ຄືຄວາມຈິງຂອງນິມີດ. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຄື ພາລະກິດສາມຍູກເຊັ່ນ: ຍຸກພຣະບັນຍັດ, ຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະ ຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ ພ້ອມດ້ວຍຄໍາພະຍານໃນອະນາຄົດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄື ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບນິມີດເຊັ່ນກັນ ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ. ໃນປັດຈຸບັນນີ້, ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຄວນເຂົ້າຫາ ແລະ ປະຕິບັດຕາມ ພ້ອມນັ້ນ ໃນປັດຈຸບັນກໍມີຫຼາຍຂັ້ນຕອນ ແລະ ລາຍລະອຽດຫຼາຍຂຶ້ນ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້, ນັ້ນກໍພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າສູ່ຢ່າງເຖິງຖອງເທື່ອ. ສ່ວນໃຫຍ່ ຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບຄວາມຈິງແມ່ນຕື້ນຫຼາຍ, ມະນຸດບໍ່ສາມາດນໍາໃຊ້ພື້ນຖານຄວາມຈິງບາງຢ່າງເຂົ້າໃນການປະຕິບັດ ແລະ ບໍ່ຮູ້ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນແຕ່ບັນຫາເລັກນ້ອຍ. ເຫດຜົນທີ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຄວາມຈິງ ກໍຍ້ອນນິໄສຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຍ້ອນຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບພາລະກິດໃນມື້ນີ້ ຜີວເຜີນເກີນໄປ ແລະ ເປັນຄວາມຮູ້ທາງດ້ານດຽວ. ສະນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນເລຶ່ອງງ່າຍສໍາລັບມະນຸດທີ່ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ. ຄວາມຕໍ່ຕ້ານຂອງເຈົ້າແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນໄປ ແລະ ເຈົ້າຍັງມີນິໄສແບບເກົ່າຫຼາຍ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຢືນຢູ່ຝ່າຍຄວາມຈິງໄດ້ ແລະ ເຖິງແມ່ນ ຈະເຫັນຄວາມຈິງຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດ ເຈົ້າກໍບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້. ມະນຸດດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ ແລະ ເປັນມະນຸດທີ່ຍັງບໍ່ທັນຖືກເອົາຊະນະເທື່ອ. ຖ້າການເຂົ້າສູ່ຫາຂອງເຈົ້າບໍ່ມີລາຍລະອຽດ ຫຼື ມີ ຈຸດປະສົງ, ຄວາມຈະເລີນເຕີບໂຕຂອງເຈົ້າກໍຈະຊັກຊ້າ. ຖ້າການເຂົ້າສູ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມເປັນຈິງແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ, ການສະແຫວງຫາຂອງເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ແກ່ນແທ້ຂອງຄວາມຈິງ, ເຈົ້າຈະຍັງບໍ່ປ່ຽນແປງ. ຄວາມຈະເລີນເຕີບໂຕຂອງຊີວິດມະນຸດ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃນດ້ານຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທັງໝົດ ຈະໄດ້ບັນລຸຜົນ ໂດຍຜ່ານການເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ນອກນັ້ນ ໂດຍຜ່ານການເຂົ້າສູ່ປະສົບການຢ່າງລະອຽດ. ຖ້າເຈົ້າມີປະສົບການຢ່າງລະອຽດລະຫວ່າງການເຂົ້າສູ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບການເຂົ້າສູ່ຢ່າງແທ້ຈິງ, ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າຈະປ່ຽນແປງໂດຍທັນທີ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ໃນປັດຈຸບັນ ເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ແຈ້ງໃນການປະຕິບັດພໍປານໃດ, ແຕ່ຢ່າງນ້ອຍສຸດ ເຈົ້າຕ້ອງຮູ້ແຈ້ງກ່ຽວກັບນິມີດຂອງພາລະກິດ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າສູ່ໄດ້ ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ ນອກຈາກວ່າເຈົ້າຈະມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມຈິງນັ້ນກ່ອນ. ມີພຽງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງໃນປະສົບການຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຄວາມຈິງ ແລະ ການເຂົ້າສູ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ພວກເຈົ້າຕ້ອງມາຮູ້ຈັກພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຫລັງຈາກການນິລະມິດສ້າງມະນຸດໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ຊົນຊາດອິສຣາເອນຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພື້ນຖານຂອງການປະຕິບັດພາລະກິດ ແລະ ທົ່ວດິນແດນອິສຣາເອນໄດ້ຖືກສ້າງເປັນຖານພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາແມ່ນເພື່ອນໍາພາ ແລະ ຄຸ້ມຄອງມະນຸດໂດຍກົງໂດຍຜ່ານການສ້າງຕັ້ງພຣະບັນຍັດ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດສາມາດມີຊີວິດປົກກະຕິ ແລະ ບູຊາພຣະເຢໂຮວາໃນລັກສະນະແບບທົ່ວໄປຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະເຈົ້າໃນຍຸກພຣະບັນຍັດແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນ ຫຼື ສໍາພັດໄດ້ໂດຍມະນຸດ. ພຣະອົງພຽງນໍາພາມະນຸດທີ່ຖືກເສື່ອມໂຊມຄັ້ງທໍາອິດໂດຍຊາຕານ ແລະ ພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອແນະນໍາ ແລະ ດູແລ ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນ. ສະນັ້ນພຣະທໍາທີ່ພຣະອົງກ່າວແມ່ນເປັນພຽງ ຂໍ້ບັນຍັດ, ກົດເກນ ແລະ ຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປກ່ຽວກັບການດໍາລົງຊີວິດຂອງມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງເລຶ່ອງຄວາມຈິງທີ່ສະໜອງຊີວິດມະນຸດ. ຊົນຊາດອິສຣາເອນພາຍໃຕ້ການນໍາພາຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດທີ່ຖືກເສື່ອມໂຊມໂດຍຊາຕານພໍເທົ່າໃດ. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບກົດບັນຍັດແມ່ນພຽງຂັ້ນຕອນທໍາອິດໃນພາລະກິດຂອງຄວາມລອດພົ້ນ ເຊິ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນພາລະກິດຂອງຄວາມລອດພົ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປ່ຽນແປງທັດສະນະຄະຕິຂອງມະນຸດເລີຍ. ເພາະສະນັ້ນ ໃນເບື່ອງຕົ້ນຂອງພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດພົ້ນ ພຣະອົງບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນມະນຸດເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຮະອົງໃນດິນແດນອິດສຣາເອັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງຕ້ອງການວິທີການ ນັ້ນກໍຄື ເຄື່ອງມືເພື່ອນໍາໃຊ້ໃນການຕິດຕໍ່ພົວພັນກັບມະນຸດ. ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງເກີດມີຜູ້ຄົນໃນທ່າມກາງມະນຸດ ພາກັນເຮັດໜ້າກ່າວປະກາດ ແລະ ປະຕິບັດພາລະກິດຕາງໜ້າພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ນີ້ຄືວິທີທີ່ບຸດຂອງມະນຸດ ແລະ ສາສະດາທັງຫຼາຍໄດ້ມາກະທໍາພາລະກິດທ່າມກາງມະນຸດ. ບຸດມະນຸດຫຼາຍຄົນໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດທ່າມກາງມະນຸດແທນພຣະເຢໂຮວາ. ການທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງໂດຍພຮະອົງ ແປວ່າມະນຸດເຫຼົ່ານັ້ນຕັ້ງຂໍ້ບັນຍັດແທນພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ພວກເຂົາຍັງເປັນມະຫາປະໂລຫິດທ່າມກາງຜູ້ຄົນຂອງອິສະຣາເອັນ. ມະຫາປະໂລຫິດດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກເບິ່ງແຍງ, ປົກປ້ອງໂດຍພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ປະຕິບັດວຽກງານອີງຕາມພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ນໍາໃນທ່າມກາງຜູ້ຄົນ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາໂດຍກົງ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ສໍາລັບສາສະດາແມ່ນຜູ້ອຸທິດຕົນເພື່ອກ່າວປະກາດແທນພຣະເຢໂຮວາຕໍ່ມະນຸດທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະ ຕໍ່ທຸກຊົນເຜົ່າ. ພວກເຂົາຍັງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ທໍານວາຍພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນບຸດມະນຸດ ຫຼື ສາສະດາ, ທັງໝົດແມ່ນຖືກແຕ່ງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຢໂຮວາເອງ ແລະ ມີພາລະກິດຂອງພຣະອົງສະຖິດໃນພວກເຂົາ. ໃນທ່າມກາງຜູ້ຄົນ ພວກເຂົາແມ່ນຕົວແທນພຣະເຢໂຮວາໂດຍກົງ, ພວກເຂົາປະຕິບັດພາລະກິດ ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືກແຕ່ງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ ຍ້ອນວ່າ ພວກເຂົາເປັນເນື້ອໜັງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ບັງເກີດເຂົ້າສູ່. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະກ່າວ ແລະ ປະຕິບັດພາລະກິດໃນນາມພຣະເຈົ້າຄືກັນ, ບຸດມະນຸດ ແລະ ສາສະດາເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່ໃນຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດບໍ່ແມ່ນຮ່າງກາຍຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ນີ້ແມ່ນ ແຕກຕ່າງຈາກຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະ ຍຸກສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າພາລະກິດຂອງຄວາມລອດພົ້ນ ແລະ ພິພາກສາມະນຸດ ແມ່ນປະຕິບັດໂດຍພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດເອງ ແລະ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງແຕ່ງຕັ້ງກຸ່ມສາສະດາ ແລະ ບຸດມະນຸດເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດໃນນາມຂອງພຣະອົງ. ໃນສາຍຕາຂອງມະນຸດ, ລະຫວ່າງເນື້ອຄວາມ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງພາລະກິດຂອງພວກເຂົາແມ່ນບໍ່ແຕກຕ່າງກັນພໍປານໃດ. ຍ້ອນສາເຫດນີ້ ມະນຸດຈຶ່ງສັບສົນຢູ່ສະເໝີ ລະຫວ່າງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ກັບພາລະກິດຂອງສາສະດາ ແລະ ບຸດມະນຸດ. ຮູບລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ແມ່ນຄືກັນກັບ ສາສະດາ ແລະ ບຸດຂອງມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດຍິ່ງເປັນຄົນທໍາມະດາ ແລະ ເປັນຄວາມຈິງຫຼາຍກວ່າສາສະດານັ້ນອີກ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ມະນຸດຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເບິ່ງອອກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພວກເຂົາ. ມະນຸດໃສ່ໃຈແຕ່ຮູບລັກສະນະ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ທັງພາລະກິດ ແລະ ການກ່າວ ແມ່ນມີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກວ່າ ຄວາມສາມາດຂອງມະນຸດໃນດ້ານການຄິດແບບເລິກເຊິ່ງແມ່ນຕໍ່າຫຼາຍ, ມະນຸດຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນບັນຫາພື້ນຖານໄດ້ ແລະ ຍິ່ງບໍ່ສາມາດຈໍາແນກສິ່ງທີ່ສັບຊ້ອນກວ່ານັ້ນໄດ້. ຄໍາກ່າວ ແລະ ວຽກງານຂອງສາສະດາ ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ທັງໝົດແມ່ນເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ, ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄືມະນຸດ ແລະ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄວນເຮັດ. ແຕ່, ສໍາລັບ ພຣະທໍາ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ພຣະອົງແມ່ນດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຮູບຮ່າງພາຍນອກຂອງພຣະອົງຈະເປັນມະນຸດ, ພາລະກິດຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນຕາມໜ້າທີ່ຮ່າງກາຍມະນຸດຂອງພຣະອົງ ແຕ່ ຕາມພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ຄໍາວ່າ “ໜ້າທີ່” ແມ່ນໃຊ້ກັບສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ແຕ່ ຄໍາວ່າ “ພັນທະກິດ” ແມ່ນໃຊ້ກັບຮ່າງກາຍຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ທັງສອງຢ່າງແມ່ນມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສໍາຄັນ ແລະ ທັງສອງຢ່າງບໍ່ສາມາດນໍາໃຊ້ແທນກັນໄດ້. ພາລະກິດຂອງມະນຸດແມ່ນເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ສໍາລັບພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງ ແລະ ດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນມີສາວົກຫຼາຍຄົນທີ່ຖືກໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ສາສະດາຫຼາຍຄົນທີ່ມີພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນພວກເຂົາ, ພາລະກິດ ແລະ ຄໍາກ່າວ ຂອງພວກເຂົາ ແມນພຽງເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ ໃນນາມເປັນມະນຸດເທົ່ານັ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ການທໍານວາຍຂອງພວກເຂົາ ອາດຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເສັ້ນທາງແຫ່ງຊີວິດທີ່ກ່າວໂດຍພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຂົາພົ້ນເດັ່ນກວ່າພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ພວກເຂົາແມ່ນຍັງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາຄືເກົ່າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພວກເຂົາ. ໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດໝາຍເຖິງວຽກງານຂອງມະນຸດ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດສາມາດບັນລຸຜົນໄດ້. ແຕ່, ສໍາລັບພັນທະກິດທີ່ດໍາເນີນໂດຍພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ສາມາດບັນລຸຜົນສໍາເລັດໄດ້ໂດຍມະນຸດ. ບໍ່ວ່າພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດຈະກ່າວ, ກະທໍາການ ຫຼື ສະແດງເຖິງຄວາມມະຫັດສະຈັນ, ພຣະອົງແມ່ນກະທໍາພາລະກິດອັນປະເສີດຢູ່ພາຍໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ມະນຸດບໍ່ສາມາດເຮັດພາລະກິດດັ່ງກ່າວແທນພຣະອົງໄດ້. ພາລະກິດຂອງມະນຸດແມ່ນເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໃນຖານະທີ່ເປັນມະນຸດ ຢູ່ໃນຍຸກໃດໜຶ່ງຂອງພາລະກິດການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າຂາດການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັ້ນກໍຄື ຖ້າພັນທະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດສູນເສຍໄປ, ໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດກໍຈະສູນເສຍເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຈົ້າດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງມະນຸດ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ມະນຸດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄືການປະຕິບັດຕໍ່ພັນທະຂອງຕົນເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນການດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງຕົນ. ສໍາລັບໃຈຄວາມແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ, ນັ້ນກໍຄື ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຄືການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ສໍາລັບພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ຜູ້ທີ່ມີຮູບຮ່າງພາຍນອກຂອງມະນຸດ, ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຄືການດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ວ່າພາລະກິດໃດທີ່ພຣະອົງກະທໍາແມ່ນເປັນການດໍາເນີນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ສິ່ງທີ່ມະນຸດສາມາດເຮັດໄດ້ກໍຄື ປະຕິບັດໃຫ້ດີທີ່ສຸດຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ພາຍໃຕ້ການນໍາພາຂອງພຣະອົງ.

ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ມະນຸດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ຄືການບັນລຸຜົນສໍາເລັດໃນທຸກສິ່ງທີ່ມີຢູ່ພາຍໃນມະນຸດ, ນັ້ນກໍຄື ສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້ສໍາລັບມະນຸດ. ຫລັງຈາກນັ້ນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາກໍຈະສໍາເລັດ. ຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງມະນຸດໃນການຮັບໃຊ້ບໍລິການກໍຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ ໂດຍຜ່ານປະສົບການຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຜ່ານຂະບວນການຂອງປະສົບການພິພາກສາຂອງພວກເຂົາ ເຊິ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ຂັດຂວາງ ຫຼື ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ຢຸດໃນການຮັບໃຊ້ ຫຼື ຢຸດຊົ່ວຄາວ ແລະ ທໍ້ຖອຍ ຍ້ອນຢ້ານກົວຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນໃນການບໍລິການ ຄືຄົນທີ່ຂີ້ຢ້ານທີ່ສຸດໃນບັນດາມະນຸດ. ຖ້າມະນຸດບໍ່ສາມາດສະແດງອອກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄວນສະແດງອອກລະຫວ່າງການບໍລິການ ຫຼື ສາມາດບັນລຸຜົນສໍາເລັດໃນສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້ສໍາລັບພວກເຂົາ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມສະແດງອອກໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈເຮັດ, ພວກເຂົາໄດ້ເສຍໜ້າທີ່ ທີ່ມະນຸດຄວນມີ. ມະນຸດປະເພດນີ້ຖືວ່າ ເປັນຄົນທີ່ໄຮ້ຄຸນຄ່າ ແລະ ຢູ່ຮົກເນື້ອທີ່ລ້າໆ. ຄົນແບບນີ້ຈະສົມກຽດກັບຖານະຂອງມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຂອງການເສື່ອມໂຊມທີ່ງົດງາມທາງພາຍນອກ ແຕ່ທາງໃນເນົ່າເໝັນບໍ? ຖ້າມະນຸດຄົນໃດເອີ້ນຕົນເອງວ່າ ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ສາມາດສະແດງອອກເຖິງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າໄດ້, ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເປັນຕົວແທນພຣະເຈົ້າໄດ້, ຄົນນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າບຸກຄົນດັ່ງກ່າວບໍ່ມີໃຈຄວາມຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະເຈົ້າສາມາດມີ ແລະ ບັນລຸຜົນໄດ້ໂດຍທໍາມະຊາດ ທີບຸກຄົນນັ້ນບໍ່ສາມາດມີ ແລະ ບັນລຸຜົນໄດ້. ຖ້າມະນຸດສູນເສຍສິ່ງທີ່ຕົນເອງສາມາດບັນລຸດຜົນສໍາເລັດໄດ້ໂດຍທໍາມະຊາດ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນມະນຸດ ແລະ ບໍ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ຈະຢືນຢູ່ເປັນມະນຸດ ຫຼື ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ນອກຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ມີຄ່າພໍທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າ ຫຼຼື ຖືກເບິ່ງແຍງດູແລ, ປົກປ້ອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ສົມບູນໂດຍພຣະເຈົ້າ. ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ສຸດທ້າຍກໍຈະສູນເສຍຄວາມກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງໝິ່ນປະໝາດຄວາມປະພຶດຜິດຂອງຕົນ ແຕ່ເຜີຍແຜຄວາມຄິດຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ ວິທີທາງຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ພວກກະບົດເຫຼົ່ານີ້ຍັງປະຕິເສດວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຈິງອີກ. ມະນຸດປະເພດນີ້ກັບຄວາມຕໍ່ຕ້ານແບບນີ້ຈະມີສິດໄດ້ຮັບຄວາມກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ມະນຸດຜູ້ທີ່ລົ້ມເຫຼວໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນໜີ້ພຣະອົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາຫັນຫລັງໃສ່ພຣະເຈົ້າ ແລ້ວກໍ ໂຈມຕີພຣະເຈົ້າວ່າຜິດ. ມະນຸດປະເພດນີ້ຈະມີຄຸນຄ່າໃນການເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ບໍ່ແມ່ນເປັນການເອົາຕົນເອງມາຢູ່ແຖວໜ້າເພື່ອຮັບເອົາການລົບລ້າງອອກ ແລະ ລົງໂທດບໍ? ມະນຸດຜູ້ທີ່ບໍ່ປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າແມ່ນຖືວ່າມີຄວາມຜິດຢ່າງຮ້າຍແຮງຂອງອາຊະຍາກໍາຢູ່ແລ້ວ ເຊິ່ງແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍກໍເປັນການລົງໂທດທີ່ບໍ່ພຽງພໍ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ມະນຸດຍັງກ້າໂຕ້ຖຽງກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພາກັນແຫ່ຂະບວນປະທ້ວງພຣະອົງ. ແລ້ວມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດປະເພດນີ້ສົມບູນແບບ? ຖ້າມະນຸດລົ້ມເຫຼວໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຄວນຮູ້ສຶກຜິດ ແລະ ຮູ້ສຶກເປັນໜີ້ບຸນຄຸນ. ພວກເຂົາຄວນປະນາມຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ຄວາມໄຮ້ປະໂຫຍດຂອງຕົນ; ປະນາມການຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງຕົນ ແລະ ນອກຈາກນັ້ນ ຄວນເສຍສະລະຊີວິດ ແລະ ເລືອດເນື້ອຂອງຕົນເພື່ອພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນັ້ນ ມະນຸດ ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າແທ້ຈິງ ແລະ ພຽງມະນຸດປະເພດນີ້ເທົ່ານັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບພອນ ແລະ ຄໍາສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສົມຄວນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບໂດຍພຣະອົງ. ພວກເຈົ້າສ່ວນຫຼາຍເປັນແນວໃດ? ພວກເຈົ້າປະຕິບັດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ອົງທີ່ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າແນວໃດ? ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງແນວໃດ? ເຈົ້າໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າຖືກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮັດ, ເຖິງສິ່ງນັ້ນຈະເປັນການສູນເສຍຊີວິດຂອງເຈົ້າເອງແລ້ວບໍ? ພວກເຈົ້າໄດ້ເສຍສະລະຫຍັງແດ່? ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງຫຼາຍຈາກເຮົາບໍ? ພວກເຈົ້າສາມາດຈໍາແນກໄດ້ບໍ່? ພວກເຈົ້າສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາຫຼາຍພຽງໃດ? ພວກເຈົ້າຮັບໃຊ້ເຮົາແບບໃດ? ມີຫຍັງແດ່ທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະ ເຮັດເພື່ອພວກເຈົ້າ? ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບພິຈາລະນາເອົາສິ່ງນີ້ທັງໝົດແລ້ວບໍ? ພວກເຈົ້າໄດ້ຕັດສິ້ນ ແລະ ປຽບທຽບສິ່ງນີ້ ໃສ່ກັບຄວາມຮູ້ສຶກອັນເລັກນ້ອຍທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່ໃນຕົວພວກເຈົ້າແລ້ວບໍ? ຄໍາເວົ້າ ແລະ ການກະທໍາຂອງພວກເຈົ້າຈະມີປະໂຫຍດກັບໃຜ? ສາມາດເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າ ການເສຍສະລະອັນເລັກນ້ອຍຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນຈະມີຄ່າພໍກັບທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າ? ເຮົາບໍ່ມີທາງເລືອກ ທີ່ຕ້ອງອຸທິດຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອພວກເຈົ້າ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ພວກເຈົ້າກໍຍັງເຊື່ອງຊ້ອນຄວາມສົງໄສອັນຕໍ່າຊາມກ່ຽວກັບເຮົາ ວ່າເຮົາອຸທິດແບບບໍ່ເຕັມໃຈ. ນີ້ຄືຂອບເຂດໜ້າທີ່ ແລະ ຈຸດປະສົງດຽວຂອງພວກເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ? ແລ້ວພວກເຈົ້າຖືວ່າຕົນເອງເປັນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ແທ້ບໍວ່າ ແມ່ນຫຍັງຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າສະແດງອອກ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດອີງຕາມສິ່ງນັ້ນ? ພວກເຈົ້າລົ້ມເຫຼວໃນການປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຄວາມກະລຸນາດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຕຽມໄວ້ສໍາລັບຄົນທີ່ບໍ່ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ຄົນຕໍ່າຊາມຄືພວກເຈົ້າ, ແຕ່ຕຽມໄວ້ສໍາລັບຄົນທີ່ເຕັມໃຈຍອມເສຍສະລະ ໂດຍບໍ່ຫວັງສິ່ງໃດຕອບແທນ. ຄົນທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈ ແລະ ໄຮ້ຄຸນຄ່າຄືພວກເຈົ້າ ບໍ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມກະລຸນາຈາກສະຫວັນແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ມີແຕ່ຄວາມຍາກລໍາບາກ ແລະ ການລົງໂທດທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດຈະຕາມພວກເຈົ້າໄປທຸກມື້! ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຊື່ສັດຕໍ່ເຮົາ, ຊະຕາກໍາຂອງພວກເຈົ້າເອງ ຈະພົບແຕ່ຄວາມທຸກທໍລະມານ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຮັບເອົາພຣະທໍາ ແລະ ພາລະກິດຂອງເຮົາ, ຊີວິດພວກເຈົ້າເອງຈະຖືກລົງໂທດ. ຄວາມກະລຸນາ, ການຮັບພອນ ແລະ ຊີວິດທີ່ງົດງາມຢູ່ໃນອານາຈັກຈະບໍ່ກ່ຽວຂອງຫຍັງກັບພວກເຈົ້າ. ນີ້ຄືຈຸດຈົບຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບ ແລະ ເປັນຜົນກໍາຂອງການກະທໍາຂອງພວກເຈົ້າເອງ! ຜູ້ທີ່ບໍ່ສະຫຼາດ ແລະ ຈອງຫອງ ບໍ່ພຽງແຕ່ ບໍ່ພະຍາຍາມສຸດຄວາມສາມາດຂອງຕົນ ຫຼື ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຂົາຍັງແບນມື້ຂໍຄວາມກະລຸນາ ຄືກັບວ່າສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຂໍເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບ. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຂໍ, ພວກເຂົາກໍຈະກາຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ຊື່ສັດຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືວ່າເປັນຄົນມີເຫດຜົນໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າມີຄວາມສາມາດຕໍ່າ ແລະ ໄຮ້ເຫດຜົນທີ່ສຸດ ທີ່ບໍ່ສາມາດສໍາເລັດໜ້າທີ່ ທີ່ຕົນເອງຄວນສໍາເລັດໃນລະຫວ່າງການດໍາເນີນພາລະກິດຂອງການຄຸ້ມຄອງນັ້ນໄດ້. ຄຸນຄ່າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຕົກຕໍ່າລົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດຕອບແທນເຮົາທີ່ເຮົາສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຈົ້າ ນັ້ນຖືວ່າເປັນການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ເຊິ່ງພຽງພໍທີ່ຈະປະນາມພວກເຈົ້າ ແລະ ສະແດງເຖິງຄວາມບໍ່ກ້າຫານ, ບໍ່ມີປັນຍາ, ຕໍ່າຊາມ ແລະ ໄຮ້ຄຸນຄ່າ. ພວກເຈົ້າຍັງຈະມີຄຸນສົມບັດແບນມືຂໍໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດເປັນຜູ້ຊ່ວຍພາລະກິດຂອງເຣົາແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ, ບໍ່ສາມາດອຸທິດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ ແລະ ບໍ່ສາມາດຢືນເປັນພະຍານໃຫ້ກັບເຮົາໄດ້. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືວ່າເປັນການກະທໍາຜິດ ແລະ ລົ້ມເຫຼວແລ້ວ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຍັງໂຈມຕີເຮົາ, ໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີເຮົາ ແລະ ຈົ່ມວ່າເຮົາບໍ່ທ່ຽງທໍາ. ນີ້ບໍ ຄືຄວາມຊື່ສັດຂອງພວກເຈົ້າ? ນີ້ບໍ ຄືຄວາມຮັກຂອງພວກເຈົ້າ? ນອກຈາກສິ່ງນີ້ແລ້ວ ພວກເຈົ້າສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່? ພວກເຈົ້າໄດ້ປະກອບສ່ວນຫຍັງແດ່ ເຂົ້າໃນພາລະກິດທີ່ໄດ້ເຮັດໄປທັງໝົດ? ພວກເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍປານໃດ? ນີ້ຖືວ່າເປັນການເມດຕາຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ແລ້ວ ທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຕໍານິພວກເຈົ້າ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ພວກເຈົ້າຍັງມີຂໍ້ແກ້ຕົວກັບເຮົາຢ່າງໜ້າບໍ່ອາຍ ແລະ ຈົ່ມວ່າໃຫ້ເຮົາຢ່າງລັບໆ. ພວກເຈົ້າກໍມີຄວາມເປັນມະນຸດຢູ່ບໍ່? ເຖິງແມ່ນວ່າ ໜ໊າທີ່ຂອງມະນຸດຖືກຄອບງໍາດ້ວຍຈິດໃຈ ແລະ ແນວຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ, ເຈົ້າຕ້ອງປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ອຸທິດຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າຢ່າງເຕັມທີ່. ຄວາມບໍ່ໂປ່ງໃສໃນການປະຕິບັດວຽກງານຂອງມະນຸດແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ ຖ້າມະນຸດບໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ນັ້ນສະແດງເຖິງການຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຂົາ. ລະຫວ່າງໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ ແລະ ເລຶ່ອງທີ່ວ່າພວກເຂົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນ ຫຼື ວ່າສາບແຊ່ງນັ້ນ ແມ່ນບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັນ. ໜ້າທີ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມະນຸດຄວນປະຕິບັດ, ມັນເປັນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາ ແລະ ບໍ່ຄວນອີງໃສ່ຜົນຕອບແທນ, ເງື່ອນໄຂ ແລະ ເຫດຜົນ. ເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຖືວ່າເປັນການປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ. ມະນຸດຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນ ຫລັງຈາກການລົງໂທດ ຈະໄດ້ຊື່ນຊົມກັບຄວາມດີງາມເມື່ອຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ. ມະນຸດຄົນໃດທີ່ຖືກສາບແຊ່ງຈະໄດ້ຮັບການລົງໂທດເມື່ອຈິດໃຈຂອງຕົນບໍ່ຍອມປ່ຽນແປງຫລັງຈາກການຕິສອນ ແລະ ພິພາກສາ ນັ້ນກໍຄື ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ. ໃນນາມທີ່ເປັນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ມະນຸດຄວນສໍາເລັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ປະຕິບັດສິ່ງທີ່ຕົນຄວນປະຕິບັດ ແລະ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້ ບໍ່ວ່າຕົນຈະໄດ້ຮັບພອນ ຫຼື ສາບແຊ່ງ ກໍຕາມ. ນີ້ຄືເງື່ອນໄຂທີ່ເປັນພື້ນຖານທີ່ສຸດສໍາລັບມະນຸດ ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າ. ເຈົ້າບໍ່ຄວນປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າພຽງແຕ່ຢາກໄດ້ຮັບພອນ ແລະ ເຈົ້າບໍ່ຄວນປະຕິເສດທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ເພາະຢ້ານຖືກສາບແຊ່ງ. ເຮົາຂໍບອກພວກເຈົ້າກ່ຽວກັບສິ່ງນີ້ວ່າ: ຖ້າມະນຸດສາມາດປະຕິບັດໜ້າຂອງຕົນໄດ້ ກໍແປວ່າພວກເຂົາສາມາດປະຕິບັດໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄວນປະຕິບັດ. ຖ້າມະນຸດບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໄດ້, ນັ້ນສະແດງເຖິງການກະບົດຂອງມະນຸດ. ຜ່ານວິທີການຂອງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ມະນຸດຈຶ່ງຈະຄ່ອຍປ່ຽນແປງ ແລະ ຜ່ານວິທີການນີ້ເທົ່ານັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງຈະສະແດງເຖິງຄວາມສັດຊື່ຂອງຕົນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຍິ່ງເຈົ້າສາມາດປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ເຈົ້າກໍຍິ່ງໄດ້ຮັບຄວມຈິງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ແລະ ພ້ອມນີ້ ການສະແດງອອກຂອງເຈົ້າກໍຈະກາຍເປັນຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ. ຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ເຮັດໜ້າທີ່ແບບຜີວເຜີນ ແລະ ບໍ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງຈະຖືກທໍາລາຍລ້າງໃນທີ່ສຸດ ເພາະວ່າມະນຸດດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນອີງຕາມຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ນໍາໃຊ້ຄວາມຈິງເຂົ້າໃນກັນປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ. ມະນຸດດັ່ງກ່າວ ຄືຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ຍອມປ່ຽນແປງ ແລະ ຈະຖືກສາບແຊ່ງ. ບໍ່ມີພຽງແຕ່ການສະແດງອອກຂອງພວກເຂົາທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສະແດງອອກນັ້ນ ບໍ່ມີຫຍັງ ມີແຕ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.

ໃນຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ, ພຣະເຢຊູກໍໄດ້ກ່າວ ແລະ ກະທໍາພາລະກິດຢ່າງມາກມາຍ. ພຣະອົງແຕກຕ່າງຈາກເອຊະຢາແນວໃດ? ພຣະອົງແຕກຕ່າງຈາກເດນິເອນແນວໃດ? ພຣະອົງແມ່ນສາສະດາບໍ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເວົ້າວ່າພຣະອົງເປັນ ພຣະຄຣິດ? ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພວກເຂົາ? ພວກເຂົາທັງໝົດກໍເປັນມະນຸດທີ່ກ່າວປະກາດພຣະທໍາ ແລະ ຄໍາກ່າວຂອງພວກເຂົາ ສໍາລັບມະນຸດແລ້ວແມ່ນບໍ່ມີຫຍັງແຕກຕ່າງ. ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ກ່າວ ແລະ ກະທໍາພາລະກິດຄືກັນ. ສາສະດາຫຼາຍຄົນໃນພຣະສັນຍາເກົ່າສາມາດທໍານວາຍໄດ້ ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນ, ພຣະເຢຊູກໍສາມາດທໍານວາຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ເຫດໃດຈຶ່ງເປັນດັ່ງນັ້ນ? ຄວາມແຕກຕ່າງໃນນີ ແມ່ນອີງຕາມລັກສະນະຂອງພາລະກິດ. ເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈໃນເລຶ່ອງ, ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຖືເອົາລັກສະນະຂອງເນື້ອໜັງ ແລະ ເຈົ້າບໍ່ຄວນຖືເອົາຄວາມເລິກ ຫຼື ຕື້ນຂອງຄໍາເວົ້າຂອງບຸຸກຄົນໃດໜຶ່ງ. ກ່ອນອື່ນໝົດ ເຈົ້າຕ້ອງຖືເອົາພາລະກິດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຜົນຂອງພາລະກິດທີ່ພວກເຂົາບັນລຸໃນມະນຸດ. ຄໍາທໍານວາຍ ທີ່ກ່າວດ້ວຍສາສະດາໃນເວລານັ້ນບໍ່ໄດ້ຕອບສະໜອງໃຫ້ກັບຊີວິດຂອງມະນຸດ ແລະ ຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບຈາກເອຊະຢາ ແລະ ເດນີເອນກໍເປັນພຽງຂໍ້ຄວາມທໍານວາຍ ແລະ ບໍ່ແມ່ນວິທີທາງຂອງຊີວິດ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ຍ້ອນການເປີດເຜີຍໂດຍກົງຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ກໍຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດກະທໍາພາລະກິດນັ້ນໄດ້ ເຊິ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສໍາລັບມະນຸດ. ພຣະເຢຊູ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແຕ່ຄໍາກ່າວເຫຼົ່ານັ້ນຂອງພຣະອົງ ຄືຫົນທາງຂອງຊີວິດ ທີ່ມະນຸດສາມາດຄົ້ນຫາຫົນທາງນັ້ນເພື່ອນໍາໃຊ້ເຂົ້າໃນການປະຕິບັດ. ໝາຍຄວາມວ່າ: ໜຶ່ງ, ພຣະອົງສາມາດສະໜອງຊີວິດຂອງມະນຸດ ຍ້ອນວ່າພຣະເຢຊູຄືຊີວິດ; ສອງ, ພຣະອົງສາມາດປ່ຽນແປງທິດທາງເດີນຂອງມະນຸດໄດ້; ສາມ, ພາລະກິດຂອງພຣະອົງສາມາດສືບແທນພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາເພື່ອສືບຕໍ່ຍຸກ; ສີ່, ພຣະອົງສາມາດເຂົ້າໃຈ ຄວາມຕ້ອງການພາຍໃນມະນຸດ ແລະ ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ມະນຸດຂາດເຂີນ; ຫ້າ, ພຣະອົງສາມາດນໍາທາງໃນຍຸກໃໝ່ ແລະ ສິ້ນສຸດຍຸກເກົ່າ. ຍ້ອນສາເຫດນີ້, ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະຄຣິດ. ພຣະອົງບໍ່ພຽງແຕ່ແຕກຕ່າງຈາກ ເອຊະຢາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ ພຣະອົງຍັງແຕກຕ່າງຈາກສາສະດາຄົນອື່ນທຸກຄົນອີກດ້ວຍ. ເຮົາຂໍຍົກເອົາເອຊະຢາເປັນການປຽບທຽບສໍາລັບພາລະກິດຂອງສາສະດາ. ໜຶ່ງ, ລາວບໍ່ສາມາດສະໜອງຊີວິດຂອງມະນຸດ; ສອງ, ລາວບໍ່ສາມາດນໍາທາງໃນຍຸກໃໝ່. ລາວປະຕິບັດວຽກງານພາຍໃຕ້ການນໍາພາຂອງພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເປັນຜູ້ນໍາທາງໃນຍຸກໃໝ່. ສາມ, ສິ່ງທີ່ລາວເອງກ່າວເຖິງແມ່ນເໜືອຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວ. ລາວໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍໂດຍກົງຈາກພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຄົນອື່ນແມ່ນໄດ້ຟັງກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈຄໍາກ່າວຂອງລາວ. ພຽງສອງສາມສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ກໍພຽງພໍ ເພື່ອພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄໍາກ່າວຂອງລາວບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກການທໍານວາຍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ນອກເໜືອໄປຈາກຂອບເຂດພາລະກິດທີ່ລາວເຮັດແທນພຣະເຢໂຮວາ. ແຕ່ ລາວບໍ່ສາມາດເປັນຕົວແທນພຣະເຢໂຮວາໄດ້ທັງໝົດ. ລາວເປັນພຽງຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະເຢໂຮວາ ນັ້ນກໍຄື ເປັນເຄື່ອງມືຮັບໃຊ້ໃນພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ລາວພຽງປະຕິບັດພາລະກິດຢູ່ໃນຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດ ແລະ ຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາເທົ່ານັ້ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດອອກນອກຍຸກແຫ່ງພຣະບັນຍັດ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພາລະກິດຂອງພຣະເຢຊູແມ່ນແຕກຕ່າງຈາກເອຊະຢາ. ພຣະອົງປະຕິບັດເກີນຂອບເຂດຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ໄດ້ຜ່ານປະສົບການຂອງການໄຖ່ບາບໂດຍຖືກຄືງໃສ່ໄມ້ກາງແຂນ ເພື່ອໄຖ່ບາບມວນມະນຸດຊາດ. ໝາຍຄວາມວ່າ, ພຣະອົງດໍາເນີນພາລະກິດໃໝ່ຢູ່ນອກຂອບເຂດພາລະກິດທີ່ກະທໍາໂດຍພຣະເຢໂຮວາ. ນີ້ແມ່ນການນໍາທາງໃນຍຸກໃໝ່. ອີກເງື່ອນໄຂໜຶ່ງກໍຄື ພຣະອົງສາມາດກ່າວເຖິງສິ່ງທີ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດບັນລຸຜົນໄດ້. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນປະຕິບັດຢູ່ໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ປະກອບດ້ວຍມວນມະນຸດທັງໝົດ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກະທໍາພາລະກິດຕໍ່ມະນຸດພຽງສອງສາມຄົນ ຫຼື ພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນເພື່ອນໍາພາມະນຸດພຽງຈໍານວນຈໍາກັດ. ສໍາລັບວີທີທີ່ພຣະເຈົ້າບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ວິທີທີ່ພຣະວິນຍານໃຫ້ການເປີດເຜີຍໃນເວລານັ້ນ ແລະ ວິທີທີ່ພຣະວິນຍານລົງມາສູ່ມະນຸດເພື່ອກະທໍາພາລະກິດ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດເຫັນ ຫຼື ສໍາພັດໄດ້. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະໃຊ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຫຼັກຖານພິສູດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຄວາມແຕກຕ່າງຈິ່ງສາມາດຈໍາແນກໄດ້ໂດຍຜ່ານທາງພຣະທໍາ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດສາມາດຈໍາຕ້ອງໄດ້. ພຽງສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນຄືຄວາມຈິງ. ນີ້, ເນື່ອງຈາກວ່າເຈົ້າບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນເລິ່ອງຂອງພຣະວິນຍານໄດ້ ແລະ ມີພຽງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຮັບຮູ້ເລຶ່ອງດັ່ງກ່າວ, ແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນເນື້ອໜັງກໍບໍ່ສາມາດຮູ້ທຸກສິ່ງໄດ້. ເຈົ້າພຽງແຕ່ສາມາດຢືນຢັນວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ[ກ] ຫຼື ບໍ່ ຈາກພາລະກິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາເທົ່ານັ້ນ. ຈາກພາລະກິດຂອງພຣະອົງ, ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ: ໜຶ່ງ, ພຣະອົງສາມາດເປີດຍຸກໃໝ່; ສອງ, ພຣະອົງສາມາດສະໜອງຊີວິດໃຫ້ກັບມະນຸດ ແລະ ສະແດງໃຫ້ມະນຸດເຫັນເສັ້ນທາງເພື່ອປະຕິບັດຕາມ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນພຽງພໍທີ່ຈະພິສູດວ່າພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ. ຢ່າງໜ້ອຍ ພາລະກິດທີ່ພຣະອົງກະທໍາສາມາດເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າທັງໝົດ ແລະ ຈາກພາລະກິດດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນສະຖິດຢູ່ກັບພຣະອົງ. ຍ້ອນວ່າ ພາລະກິດທີ່ກະທໍາໂດຍພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດນັ້ນ ສ່ວນໃຫຍແມ່ນເພື່ອນໍາທາງໃນຍຸກໃໝ່, ນໍາພາ ພາລະກິດໃໝ່ ແລະ ເປີດສະພາບໃໝ່, ພຽງເງື່ອນໄຂເລັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ ກໍພຽງພໍທີ່ຈະພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ, ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງແຕກຕ່າງຈາກເອຊະຢາ, ເດນິເອນ ແລະ ສາສະດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອື່ນໆ. ເອຊະຢາ, ເດນິເອນ ແລະ ຄົນອື່ນໆທັງໝົດແມ່ນຢູ່ໃນຊົນຊັ້ນທີ່ມີການສຶກສາ ແລະ ວັດທະນະທໍາຢ່າງສູງ. ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນມະນຸດທໍາມະດາສາມັນ ທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການນໍາພາຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ຮ່າງກາຍຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດກໍເຊັ່ນກັນເປັນຮ່າງກາຍທີ່ມີຄວາມຮູ້ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍສະຕິປັນຍາ, ແຕ່ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງແມ່ນທໍາມະດາສາມັນ. ພຣະອົງເປັນມະນຸດທໍາມະດາ ແລະ ຖ້າເບິ່ງດ້ວຍສາຍຕາເປົ່າຈະບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມເປັນມະນຸດພິເສດ ກ່ຽວກັນພຣະອົງ ຫຼື ພົບເຫັນສິ່ງໃດ ໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງແຕກຕ່າງຈາກຄົນອື່ນ. ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນມະນຸດທີ່ມີອໍານາດເໜືອທໍາມະຊາດ ຫຼື ພິເສດຫຍັງເລີຍ, ພຣະອົງບໍ່ມີການສຶກສາ ແລະ ຄວາມຮູ້ສູງ ຫຼື ທິດສະດີຫຍັງ. ຊີວິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ພຣະອົງນໍາພາບໍ່ໄດ້ອອກມາຈາກທິດສະດີ, ຄວາມຮູ້, ປະສົບການຊີວິດ ຫຼື ຜ່ານການອົບໂຮມລ້ຽງດູຈາກຄອບຄົວ. ແຕ່ ກົງກັນຂ້າມ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ພຣະອົງນໍາພາແມ່ນມາຈາກພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານ ແລະ ການບັງເກີດເປັນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງໂດຍກົງ. ຍ້ອນວ່າ ມະນຸດມີແນວຄວາມຄິດຕ່າງໆນາໆຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງກ່ຽວກັບພຣະອົງ ແລະ ໂດຍສະເພາະ ຍ້ອນວ່າ ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ເກີດຈາກອົງປະກອບຫຼາຍຢ່າງຂອງຄວາມບໍ່ຊັດເຈນ ແລະ ຄວາມຄິດທາງດ້ານອະພິນິຫານ, ສະນັ້ນ ໃນສາຍຕາມະນຸດ ພຣະເຈົ້າທໍາມະດາອົງໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດສ້າງສິ່ງອະພິນິຫານ ແລະ ສິ່ງມະຫັດສະຈັນໃດໆ ແນ່ນອນ ຄົງບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ. ແລ້ວສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຄິດຜິດຂອງມະນຸດບໍ? ຖ້າເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນເນື້ອໜັງມະນຸດທໍາມະດາ ແລ້ວຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ພຣະອົງກາຍເປັນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ການເປັນມະນຸດກໍຄືການເປັນທໍາມະດາ ນັ້ນກໍຄື ເປັນມະນຸດປົກກະຕິ. ຖ້າພຣະອົງໄດ້ເປັນສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເໜືອທໍາທະຊາດ, ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ເປັນມະນຸດ. ເພື່ອພິສູດວ່າ ພຣະອົງເປັນມະນຸດ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດຕ້ອງມີເນື້ອໜັງເປັນມະນຸດແບບປົກກະຕິ. ນີ້ກໍເພື່ອສໍາເລັດຄວາມສໍາຄັນຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນກໍລະນີຂອງສາສະດາ ແລະ ບຸດຂອງມະນຸດ. ເພາະວ່າ ພວກເຂົາເປັນມະນຸດທີ່ມີພອນສະຫວັນ ແລະ ຖືກໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເຊິ່ງໃນສາຍຕາຂອງມະນຸດ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຂົາແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນພິເສດ ແລະ ພວກເຂົາສະແດງການກະທໍາຫຼາຍຢ່າງທີ່ເໜືອມະນຸດທໍາມະດາ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ມະນຸດຈຶ່ງຖືວ່າ ພວກເຂົາເປັນພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຕ້ອງເຂົ້າໃຈສິ່ງນີ້ໃຫ້ຈະແຈ້ງ ເພາະວ່າມັນເປັນບັນຫາທີ່ມະນຸດໃນຍຸກຜ່ານມາສັບສົນໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ. ພ້ອມນີ້, ການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄືສິ່ງລຶກລັບທີ່ສຸດຂອງທຸກໆສິ່ງ ແລະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄືສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດທີ່ມະນຸດຈະຮັບໄດ້. ສິ່ງທີ່ເຮົາເວົ້າແມ່ນເພື່ອຄວາມສະດວກໃນການບັນລຸດຜົນຕາມໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າ ແລ ະ ເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຈົ້າຕໍ່ຄວາມລຶກລັບຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ທັງໝົດນີ້ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຈົ້າກ່ຽວກັບສິ່ງນີ້ຈະເປັນຜົນປະໂຫຍດຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບການໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບນິມິດ ນັ້ນກໍຄື ພາລະກິດຂອງການຄຸ້ມຄອງ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ພວກເຈົ້າຈະຍັງໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນໜ້າທີ່ທີ່ມະນຸດປະເພດຕ່າງໆຄວນປະຕິບັດ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະທໍາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນວິທີທາງໂດຍກົງ, ແຕ່ພຣະທໍາດັ່ງກ່າວຍັງຄົງຊ່ວຍພວກເຈົ້າໄດ້ຫຼາຍໃນການເຂົ້າສູ່ ຍ້ອນວ່າຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າໃນປັດຈຸບັນແມ່ນຂາດວິໄສທັດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ສິ່ງນີ້ຈະກາຍເປັນອຸປະສັກຂັດຂວາງການເຂົ້າສູ່ຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ໄດ້, ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີແຮງບັນດານໃຈທີ່ຈະພັກດັນການເຂົ້າສູ່ຂອງພວກເຈົ້າ. ແລ້ວການສະແຫວງຫາແບບນັ້ນຈະສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ດີທີ່ສຸດໄດ້ແນວໃດ?

ໝາຍເຫດ:

ກ. ຂໍ້ຄວາມຕົ້ນສະບັບບໍ່ມີຄໍາວ່າ: “ບໍ່ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼື ບໍ່”

​ກ່ອນ​ນີ້ :ມີພຽງຄົນທີ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈໄດ້

ຕໍ່​ໄປ:ພຣະເຈົ້າແມ່ນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງການຊົງສ້າງທັງປວງ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ