​ແອັບ​ຄຣິສຕະຈັກຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ

ຟັງສຽງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ແລະ ຍິນດີຕ້ອນຮັບ​ການສະເດັດ​ກັບ​ມາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຍຊູເຈົ້າ!

ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ແກ່ນແທ້ຂອງເນື້ອໜັງທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່

ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດດຳລົງຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກເປັນເວລາສາມສິບສາມປີເຄິ່ງ ແຕ່ພຣະອົງປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງເປັນເວລາພຽງແຕ່ສາມປີເຄິ່ງຈາກຈຳນວນປີທັງໝົດ. ທັງໃນໄລຍະເວລາທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດ ແລະ ກ່ອນເວລາທີ່ພຣະອົງເລີ່ມປະຕິບັດພາລະກິດ, ພຣະອົງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ພຣະອົງສະຖິດຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມສິບສາມປີເຄິ່ງ. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາສາມປີເຄິ່ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງເປີດເຜີຍຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ກ່ອນທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງປະກົດຕົວເປັນມະນຸດທຳມະດາທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ ໂດຍບໍ່ໄດ້ສຳແດງໝາຍສຳຄັນເຖິງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ແລະ ພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນທາງການ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງກໍຖືກເປີດເຜີຍອອກ. ຊີວິດ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນລະຫວ່າງເວລາຊາວເກົ້າປີເຫຼົ່ານັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະອົງເປັນມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ, ເປັນລູກຊາຍຂອງມະນຸດ, ເປັນເນື້ອໜັງ; ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະອົງພຽງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫຼັງຈາກອາຍຸຊາວເກົ້າປີ. ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນ ພຣະເຈົ້າປະກົດໃນເນື້ອໜັງ, ແລະ ພຣະອົງມາປະຕິບັດພາລະກິດທ່າມກາງມະນຸດທີ່ເປັນສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າໃນລັກສະນະຂອງເນື້ອໜັງ. ສະນັ້ນ ເພື່ອຈະໃຫ້ພຣະເຈົ້າບັງເກີດເປັນມະນຸດ ພຣະອົງຕ້ອງເປັນເນື້ອໜັງກ່ອນ, ເນື້ອໜັງທີ່ຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ; ຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດ ສິ່ງນີ້ຕ້ອງເປັນຈິງ. ຕາມຄວາມເປັນຈິງ ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນ ພຣະເຈົ້າມີຊີວິດ ແລະ ປະຕິບັດພາລະກິດໃນເນື້ອໜັງ, ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງໃນແກ່ນແທ້ຂອງພຣະອົງ, ກາຍມາເປັນມະນຸດ. ຊີວິດທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງສາມາດແບ່ງອອກເປັນສອງຂັ້ນຕອນ. ຢ່າງທຳອິດແມ່ນຊີວິດທີ່ພຣະອົງມີກ່ອນການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງມີຊີວິດໃນຄອບຄົວມະນຸດທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ, ຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ປະຕິບັດຕາມສິນທຳທີ່ປົກກະຕິ ແລະ ກົດລະບຽບແຫ່ງຊີວິດມະນຸດ, ມີຄວາມຕ້ອງການແບບມະນຸດປົກກະຕິ (ອາຫານ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ທີ່ພັກອາໄສ, ການນອນ), ມີຈຸດອ່ອນແບບມະນຸດປົກກະຕິ ແລະ ມີຄວາມຮູ້ສຶກແບບມະນຸດປົກກະຕິ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍຄື ໃນລະຫວ່າງຂັ້ນຕອນທຳອິດທີ່ພຣະອົງມີຊີວິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ບໍ່ສັກສິດ ແລະ ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ໂດຍມີສ່ວນຮ່ວມໃນທຸກໆກິດຈະກຳທີ່ປົກກະຕິຂອງມະນຸດ. ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນຊີວິດທີ່ພຣະອົງມີຫຼັງຈາກເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຍັງດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດໂດຍມີເປືອກນອກຂອງມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ບໍ່ໄດ້ສຳແດງເຖິງໝາຍສຳຄັນພາຍນອກທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ. ແຕ່ພຣະອົງມີຊີວິດຢ່າງບໍລິສຸດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໃນລະຫວ່າງເວລານີ້ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງມີຢູ່ເພື່ອຮັບໃຊ້ພາລະກິດທຳມະດາຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຍ້ອນເວລານັ້ນ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຈົນເຖິງຈຸດທີ່ສາມາດປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ສະນັ້ນ ຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງຊີວິດຂອງພຣະອົງແມ່ນການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ, ແມ່ນຊີວິດທີ່ມີທັງຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ສົມບູນ. ໃນລະຫວ່າງຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງຊີວິດຂອງພຣະອົງ ເຫດຜົນທີ່ພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງກໍຍ້ອນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງຍັງບໍ່ເທົ່າທຽມກັບຄວາມສົມບູນຂອງພາລະກິດທີ່ສັກສິດເທື່ອ, ຍັງບໍ່ເຕີບໃຫຍ່ເທື່ອ; ພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງເຕີບໃຫຍ່, ສາມາດຮັບແບກພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ຍ້ອນໃນຖານະທີ່ເປັນເນື້ອໜັງ ພຣະອົງຕ້ອງເຕີບໂຕ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່, ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງຊີວິດຂອງພຣະອົງຈະມາຈາກຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ໃນຂະນະທີ່ຂັ້ນຕອນທີສອງ ຍ້ອນວ່າຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຊີວິດທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດມີໃນລະຫວ່າງພັນທະກິດນີ້ຈຶ່ງມາຈາກທັງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ສົມບູນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງກຳເນີດ ຖ້າພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ໂດຍປະຕິບັດໝາຍສຳຄັນທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ ແລະ ການອັດສະຈັນ ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ມີແກ່ນແທ້ທາງຮ່າງກາຍ. ສະນັ້ນ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າມີຢູ່ເພື່ອເຫັນແກ່ຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງແກ່ນແທ້ທາງຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງ; ບໍ່ມີເນື້ອໜັງທີ່ປາສະຈາກຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະ ຄົນທີ່ປາສະຈາກຄວາມເປັນມະນຸດກໍບໍ່ແມ່ນມະນຸດ. ເມື່ອເປັນແນວນີ້ ຄວາມເປັນມະນຸດແຫ່ງເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນກຳມະສິດທີ່ເປັນເນື້ອແທ້ຂອງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການເວົ້າວ່າ “ເມື່ອພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ ພຣະອົງເປັນສິ່ງສັກສິດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນມະນຸດເລີຍ” ແມ່ນການໝິ່ນປະໝາດ ຍ້ອນນີ້ແມ່ນທ່າທີ່ທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ, ຄົນໃດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດລະເມີດຫຼັກການແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງກໍຍັງສະຖິດຢູ່ໃນເປືອກນອກຂອງມະນຸດ ເມື່ອພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ; ພຽງແຕ່ວ່າ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງພຽງໜຶ່ງດຽວໃນການອະນຸຍາດໃຫ້ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດໂດຍຜ່ານເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ. ສະນັ້ນ ຕົວແທນຂອງພາລະກິດກໍຄືຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ສະຖິດຢູໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນັ້ນແມ່ນຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ ທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດ ແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ລີ້ລັບຢູ່ພາຍໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ; ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນແກ່ນແທ້ໂດຍຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ສົມບູນຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນໂດຍຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ຄົນທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດແມ່ນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ. ຄົນໜຶ່ງສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ພຣະອົງເປັນມະນຸດ ແລະ ຍັງເປັນພຣະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ, ຍ້ອນພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ມີຊີວິດໃນເນື້ອໜັງ, ມີເປືອກນອກຂອງມະນຸດ ແລະ ແກ່ນແທ້ຂອງມະນຸດ ແຕ່ກໍຍັງມີແກ່ນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ. ຍ້ອນພຣະອົງເປັນມະນຸດທີ່ມີແກ່ນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຈຶ່ງຢູ່ເໜືອມະນຸດທຸກຄົນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ຢູ່ເໜືອມະນຸດຄົນໃດກໍຕາມທີ່ສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ທ່າມກາງທຸກຄົນທີ່ມີເປືອກນອກຂອງມະນຸດຄືກັບພຣະອົງ, ທ່າມກາງທຸກຄົນທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດ, ມີພຽງແຕ່ພຣະອົງເອງທີ່ເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ - ຄົນອື່ນໆເປັນມະນຸດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາທັງໝົດມີຄວາມເປັນມະນຸດ, ມະນຸດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຫຍັງ ນອກຈາກມະນຸດ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດແຕກຕ່າງ: ໃນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງບໍ່ພຽງມີແຕ່ຄວາມເປັນມະນຸດ ແຕ່ທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນກໍຄືມີຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງສາມາດເຫັນໄດ້ໃນການປະກົດກາຍພາຍນອກຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ໄດ້. ຍ້ອນຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງສຳແດງອອກພຽງແຕ່ເມື່ອພຣະອົງມີຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະ ບໍ່ໄດ້ເກີນທຳມະຊາດແບບທີ່ມະນຸດຈິນຕະນາການໃຫ້ເປັນ, ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກຫຼາຍສຳລັບມະນຸດທີ່ຈະເຫັນໄດ້. ເຖິງແມ່ນໃນປັດຈຸບັນ ມັນເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ສຸດສຳລັບມະນຸດທີ່ຈະຢັ່ງເຖິງແກ່ນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວຢ່າງຍືດຍາວແບບນີ້ ເຮົາກໍຄາດຫວັງວ່າ ມັນຍັງເປັນສິ່ງທີ່ເລິກລັບຕໍ່ພວກເຈົ້າຫຼາຍຄົນ. ບັນຫານີ້ງ່າຍຫຼາຍ: ຕັ້ງແຕ່ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ, ແກ່ນແທ້ຂອງພຣະອົງເປັນການປະສົມລະຫວ່າງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ການປະສົມນີ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະເຈົ້າເອງ, ພຣະເຈົ້າເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

ຊີວິດທີ່ພຣະເຢຊູມີເທິງແຜ່ນດິນໂລກແມ່ນຊີວິດແຫ່ງເນື້ອໜັງທຳມະດາ. ພຣະອົງມີຊິວິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດແຫ່ງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງທີ່ທຳມະດາ. ສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ - ເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ກ່າວພຣະທຳຂອງພຣະອົງ ຫຼື ເພື່ອຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ, ເພື່ອເຮັດສິ່ງອັດສະຈັນຕ່າງໆ - ບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຕົວມັນເອງ ເປັນສ່ວນໃຫຍ່ ຈົນພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ຊີວິດຂອງພຣະອົງກ່ອນອາຍຸຊາວເກົ້າປີ, ກ່ອນທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ກໍເປັນເຄື່ອງພິສູດຢ່າງພຽງພໍແລ້ວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຽງເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ. ຍ້ອນສິ່ງນີ້ ແລະ ຍ້ອນພຣະອົງຍັງບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ມະນຸດບໍ່ໄດ້ເຫັນຫຍັງທີ່ສັກສິດໃນຕົວພຣະອົງ, ບໍ່ໄດ້ເຫັນຫຍັງທີ່ເກີນມະນຸດທຳມະດາ, ມະນຸດປົກກະຕິ - ຄືກັບວ່າ ໃນເວລານັ້ນ ບາງຄົນເຊື່ອວ່າພຣະອົງເປັນລູກຊາຍຂອງໂຢເຊບ. ມະນຸດຄິດວ່າ ພຣະອົງເປັນລູກຊາຍຂອງມະນຸດທຳມະດາ, ບໍ່ສາມາດບອກໄດ້ວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ; ແມ່ນແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງປະຕິບັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ, ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຍັງເວົ້າວ່າ ພຣະອົງເປັນລູກຊາຍຂອງໂຢເຊບ, ຍ້ອນພຣະອົງເປັນພຣະຄຣິດທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ເປືອກນອກແຫ່ງຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ທັງຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງເກີດຂຶ້ນເພື່ອປະຕິບັດຕາມຄວາມສຳຄັນຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດ ໂດຍພິສູດວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັງເກີດເປັນມະນຸດຢ່າງສົມບູນ, ກາຍມາເປັນມະນຸດທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາກ່ອນທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງພິສຸດວ່າ ພຣະອົງເປັນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ; ແລະ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດຫຼັງຈາກນັ້ນຍັງພິສູດວ່າພຣະອົງເປັນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາເຊັ່ນກັນ, ຍ້ອນພຣະອົງປະຕິບັດໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ, ຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍຜ່ານເນື້ອໜັງທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ເຫດຜົນທີ່ພຣະອົງສາມາດປະຕິບັດການອັດສະຈັນກໍຍ້ອນວ່າ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງເກີດຈາກສິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນເນື້ອໜັງທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່. ພຣະອົງມີສິດອຳນາດນີ້ກໍຍ້ອນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເປັນເນື້ອໜັງ. ການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ການຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍແມ່ນພາລະກິດທີ່ພຣະອົງຕ້ອງປະຕິບັດໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ການສຳແດງອອກຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງທີ່ເຊື່ອງຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ ແລະ ບໍ່ວ່າພຣະອົງຈະສຳແດງໝາຍສຳຄັນໃດກໍຕາມ ຫຼື ພຣະອົງສະແດງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງແນວໃດກໍຕາມ ພຣະອົງກໍຍັງຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ຍັງເປັນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ. ຈົນເຖິງຈຸດທີ່ພຣະອົງຖືກບັນດານໃຫ້ຟື້ນຄືນຫຼັງຈາກທີ່ເສຍຊີວິດເທິງໄມ້ກາງແຂນ ພຣະອົງໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ພາຍໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ. ການປະທານພຣະຄຸນ, ຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍທັງໝົດແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ເປັນພາລະກິດທັງໝົດທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ. ກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄປທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍອອກຈາກເນື້ອໜັງມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ວ່າພຣະອົງຈະກຳລັງເຮັດຫຍັງກໍຕາມ. ພຣະອົງເອງເປັນພຣະເຈົ້າ, ປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ຍ້ອນພຣະອົງເປັນເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງກິນອາຫານ ແລະ ນຸ່ງເສື້ອຜ້າ, ມີຄວາມຕ້ອງການແບບມະນຸດປົກກະຕິ, ມີເຫດຜົນແບບມະນຸດປົກກະຕິ ແລະ ມີຈິດໃຈແບບມະນຸດປົກກະຕິ. ທຸກສິ່ງເປັນເຄື່ອງພິສູດແລ້ວວ່າ ພຣະອົງເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ເຊິ່ງພິສູດວ່າເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເນື້ອໜັງທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທຳມະດາ, ບໍ່ແມ່ນເນື້ອໜັງທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ. ໜ້າທີ່ຂອງພຣະອົງກໍຄືການເຮັດໃຫ້ພາລະກິດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງ, ເພື່ອສຳເລັດພັນທະກິດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດໃນຄັ້ງທຳອິດ. ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນ ມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເອງ; ນັ້ນກໍຄື ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດພາລະກິດອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ດ້ວຍວິທີນັ້ນ ກໍໄດ້ໄຊຊະນະເໜືອຊາຕານ. ການບັງເກີດເປັນມະນຸດໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ, ນັ້ນກໍຄື ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ; ພາລະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດໃນເນື້ອໜັງແມ່ນພາລະກິດແຫ່ງພຣະວິນຍານ ເຊິ່ງກາຍມາເປັນຈິງໃນເນື້ອໜັງ, ສຳແດງອອກຜ່ານເນື້ອໜັງ. ບໍ່ມີໃຜ ນອກຈາກເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພັນທະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດສຳເລັດລົງໄດ້; ນັ້ນກໍຄື ມີພຽງແຕ່ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດານີ້ - ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດ - ທີ່ສາມາດສຳແດງພາລະກິດອັນສັກສິດໄດ້. ໃນລະຫວ່າງການມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະອົງ ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາກ່ອນອາຍຸຊາວເກົ້າປີ - ຖ້າທັນທີທີ່ພຣະອົງກຳເນີດ ພຣະອົງສາມາດປະຕິບັດການອັດສະຈັນໄດ້, ຖ້າທັນທີທີ່ພຣະອົງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະກ່າວ ພຣະອົງສາມາດກ່າວພາສາແຫ່ງສະຫວັນໄດ້, ຖ້າຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງກ້າວຂາຄັ້ງທຳອິດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ພຣະອົງສາມາດເຂົ້າໃຈທຸກບັນຫາພາຍໃນໂລກ, ເບິ່ງຄວາມຄິດ ແລະ ເຈດຕະນາຂອງທຸກໆຄົນອອກໄດ້ - ຄົນດັ່ງກ່າວຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າມະນຸດທຳມະດາ ແລະ ເນື້ອໜັງດັ່ງກ່າວຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດ. ຖ້າສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບພຣະຄຣິດ ແລ້ວຄວາມໝາຍ ແລະ ແກ່ນແທ້ຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈະສູນເສຍໄປ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາພິສຸດວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນເນື້ອໜັງ; ຄວາມເປັນຈິງທີ່ພຣະອົງຜ່ານຂະບວນທີ່ມະນຸດປົກກະຕິເຕີບໂຕຍັງສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະອົງເປັນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ; ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງກໍພຽງພໍທີ່ຈະພິສູດວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ. ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງກໍຍ້ອນຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດ; ຖ້າເວົ້າແບບໜຶ່ງ ຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດຕ້ອງສຳເລັດລົງໂດຍຜ່ານເນື້ອໜັງ, ສຳເລັດລົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີກ່ອນສຳລັບ “ພຣະທຳກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ”, ສຳລັບ “ພຣະທຳປະກົດໃນເນື້ອໜັງ”, ແລະ ເປັນເລື່ອງລາວທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສອງຄັ້ງຂອງພຣະອົງ. ມະນຸດອາດເຊື່ອວ່າ ຊີວິດທັງໝົດຂອງພຣະເຢຊູປະກອບດ້ວຍການອັດສະຈັນ, ຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ວ່າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດພາລະກິດຂອງພຣະອົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ພຣະອົງຍັງບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ, ວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຕ້ອງການແບບມະນຸດປົກກະຕິ ຫຼື ຈຸດອ່ອນ ຫຼື ຄວາມຮູ້ສຶກແບບມະນຸດ, ບໍ່ໄດ້ຕ້ອງການສິ່ງທີ່ຈຳເປັນພື້ນຖານຂອງຊີວິດ ຫຼື ສ້າງຄວາມມ່ວນຊື່ນໃຫ້ກັບຄວາມຄິດແບບມະນຸດທຳມະດາ. ພວກເຂົາຈິນຕະນາການພຣະອົງໃຫ້ມີພຽງແຕ່ຈິດໃຈທີ່ເໜືອມະນຸດ, ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ດີເລີດ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ເມື່ອພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງບໍ່ຄວນຄິດ ແລະ ມີຊີວິດຄືກັບມະນຸດທຳມະດາ, ເຊື່ອວ່າ ມີພຽງບຸກຄົນທຳມະດາ ມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ ທີ່ສາມາດຄິດໂດຍໃຊ້ຄວາມຄິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ ແລະ ມີຊີວິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຄິດຂອງມະນຸດທັງໝົດ ແລະ ຄວາມຄິດຜິດຂອງມະນຸດ ເຊິ່ງດຳເນີນຢ່າງກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມປະສົງເດີມຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການຄິດແບບມະນຸດທຳມະດາສະໜັບສະໜູນເຫດຜົນແບບມະນຸດທຳມະດາ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ; ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາສະໜັບສະໜູນໜ້າທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງ; ແລະ ໜ້າທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງເຮັດໃຫ້ຊີວິດທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງຢູ່ໃນຄວາມສົມບູນຂອງເນື້ອໜັງ. ມີພຽງແຕ່ການປະຕິບັດພາລະກິດໃນເນື້ອໜັງດັ່ງກ່າວ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ຖ້າພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດມາເປັນມະນຸດມີພຽງແຕ່ເປືອກນອກຂອງເນື້ອໜັງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຄິດໂດຍໃຊ້ຄວາມຄິດແບບມະນຸດທຳມະດາ ແລ້ວເນື້ອໜັງນີ້ຈະບໍ່ມີເຫດຜົນຂອງມະນຸດເລີຍ ຢ່າວ່າແຕ່ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງເລີຍ. ເນື້ອໜັງແບບນີ້ ຫາກປາສະຈາກຄວາມເປັນມະນຸດ ຈະສາມາດສຳເລັດພັນທະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄວນປະຕິບັດໄດ້ແນວໃດ? ຄວາມຄິດທຳມະດາສະໜັບສະໜູນທຸກລັກສະນະຂອງຊີວິດມະນຸດ; ຫາກປາສະຈາກຄວາມຄິດທຳມະດາ ຄົນໜຶ່ງຈະບໍ່ແມ່ນມະນຸດ. ຖ້າເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ຄິດໂດຍໃຊ້ຄວາມຄິດທີ່ທຳມະດາແມ່ນຄົນທີ່ປ່ວຍທາງຈິດ. ແລະ ພຣະຄຣິດທີ່ບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດ ມີພຽງແຕ່ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າເປັນເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ແລ້ວ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຈະສາມາດມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາໄດ້ແນວໃດ? ມັນບໍ່ແມ່ນການໝິ່ນປະໝາດບໍທີ່ຈະກ່າວວ່າ ພຣະຄຣິດບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດ? ທຸກກິດຈະກຳທີ່ມະນຸດທຳມະດາເຂົ້າຮ່ວມແມ່ນຂຶ້ນກັບການເຮັດວຽກຂອງຄວາມຄິດແບບຂອງມະນຸດທຳມະດາ. ຫາກປາສະຈາກສິ່ງນັ້ນ ມະນຸດຈະປະພຶດຕົວຢ່າງຜິດປົກກະຕິ; ພວກເຂົາຍິ່ງຈະບໍ່ສາມາດບອກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສີດຳ ແລະ ສີຂາວ, ດີ ແລະ ຊົ່ວ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຈັນຍາບັນຂອງມະນຸດ ແລະ ຫຼັກການສິນທຳ. ໃນຮູບແບບດຽວກັນ ຖ້າພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດບໍ່ຄິດຄືກັບມະນຸດທຳມະດາ ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ແມ່ນເນື້ອໜັງທີ່ແທ້ຈິງ, ເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ. ເນື້ອໜັງທີ່ບໍ່ມີຄວາມຄິດດັ່ງກ່າວຈະບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ສັກສິດໄດ້. ພຣະອົງຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນກິດຈະກຳທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງ ຢ່າວ່າແຕ່ມີຊີວິດຢູ່ຮ່ວມກັບມະນຸດເທິງແຜ່ນດິນໂລກເລິຍ. ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມສຳຄັນຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແກ່ນແທ້ຂອງການມາເປັນເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະສູນເສຍໄປ. ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດມີຢູ່ເພື່ອຮັກສາພາລະກິດສັກສິດທີ່ທຳມະດາໃນເນື້ອໜັງ; ຄວາມຄິດແບບມະນຸດທຳມະດາຂອງພຣະອົງສະໜັບສະໜູນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ ແລະ ທຸກໆກິດຈະກຳທຳມະດາທາງຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງ. ຄົນໜຶ່ງສາມາດເວົ້າວ່າ ຄວາມຄິດແບບມະນຸດຂອງພຣະອົງມີຢູ່ເພື່ອສະໜັບສະໜູນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງ. ຖ້າເນື້ອໜັງບໍ່ມິຄວາມຄິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ ແລ້ວພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດໃນເນື້ອໜັງ, ແລະ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕ້ອງເຮັດໃນເນື້ອໜັງກໍບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດມີຄວາມຄິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ ຄວາມຄິດຂອງມະນຸດກໍບໍ່ໄດ້ເຈືອປົນໃນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດໂດຍໃຊ້ຄວາມຄິດທຳມະດາ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂບັງຄັບກ່ອນວ່າ ພຣະອົງມີຄວາມເປັນມະນຸດພ້ອມກັບຄວາມຄິດ ບໍ່ແມ່ນການປະຕິບັດຄວາມຄິດແບບມະນຸດທຳມະດາ. ບໍ່ວ່າຄວາມຄິດຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງເປັນຕານັບຖືຫຼາຍພຽງໃດ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງບໍ່ຖືເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງເຫດຜົນ ຫຼື ຄວາມຄິດ. ຖ້າເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນການຄິດຂຶ້ນໂດຍຄວາມຄິດຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ ແຕ່ເປັນການສະແດງໂດຍກົງເຖິງພາລະກິດທີ່ສັກສິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກພາລະກິດແມ່ນພັນທະກິດທີ່ພຣະອົງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ, ບໍ່ມີສ່ວນໃດເລີຍທີ່ຄິດຂຶ້ນໂດຍສະໝອງຂອງພຣະອົງ. ຕົວຢ່າງເຊັນ ການຮັກສາຄົນປ່ວຍ, ການຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ແລະ ການຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນບໍ່ແມ່ນຜົນຂອງຄວາມຄິດແບບມະນຸດຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໂດຍມະນຸດຄົນໃດກໍຕາມທີ່ໃຊ້ຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ. ໃນຮູບແບບດຽວກັນ ພາລະກິດທີ່ເອົາຊະນະແຫ່ງປັດຈຸບັນແມ່ນພາລະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຕ້ອງປະຕິບັດ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນພາລະກິດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງມະນຸດ, ມັນເປັນພາລະກິດທີ່ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງຄວນປະຕິບັດ, ພາລະກິດທີ່ບໍ່ມີມະນຸດໂດຍເນື້ອໜັງສາມາດເຮັດໄດ້. ແລ້ວພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຕ້ອງມີຄວາມຄິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ, ຕ້ອງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ເພາະພຣະອົງຕ້ອງປະຕິບັດພາລະກິດພຣະອົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ໃຊ້ຄວາມຄິດທີ່ທຳມະດາ. ນີ້ຄືແກ່ນແທ້ຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ທາດແທ້ທີ່ສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ.

ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູປະຕິບັດພາລະກິດ ພຣະອົງພຽງແຕ່ອາໄສຢູ່ໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີໃຜສາມາດບອກໄດ້ວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ມີໃຜຄົ້ນພົບວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ; ມະນຸດພຽງແຕ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງໃນຖານະທີ່ເປັນມະນຸດທຳມະດາຢ່າງສົມບູນຄົນໜຶ່ງ. ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງພິສູດວ່າ ພຣະເຈົ້າບັງເກີດເປັນເນື້ອໜັງ ແລະ ຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນແມ່ນຍຸກແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນຍຸກແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານ. ມັນເປັນເຄື່ອງພິສູດວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງຢ່າງສົມບູນໃນເນື້ອໜັງ, ໃນຍຸກແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງຈະປະຕິບັດພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະວິນຍານ. ພຣະຄຣິດພ້ອມກັບຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາແມ່ນເນື້ອໜັງທີ່ພຣະວິນຍານເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງ, ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ຄວາມສຳນຶກທີ່ທຳມະດາ ແລະ ຄວາມຄິດແບບມະນຸດ. “ການເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງ” ໝາຍເຖິງພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນມະນຸດ ພຣະວິນຍານກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງ; ຖ້າຈະເວົ້າຢ່າງງ່າຍໆກໍຄື ມັນແມ່ນຕອນທີ່ພຣະເຈົ້າເອງສະຖິດໃນເນື້ອໜັງພ້ອມກັບຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ແລະ ມັນສຳແດງພາລະກິດທີ່ສັກສິດຂອງພຣະອົງຜ່ານສິ່ງນັ້ນ - ສິ່ງນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງການເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງ ຫຼື ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ໃນລະຫວ່າງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດ ມັນຈຳເປັນສຳລັບພຣະເຈົ້າທີ່ຈະຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນການໄຖ່. ເພື່ອທີ່ຈະໄຖ່ມະນຸດຊາດທັງໝົດ ພຣະອົງຕ້ອງມີຄວາມຮັກ ແລະ ໃຫ້ອະໄພ. ພາລະກິດທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດກ່ອນໜ້າທີ່ພຣະອົງຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນແມ່ນການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ເຊິ່ງທຳນາຍເຖິງຄວາມລອດພົ້ນຂອງມະນຸດຈາກຄວາມບາບ ແລະ ຄວາມສົກກະປົກ. ຍ້ອນມັນເປັນຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ, ມັນຈຶ່ງຈຳເປັນທີ່ພຣະອົງຈະຮັກສາຄົນປ່ວຍ ດ້ວຍວິທີນັ້ນກໍສະແດງໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ, ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຸນໃນຍຸກນັ້ນ; ຍ້ອນຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນແມ່ນແນໃສ່ໃນການປະທານພຣະຄຸນ, ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ, ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ການອວຍພອນທາງວັດຖຸເປັນສັນຍາລັກ, ອະນຸສອນທັງໝົດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຄົນໃນພຣະເຢຊູ. ນັ້ນກໍເພື່ອເວົ້າວ່າ ການຮັກສາຄົນປ່ວຍ, ການຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ແລະ ການປະທານພຣະຄຸນແມ່ນທັກສະຕາມສັນຊາດຕະຍານຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຢຊູໃນຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພາລະກິດທີ່ພຣະວິນຍານເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງໃນເນື້ອໜັງ. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດດັ່ງກ່າວ ພຣະອົງກຳລັງມີຊີວິດໃນເນື້ອໜັງ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ນອກເໜືອເນື້ອໜັງ. ບໍ່ວ່າພຮະອົງປະຕິບັດການຮັກສາຫຍັງກໍຕາມ, ພຣະອົງຍັງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ຍັງມີຊິວິດແບບມະນຸດປົກກະຕິ. ເຫດຜົນທີ່ເຮົາກ່າວວ່າ ໃນລະຫວ່າງຍຸກແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເນື້ອໜັງປະຕິບັດພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະວິນຍານ, ບໍ່ວ່າພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດຫຍັງກໍຕາມ ພຣະອົງປະຕິບັດໃນເນື້ອໜັງ. ແຕ່ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຄົນບໍ່ຖືວ່າ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງມີແກ່ນແທ້ທາງຮ່າງກາຍທີ່ສົມບູນ, ຍ້ອນເນື້ອໜັງນີ້ສາມາດປະຕິບັດການອັດສະຈັນໄດ້ ແລະ ສາມາດເຮັດສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອເນື້ອໜັງໃນບາງຊ່ວງເວລາ. ແນ່ນອນ ທຸກສິ່ງຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນທັງໝົດເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ເຊັ່ນ ການທີ່ພຣະອົງຖືກທົດລອງເປັນເວລາສີ່ສິບມື້ ຫຼື ການປ່ຽນລັກສະນະພຣະກາຍເທິງພູເຂົາ. ສະນັ້ນ ເມື່ອມີພຣະເຢຊູ ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສົມບູນ, ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດບາງສ່ວນ. ຊີວິດທີ່ພຣະອົງມີໃນເນື້ອໜັງກ່ອນເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນສ່ວນທີ່ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນທຸກໆລັກສະນະ. ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດ ພຣະອົງຮັກສາໄວ້ພຽງແຕ່ເປືອກນອກຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ. ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນການສະແດງເຖິງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ, ມັນຈຶ່ງມີຫຼາຍກວ່າໜ້າທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າແຕກຕ່າງຈາກມະນຸດທີ່ເກີດຈາກເນື້ອໜັງ ແລະ ເລືອດ. ແນ່ນອນ ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຕ້ອງການອາຫານ, ເສື້ອຜ້າ, ການນອນ ແລະ ທີ່ພັກອາໄສຄືກັບຄົນອື່ນໆ, ຕ້ອງການຄວາມຈຳເປັນທັງໝົດທີ່ປົກກະຕິ, ເຫດຜົນ ແລະ ຄວາມຄິດຄືກັບມະນຸດທຳມະດາ. ຜູ້ຄົນຍັງເຫັນວ່າພຣະອົງເປັນມະນຸດທຳມະດາ ນອກຈາກພາລະກິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳແມ່ນສິ່ງທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ. ຕາມຄວາມເປັນຈິງ ບໍ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງກໍຕາມ ພຣະອົງມີຊີວິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ, ແລະ ເທົ່າທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດ ການໃຊ້ເຫດຜົນຂອງພຣະອົງກໍທຳມະດາໂດຍສະເພາະ, ຄວາມຄິດຂອງພຣະອົງແຈ່ມແຈ້ງຢ່າງພິເສດ, ເຊິ່ງມີຫຼາຍກວ່າທີ່ມະນຸດທຳມະດາຄົນອື່ນໆມີ. ມັນຈຳເປັນສຳລັບພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດທີ່ຈະຄິດ ແລະ ໃຫ້ເຫດຜົນໃນວິທີນີ້, ຍ້ອນພາລະກິດທີ່ສັກສິດຕ້ອງຖືກສະແດງຜ່ານເນື້ອໜັງ ເຊິ່ງມີການໃຫ້ເຫດຜົນທີ່ທຳມະດາຫຼາຍ ແລະ ເຊິ່ງມີຄວາມຄິດທີ່ແຈ່ມແຈ້ງຫຼາຍ - ພຽງແຕ່ດ້ວຍວິທີເທົ່ານັ້ນ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດສະແດງເຖິງພາລະກິດທີ່ສັກສິດ. ຕະຫຼອດເວລາສາມສິບສາມປີເຄິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູມີຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ພຣະອົງຮັກສາຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນລະຫວ່າງພັນທະກິດເວລາສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ຜູ້ຄົນຄິດວ່າ ພຣະອົງຢູ່ເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດ, ພຣະອົງຢູ່ເໜືອກວ່າທຳມະຊາດກວ່າແຕ່ກ່ອນ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະເຢຊູຍັງຄົງບໍ່ປ່ຽນແປງກ່ອນໜ້າ ແລະ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ; ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງກໍຄືກັນຕະຫຼອດເວລາ ແຕ່ຍ້ອນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກ່ອນໜ້າ ແລະ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ມຸມມອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນສອງມຸມໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ວ່າຜູ້ຄົນຄິດແນວໃດກໍຕາມ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຮັກສາຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ດັ້ງເດີມຂອງພຣະອົງຢູ່ທຸກເວລາ, ຍ້ອນຕັ້ງແຕ່ທີ່ພຣະເຈົ້າບັງເກີດເປັນມະນຸດ ພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ, ເນື້ອໜັງທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ບໍ່ວ່າພຣະອົງຈະປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງຫຼືບໍ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງບໍ່ສາມາດລົບລ້າງອອກໄດ້, ຍ້ອນຄວາມເປັນມະນຸດແມ່ນແກ່ນແທ້ພື້ນຖານຂອງເນື້ອໜັງ. ກ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງຍັງຄົງເປັນສິ່ງທີ່ປົກກະຕິຢ່າງສົມບູນ, ໂດຍມີສ່ວນຮ່ວມໃນກິດຈະກຳທັງໝົດຂອງມະນຸດທີ່ທຳມະດາ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະກົດໃນລັກສະນະທີ່ເໜືອທຳມະຊາດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ, ບໍ່ໄດ້ສະແດງໝາຍສຳຄັນທີ່ອັດສະຈັນອື່ນໆ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງເປັນພຽງມະນຸດທີ່ທຳມະດາຫຼາຍ ຜູ້ເຊິ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ເຖິງແມ່ນວ່າ ການສະແຫວງຫາຂອງພຣະອົງເປັນສິ່ງທີ່ສັດຊື່ຫຼາຍກວ່າ, ຈິງໃຈຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນໆ. ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງຂອງພຣະອົງຖືກເປີດເຜີຍຕົວມັນເອງອອກ. ຍ້ອນພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດໃດເລີຍກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຮັບພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ມີໃຜຮັບຮູ້ເຖິງຕົວຕົນຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດບອກໄດ້ວ່າ ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງແຕກຕ່າງຈາກຄົນອື່ນໆທັງໝົດ, ຍ້ອນພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດການອັດສະຈັນແມ່ນແຕ່ຢ່າງດຽວ, ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງເອງແມ່ນແຕ່ສ່ວນໜ້ອຍດຽວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຮັກສາເປືອກນອກຂອງຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ຍັງມີຊີວິດຢູ່ໂດຍໃຊ້ເຫດຜົນແບບມະນຸດທຳມະດາ ແຕ່ຍ້ອນພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເອງ, ເຂົ້າຮັບພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ມະນຸດ ເຊິ່ງເປັນມະນຸດທີ່ເກີດຈາກເນື້ອໜັງ ແລະ ເລືອດ ບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້, ຜູ້ຄົນຕັດສິນວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ແມ່ນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາຢ່າງສົມບູນ ແຕ່ເປັນເນື້ອໜັງທີ່ບໍ່ສົມບູນ. ຍ້ອນພາລະກິດທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດ ຜູ້ຄົນກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງ ຜູ້ເຊິ່ງບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ນີ້ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຜິດພາດ ຍ້ອນຜູ້ຄົນບໍ່ເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.​ ການເຂົ້າໃຈຜິດນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຈິງທີ່ພຣະເຈົ້າສະແດງພາລະກິດຜ່ານເນື້ອໜັງເຊິ່ງແມ່ນພາລະກິດທີ່ສັກສິດ, ສະແດງໃນເນື້ອໜັງທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນເນື້ອໜັງ, ພຣະອົງອາໄສຢູ່ພາຍໃນເນື້ອໜັງ, ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງປິດບັງຄວາມທຳມະດາຂອງຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ. ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ ຜູ້ຄົນເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດ.

ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພາລະກິດແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສົມບູນ; ພຣະອົງພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພາລະກິດສົມບູນ ເຊິ່ງມັນຈຳເປັນສຳລັບພຣະເຈົ້າທີ່ຈະປະຕິບັດໃນເນື້ອໜັງ. ສະນັ້ນ ເພື່ອທີ່ຈະສຳເລັດພາລະກິດແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ເນື້ອໜັງອີກຄັ້ງ ມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມທຳມະດາ ແລະ ຄວາມເປັນຈິງທັງໝົດຂອງເນື້ອໜັງ ນັ້ນຄື ການເຮັດໃຫ້ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າເປີດເຜີຍໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດຢ່າງສົມບູນ ດ້ວຍວິທີນັ້ນກໍສະຫຼຸບພາລະກິດທີ່ພຣະອົງຍັງເຮັດບໍ່ແລ້ວໃນເນື້ອໜັງ. ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນແກ່ນແທ້ທີ່ຄືກັນກັບຄັ້ງທຳອິດ ແຕ່ຍິ່ງເປັນຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ, ຍິ່ງທຳມະດາຫຼາຍກ່ອນຄັ້ງທຳອິດ. ຜົນຕາມມາກໍຄື ການທົນທຸກທີ່ເນື້ອໜັງທີ່ເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງອົດທົນແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄັ້ງທຳອິດ ແຕ່ການທົນທຸກນີ້ເປັນຜົນມາຈາກພັນທະກິດໃນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ, ເຊິ່ງແຕກຕ່າງຈາກການທົນທຸກຂອງມະນຸດທີ່ເສື່ອມຊາມ. ມັນຍັງເກີດມາຈາກຄວາມທຳມະດາ ແລະ ຄວາມເປັນຈິງຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ. ຍ້ອນພຣະອົງປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນເນື້ອໜັງທຳມະດາ ແລະ ເປັນຈິງຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເນື້ອໜັງຕ້ອງອົດທົນຕໍ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ຍິ່ງເນື້ອໜັງນີ້ທຳມະດາ ແລະ ເປັນຈິງຫຼາຍພຽງໃດ ພຣະອົງຈະທົນທຸກໃນການປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງຖືກສະແດງອອກໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາຫຼາຍ ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ເໜືອທຳມະຊາດແນ່ນອນ. ຍ້ອນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງທຳມະດາ ແລະ ຕ້ອງຮັບແບກພາລະກິດແຫ່ງການຊ່ວຍມະນຸດ, ພຣະອົງຍິ່ງທົນທຸກຫຼາຍກວ່າເນື້ອໜັງທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ - ການທົນທຸກທຸກຢ່າງເກີດມາຈາກຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ຄວາມທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ. ຈາກການທົນທຸກທີ່ເນື້ອໜັງທັງສອງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດໄດ້ຮັບໃນຂະນະທີ່ປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພວກເຂົາ ຄົນໜຶ່ງສາມາດເຫັນແກ່ນແທ້ຂອງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ. ຍິ່ງເນື້ອໜັງທຳມະດາພຽງໃດ ພຣະອົງຍິ່ງຕ້ອງອົດທົນກັບຄວາມລຳບາກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍພຽງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດ; ຍິ່ງເນື້ອໜັງທີ່ປະຕິບັດພາລະກິດເປັນຈິງຫຼາຍພຽງໃດ ຄວາມຄິດຜິດທີ່ຜູ້ຄົນຈະຮັບກໍຍິ່ງຮຸນແຮງຫຼາຍພຽງນັ້ນ ແລະ ຄວາມອັນຕະລາຍກໍມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງຫຼາຍພຽງນັ້ນ. ແລະ ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຍິ່ງເນື້ອໜັງເປັນຈິງຫຼາຍພຽງໃດ ແລະ ເນື້ອໜັງຍິ່ງມີຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ຄວາມສຳນຶກທີ່ສົມບູນຂອງມະນຸດທີ່ທຳມະດາຫຼາຍພຽງໃດ ພຣະອົງກໍຍິ່ງສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງຫຼາຍພຽງນັ້ນ. ມັນແມ່ນເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຢຊູທີ່ຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງທີ່ຍອມສະລະເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາແທນຄວາມຜິດບາບ; ມັນຍ້ອນເນື້ອໜັງທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເອົາຊະນະຊາຕານ ແລະ ຊ່ວຍມະນຸດຈາກໄມ້ກາງແຂນຢ່າງສົມບູນ. ແລະ ມັນເປັນຄືກັບວ່າ ເນື້ອໜັງທີ່ສົມບູນທີ່ພຮະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະ ແລະ ຊະນະຊາຕານ. ມີພຽງແຕ່ເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ ແລະ ເປັນຈິງຢ່າງສົມບູນທີ່ສາມາດປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະໃນຄວາມສົມບູນຂອງມັນ ແລະ ສ້າງພະຍານທີ່ເຂັ້ມແຂງ. ນັ້ນກໍເພື່ອເວົ້າວ່າ ພາລະກິດແຫ່ງ[a] ການເອົາຊະນະມະນຸດຖືກເຮັດໃຫ້ມີປະສິດຕິິພາບຜ່ານຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ຄວາມທຳມະດາຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງ, ບໍ່ແມ່ນຜ່ານການອັດສະຈັນ ແລະ ການເປີດເຜີຍທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ. ພັນທະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດນີ້ແມ່ນເພື່ອກ່າວ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນກໍເພື່ອເອົາຊະນະ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດສົມບູນ; ຖ້າຈະເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງກໍຄື ພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານທີ່ເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຈິງໃນເນື້ອໜັງ, ໜ້າທີ່ຂອງເນື້ອໜັງ ແມ່ນການກ່າວ ແລະ ດ້ວຍວິທີນີ້ກໍຄືເອົາຊະນະ, ເປີດເຜີຍ, ເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ແລະ ກຳຈັດມະນຸດຢ່າງສົມບູນ. ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ມັນເປັນຍ້ອນພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພາລະກີດໃນເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ພາລະກິດການໄຖ່ເລີ່ມຕົ້ນເປັນພຽງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງພາລະກິດແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ; ເນື້ອໜັງຜູ້ເຊິ່ງປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະຈະເຮັດໃຫ້ພາລະກິດແຫ່ງການບັງເກີດເປັນມະນຸດທັງໝົດສົມບູນ. ກ່ຽວກັບເລື່ອງເພດ ຢ່າງໜຶ່ງແມ່ນຜູ້ຊາຍ ແລະ ອີກຢ່າງແມ່ນຜູ້ຍິງ; ດ້ວຍວິທີນີ້ ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ. ມັນກຳຈັດແນວຄວາມຄິດຜິດຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ: ພຣະເຈົ້າສາມາດເປັນທັງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງ, ແລະ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນແກ່ນແທ້ໂດຍບໍ່ມີເພດ. ພຣະອົງສ້າງທັງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງ, ແລະ ພຣະອົງບໍ່ຈຳແນກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເພດ. ໃນຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດ ພຣະເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ, ເພື່ອວ່າ ພາລະກິດຈະຮັບຜົນຕາມມາຜ່ານທາງພຣະທຳ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຫດຜົນສຳລັບສິ່ງນີ້ກໍຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດໃນເວລານີ້ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ, ແຕ່ເປັນການເອົາຊະນະມະນຸດຜ່ານການກ່າວ ເຊິ່ງຈະເວົ້າວ່າ ທັກສະໂດຍທຳມະຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນເນື້ອໜັງມີແມ່ນການກ່າວພຣະທຳ ແລະ ເອົາຊະນະມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ. ພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາບໍ່ແມ່ນການປະຕິບັດສິ່ງອັດສະຈັນ, ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ, ແຕ່ເປັນການກ່າວ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງປະກົດວ່າທຳມະດາຕໍ່ຜູ້ຄົນຫຼາຍກວ່າຄັ້ງທຳອິດ. ຜູ້ຄົນເຫັນວ່າ ການບັງເກີດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນການຂີ້ຕົວະ; ແຕ່ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດນີ້ແຕກຕ່າງຈາກພຣະເຢຊູທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາທັງສອງແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ຄືກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພຣະເຢຊູມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ, ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ, ແຕ່ພຣະອົງປະກອບມີໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ. ໃນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດນີ້ ຕາຂອງມະນຸດຈະບໍ່ເຫັນໝາຍສຳຄັນ ຫຼື ການອັດສະຈັນ, ບໍ່ມີການຮັກສາ ຫຼື ການຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ, ບໍ່ມີການຍ່າງເທິງທະເລ ຫຼື ການອົດອາຫານເປັນເວລາສີ່ສິບມື້.... ພຣະອົງບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດດຽວກັນກັບທີ່ພຣະເຢຊູປະຕິບັດ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແກ່ນແທ້ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຂອງພຣະເຢຊູ, ແຕ່ຍ້ອນມັນບໍ່ແມ່ນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ. ພຣະອົງບໍ່ທຳລາຍພາລະກິດຂອງພຣະອົງເອງ, ບໍ່ລົບກວນພາລະກິດຂອງພຣະອົງເອງ. ເມື່ອພຣະອົງເອົາຊະນະມະນຸດຜ່ານພຣະທຳທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນທີ່ຈະເອົາຊະນະເຂົາດ້ວຍການອັດສະຈັນ ແລ້ວ ຂັ້ນຕອນນີ້ກໍຄືການເຮັດໃຫ້ພາລະກິດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສົມບູນ. ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດໃນປັດຈຸບັນແມ່ນເນື້ອໜັງຢ່າງສົມບູນ, ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ເໜືອທຳມະຊາດກ່ຽວກັບພຣະອົງ. ພຣະອົງປ່ວຍຄືກັບຄົນອື່ນໆ, ຕ້ອງການອາຫານ ແລະ ເສື້ອຜ້າຄືກັບຄົນອື່ນໆ, ຍ້ອນເປັນເນື້ອໜັງຢ່າງສົມບູນ. ຖ້າໃນເວລານີ້ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດປະຕິບັດໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ ຖ້າພຮະອົງຮັກສາຄົນປ່ວຍ, ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ຫຼື ສາມາດຂ້າດ້ວຍພຣະທຳຂໍ້ດຽວ, ພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ແນວໃດ? ພາລະກິດຈະຂະຫຍາຍທ່າມກາງປະເທດຂອງຕ່າງຊາດໄດ້ແນວໃດ? ການຮັກສາຄົນປ່ວຍ ແລະ ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍແມ່ນພາລະກິດຂອງຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ, ຂັ້ນຕອນແລກໃນພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່, ແລະ ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍມະນຸດຈາກໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ຖ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ “ພຣະເຈົ້າ” ທີ່ຄ້າຍຄືພຣະເຢຊູປະກົດຂຶ້ນ ເຊິ່ງເປັນຄົນທີ່ຮັກສາຄົນປ່ວຍ, ຂັບໄລ່ຜີຮ້າຍ ແລະ ຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, “ພຣະເຈົ້າ” ອົງນັ້ນຈະບໍ່ແມ່ນເນື້ອໜັງທີ່ສະຖິດໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໃນແກ່ນແທ້ ເຖິງແມ່ນຈະຄ້າຍຄືກັບການພັນລະນາກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ງ່າຍສຳລັບມະນຸດທີ່ຈະຍອມຮັບ, ແຕ່ຖືກສະຖິດໂດຍວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍ.​ ຍ້ອນມັນເປັນຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະບໍ່ເຮັດຊໍ້າໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດແລ້ວ. ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພາລະກິດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງແຕກຕ່າງຈາກພາລະກິດຂອງຄັ້ງທຳອິດ. ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ພຣະເຈົ້າຮັບຮູ້ພາລະກິດແຫ່ງການເອົາຊະນະໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ; ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄົນປ່ວຍ, ຈະບໍ່ຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນເພື່ອມະນຸດ, ມີພຽງແຕ່ກ່າວພຣະທຳໃນເນື້ອໜັງ, ເອົາຊະນະມະນຸດດ້ວຍເນື້ອໜັງ. ມີພຽງແຕ່ເນື້ອໜັງດັ່ງກ່າວທີ່ເປັນເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ; ມີພຽງແຕ່ເນື້ອໜັງດັ່ງກ່າວທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງສົມບູນໄດ້.​

ບໍ່ວ່າໃນຂັ້ນຕອນນີ້ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດກຳລັງອົດທົນຕໍ່ຄວາມລຳບາກ ຫຼື ປະຕິບັດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງເຮັດແບບນັ້ນກໍເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສົມບູນ, ຍ້ອນນີ້ແມ່ນການບັງເກີດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ສາມາດບັງເກີດເປັນມະນຸດສອງຄັ້ງ. ບໍ່ສາມາດມີຄັ້ງທີສາມໄດ້. ການບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທຳອິດເປັນຜູ້ຊາຍ, ຄັ້ງທີສອງເປັນຜູ້ຍິງ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພາບລັກສະນະຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສົມບູນໃນຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ; ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ການບັງເກີດເປັນມະນຸດທັງສອງຄັ້ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງສຳເລັດແລ້ວ. ຄັ້ງທຳອິດ ພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສົມບູນ. ເວລານີ້ ພຣະອົງກໍມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາເຊັ່ນກັນ ແຕ່ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດແຕກຕ່າງກັນ: ມັນເລິກເຊິ່ງກວ່າ, ແລະ ພາລະກິດຂອງພຮະອົງກໍມີຄວາມໝາຍທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ. ເຫດຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງອີກຄັ້ງກໍເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດສົມບູນ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດຂອງພຣະອົງຢ່າງສົມບູນ, ຄວາມໝາຍທັງໝົດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ ນັ້ນກໍຄື ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ແລະ ຈະບໍ່ມີພາລະກິດອີກທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນເນື້ອໜັງ. ນັ້ນກໍຄື ນັບຕັ້ງແຕ່ປັດຈຸບັນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ມາເປັນເນື້ອໜັງອີກຄັ້ງເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ມີພຽງແຕ່ການຊ່ວຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊາດສົມບູນເທົ່ານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດພາລະກິດຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ.​ ຖ້າຈະເວົ້າອີກແບບໜຶ່ງ ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິສຳລັບພຣະເຈົ້າທີ່ຈະມາສູ່ເນື້ອໜັງ, ນອກຈາກເພື່ອຜົນປະໂຫຍດແຫ່ງພາລະກິດ. ໂດຍການມາສູ່ເນື້ອໜັງເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດ ພຣະອົງສະແດງໃຫ້ຊາຕານເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນເນື້ອໜັງ, ບຸກຄົນທຳມະດາ, ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພິເສດ - ແລະ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ພຣະອົງສາມາດປົກຄອງຢ່າງມີໄຊຊະນະທົ່ວທັງແຜ່ນດິນໂລກ, ສາມາດເອົາຊະນະຊາຕານ, ໄຖ່ມະນຸດຊາດ, ເອົາຊະນະມະນຸດຊາດ! ເປົ້າໝາຍຂອງພາລະກິດຂອງຊາຕານແມ່ນການເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊາດເສື່ອມຊາມ, ໃນຂະນະທີ່ເປົ້າໝາຍຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນການຊ່ວຍມະນຸດຊາດ. ຊາຕານກັກມະນຸດໄວ້ໃນເຫວເລິກທີ່ມີຈຸດສິ້ນສຸດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າຊ່ວຍເຂົາອອກຈາກບ່ອນນັ້ນ. ຊາຕານເຮັດໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນນະມັດສະການມັນ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ຍ້ອນພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຊົງສ້າງ. ພາລະກິດທຸກໆຢ່າງນີ້ແມ່ນເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຜ່ານການບັງເກີດເປັນມະນຸດສອງຄັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນື້ອໜັງຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນການຮ່ວມຕົວກັນຂອງການເປັນມະນຸດ ແລະ ການເປັນພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນແກ່ນແທ້ ແລະ ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ. ແລ້ວຫາກປາສະຈາກເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດຮັບຜົນຕາມມາໃນການຊ່ວຍມະນຸດຊາດ, ແລະ ຫາກປາສະຈາກຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງ, ພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນເນື້ອໜັງກໍຍັງບໍ່ສາມາດຮັບຜົນຕາມມາໄດ້. ແກ່ນແທ້ຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນພຣະອົງຕ້ອງມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາ; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຈະດຳເນີນຢ່າງກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມປະສົງເດີມຂອງພຣະເຈົ້າໃນການບັງເກີດເປັນມະນຸດ.

ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຄວາມໝາຍຂອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນໃນພາລະກິດຂອງພຣະເຢຊູ? ຍ້ອນພຣະທຳບໍ່ໄດ້ກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູເຮັດແມ່ນເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງເທົ່ານັ້ນ; ພຣະອົງພຽງແຕ່ປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ ແລະ ບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງການຮັບມະນຸດຢ່າງສົມບູນ. ຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນເນື້ອໜັງອີກຄັ້ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ຂັ້ນຕອນນີ້ຂອງພາລະກິດກໍຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນເນື້ອໜັງທີ່ທຳມະດາເຊັ່ນກັນ, ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໂດຍມະນຸດທິ່ທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຊິ່ງເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ບໍ່ເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ຖ້າຈະເວົ້າອີກແບບກໍຄື ພຣະເຈົ້າກາຍມາເປັນມະນຸດທີ່ສົມບູນ, ແລະ ເປັນບຸກຄົນທີ່ມີຕົວຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ, ເນື້ອໜັງທີ່ສົມບູນ, ຜູ້ເຊິ່ງປະຕິບັດພາລະກິດ. ໃນຕາຂອງມະນຸດ, ພຣະອົງເປັນພຽງເນື້ອໜັງທີ່ບໍ່ເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດ, ບຸກຄົນທຳມະດາທີ່ສຸດ ຜູ້ເຊິ່ງສາມາດເວົ້າພາສາແຫ່ງສະຫວັນ, ຜູ້ເຊິ່ງບໍ່ສະແດງໝາຍສຳຄັນທີ່ອັດສະຈັນ, ບໍ່ປະຕິບັດສິ່ງອັດສະຈັນ, ຢ່າວ່າແຕ່ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງພາຍໃນກ່ຽວກັບສາສະໜາໃນຫ້ອງປະຊຸມໃຫຍ່ໆເລີຍ. ພາລະກິດຂອງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນເບິ່ງຄືກັບວ່າ ບໍ່ຄືຄັ້ງທຳອິດຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຖິງຂັ້ນທີ່ແບບວ່າ ທັງສອງເບິ່ງຄືບໍ່ມີຫຍັງຄ້າຍຄືກັນເລີຍ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງໃນພາລະກິດຄັ້ງແລກທີ່ເຫັນໃນຄັ້ງນີ້ໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າພາລະກິດຂອງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງແຕກຕ່າງຈາກຄັ້ງທຳອິດ, ນັ້ນບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່າ ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວ ແລະ ຄືກັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງພວກເຂົາຄືກັນໂດຍອີງຕາມທຳມະຊາດຂອງພາລະກິດທີ່ເຮັດສຳເລັດໂດຍເນື້ອໜັງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຕາມເປືອກນອກຂອງພວກເຂົາ. ໃນລະຫວ່າງພາລະກິດສາມຂັ້ນຕອນຂອງພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າບັງເກີດເປັນມະນຸດສອງຄັ້ງ, ແລະ ທັງສອງຄັ້ງ ພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດເລີ່ມເປີດຍຸກໃໝ່, ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດໃໝ່; ການບັງເກີດເປັນມະນຸດເສີມກັນແລະກັນ. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຕາຂອງມະນຸດຈະບອກໄດ້ວ່າ ເນື້ອໜັງທັງສອງມາຈາກແຫຼ່ງກຳເນີດດຽວກັນ. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າ ມັນຢູ່ເໜືອຄວາມສາມາດຂອງຕາຂອງມະນຸດ ຫຼື ຄວາມຄິດຂອງມະນຸດ. ແຕ່ໃນແກ່ນແທ້ຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາເປັນສິ່ງດຽວກັນ, ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພວກເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຈາກພຣະວິນຍານດຽວກັນ. ບໍ່ວ່າເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດທັງສອງເກີດຈາກແຫຼ່ງກຳເນີດດຽວກັນຫຼືບໍ ແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຕັດສິນໄດ້ຈາກຍຸກ ແລະ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາກຳເນີດຂຶ້ນ, ຫຼື ປັດໃຈອື່ນໆ, ແຕ່ພວກເຂົາສະແດງພາລະກິດທີ່ສັກສິດ. ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດໃດໆເລີຍທີ່ພຣະເຢຊູປະຕິບັດ, ຍ້ອນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍຶດໝັ້ນກັບທຳນຽມ, ແຕ່ໃນແຕ່ລະຄັ້ງ ມັນເປີດຫົນທາງໃໝ່. ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຄັ້ງທີສອງບໍ່ໄດ້ແນໃສ່ການເຮັດໃຫ້ຄວາມນຶກຄິດເລິກລົງ ແລະ ແຂງຂຶ້ນໃນຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຄົນ, ແຕ່ເສີມມັນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນສົມບູນ, ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າເລິກລົງ, ເພື່ອທຳລາຍກົດລະບຽບທຸກຂໍ້ທີ່ມີຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ເພື່ອກຳຈັດພາບລັກທີ່ຜິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ. ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ບໍ່ມີຂັ້ນຕອນໃດໜຶ່ງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເອງສາມາດມອບຄວາມຮູ້ຢ່າງສົມບູນກ່ຽວກັບພຣະອົງໃຫ້ມະນຸດ; ແຕ່ລະຂັ້ນຕອນມອບພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງ, ບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ. ເຖິງແມ່ນພຣະເຈົ້າສະແດງອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ຍ້ອນຄວາມສາມາດໃນການເຂົ້າໃຈທີ່ຈຳກັດຂອງມະນຸດ, ຄວາມຮູ້ຂອງເຂົາກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຍັງຄົງບໍ່ສົມບູນ. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສື່ສານຄວາມສົມບູນຂອງອຸປະນິໄສຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍໃຊ້ພາສາມະນຸດ; ຂັ້ນຕອນໜຶ່ງຂອງພາລະກິດຂອງພຣະອົງຍິ່ງສາມາດສຳແດງເຖິງພຣະເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນໄດ້ໜ້ອຍພຽງໃດ? ພຣະອົງປະຕິບັດພາລະກິດໃນເນື້ອໜັງພາຍໃຕ້ການປົກຄຸມຂອງຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ທຳມະດາຂອງພຣະອົງ, ແລະ ຄົນໜຶ່ງພຽງແຕ່ສາມາດຮູ້ຈັກພຣະອົງໄດ້ຜ່ານການສຳແດງອອກຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ແມ່ນຜ່ານເປືອກທາງຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າມາສູ່ເນື້ອໜັງເພື່ອອະນຸຍາດໃຫ້ມະນຸດຮູ້ຈັກພຣະອົງຜ່ານວິທີຂອງພາລະກິດທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ບໍ່ມີຈັກເທື່ອທີ່ສອງຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດຂອງພຣະອົງຈະຄືກັນ. ມີພຽງແຕ່ວິທີນີ້ທີ່ມະນຸດສາມາດມີຄວາມຮູ້ທີ່ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເນື້ອໜັງ, ບໍ່ຖືກກັກຂັງກັບດ້ານໃດໜຶ່ງ. ເຖິງແມ່ນພາລະກິດຂອງທັງສອງເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດແຕກຕ່າງກັນ, ແກ່ນແທ້ຂອງເນື້ອໜັງ, ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງພາລະກິດຂອງເຂົາ, ກໍຄືກັນ; ມີແຕ່ວ່າ ພວກເຂົາມີຢູ່ເພື່ອປະຕິບັດສອງຂັ້ນຕອນຂອງພາລະກິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ເກີດຂຶ້ນໃນສອງຍຸກທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ບໍ່ວ່າແມ່ນຫຍັງກໍຕາມ, ເນື້ອໜັງທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຈົ້າແບ່ງປັນແກ່ນແທ້ທີ່ຄືກັນ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄືກັນ - ນີ້ຄືຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດປະຕິເສດໄດ້.

ໝາຍເຫດ:

a. ເນື້ອຫາດັ້ງເດີມບໍ່ລະບຸມີວະລີ “ພາລະກິດຂອງ”.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ມະນຸດຊາດທີ່ເສື່ອມຊາມຍິ່ງຕ້ອງການຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກາຍເປັນເນື້ອໜັງ

ຕໍ່​ໄປ:ທາດແທ້ຂອງພຣະຄຣິດຄືການເຊື່ອຟັງຄວາມປະສົງຂອງພຣະບິດາໃນສະຫວັນ

ເນື່ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ